مردی برای تمام انتخابات/ عارف نامزد نهایی اصلاحطلبان خواهد شد؟
پایگاه خبری تحلیلی نامه نیوز (namehnews.com) :
به گزارش نامه به نقل از هفتهنامه متن دیگر بحث در مورد، محمدرضا عارف، چهره سیاسی منسوب به طیف اصلاحات، از اینکه برای انتخابات ریاستجمهوری یازدهم میآید یا نمیآید، گذشته است، چون حالا روشن است که او قصد نامزدشدن دارد و عزمش را جزم کرده تا بهعنوان یکی از نامزدهای ریاستجمهوری در انتخابات خرداد آینده حاضر شود؛ اما از وقتی که این بحث جدی شده، شایعاتی درباره او راه افتاده است. این شایعات چیست؟ صحت دارد؟ آیا محمدرضا عارف همان نامزد اصلاحطلبان در انتخابات ریاستجمهوری آتی خواهد بود؟
کار سخت عارف برای نامزد شدن محمدرضا عارف، معاون اول چهارساله رییس دولت اصلاحات و معاون چندماهه رییس دولت نهم، همواره یکی از گزینههای جدی اصلاحطلبان برای رقابتهای انتخاباتی بوده است و صدالبته نامزدی که اعلام نامزدی وی، همواره منوط به نیامدن نامزدهای اصلی این طیف بوده است. یعنی افرادی چون سید محمد خاتمی یا دیگر گزینههای جدیتر این طیف. عارف، مردی آرام، با روحیهای معتدل و به دور از هیجان است؛ مردی که همشهری رییس سابقش، سیدمحمد خاتمی است و در دولت دوم اصلاحات، بهعنوان معاون اول رییسجمهور، در کابینه حضور داشت. حالا او، علاوه بر حضور در دانشگاه، عضو مجمع تشخیص مصلحت نظام و نیز رییس هیاتمدیره «بنیاد باران» است. بنیاد باران، نهادی است که محمد خاتمی، پس از خروج از کابینه آن را تاسیس کرد تا تجربه مدیرانارشد و وزیران کابینهاش را در نهادهای دیگر به کار گیرد. محمدرضا عارف از شرکت در انتخابات دوره هشتم مجلس شورای اسلامی که در آن از وی بهعنوان نفر اول فهرست انتخاباتی ائتلاف اصلاح طلبان نام برده میشد، انصراف داد؛ چراکه او به ردصلاحیت اصلاحطلبان اعتراض داشت؛ اما انتخابات مجلس نهم، از او به عنوان نامزد راه یافته به بهارستان خبری نبود البته هنگامی که اصلاحطلبان دولت را تحویل میدادند، برای چند ماهی جزو نامزدهای احتمالی اصلاحطلبان به شمار میآمد و حتی گاهی خبر میرسید که خاتمی با نامزدی او همدلی دارد، اما هیچگاه به میدان نیامد و سرانجام اکنون، بحثهایی درباره مهم بودن وی برای شرکت در انتخابات ریاستجمهوری یازدهم مطرح شده است. گویا او بهقدری مصمم است که اگرچه هنوز رسما ستادی راه نینداخته؛ اما فعالیتهای انتخاباتیاش را با یکسری سفرهای استانی و حضور در مجامع دانشجویی آغاز کرده است. پیش از آنکه علایم جدیشدن وی برای نامزدی ظاهر شود، برخی رسانهها اظهاراتی از وی نقل میکردند که نشان میداد، بدش نمیآید که بختش را در آزمون یازدهم ریاستجمهوری بیازماید، اما این نقلقولها با تکذیب عارف همراه شد؛ اظهاراتی مانند اینکه «حتی اگر 10 رای هم بیاورم، باز هم نامزد خواهم شد.» به گمان برخی اصلاحطلبان و اطرافیان عارف، انتساب این سخنان به معاون اول خاتمی، از آن جهت بود که برخی نسبت به تحرکات انتخاباتی اصلاحطلبان نگران بودند و از سوی دیگر، میکوشیدند این مطلب را القا کنند که اصلاحطلبان قصد دارند فعالانه در انتخابات ریاستجمهوری حاضر باشند و بحثهای موجود درباره شرطگذاری آنان، کذب است. عارف در آن مقطع، درباره این شایعات پاسخی مصرح داد: «عجلهای برای اعلام نامزدی ندارم، چراکه معتقدم اصلاحطلبان باید در انتخابات ریاستجمهوری آینده با یک گزینه واحد حضور یابند.» وی همچنین در گفتوگو با خبرگزاری مهر درباره تصمیمش برای نامزدی و نظر خاتمی، گفت: «اگر آقای خاتمی تصمیم به نامزدی بگیرد، طبیعتا بنده از نامزدی در انتخابات آینده انصراف خواهم داد. بنده اگر اصراری بر نامزدی در انتخابات ریاستجمهوری داشتم، حتما در انتخابات سال 84 نامزد میشدم، برای من آنچه اهمیت دارد، اجماع است. در این صورت تمایل بیشتری به نامزدی خواهم داشت.» اما پاسخ عارف به این سوال که: «گفته میشود اگر اصلاحطلبان بخواهند از فیلتر شورای نگهبان عبور کنند، حتما باید از جریان فتنه ابراز برائت کنند،» واکنش شدید برخی از اصولگرایان را برانگیخت. عارف در جواب گفته بود: «اگر قرار به توبه اصلاحطلبان از جریان فتنه باشد، طبعا اصولگرایان هم باید برای حضور در انتخابات از جریان انحراف، اعلام برائت و توبه کنند.» عارف همچنین، در اظهارنظر دیگری، تصریح کرده بود که دوستان زیادی به او توصیه میکنند که نامزد شود و اگر به چنین جمعبندیای برسد، قطعا با مقام معظم رهبری مشورت خواهد کرد. معاون اول رییسجمهوری سابق، در بخش دیگری از سخنانش تصریح کرده بود: «انتظار دارد که با نامزدیاش در انتخابات ریاستجمهوری 92، اصلاحطلبان و اصولگرایان معتدل از او حمایت کنند.» به اینترتیب، اگرچه هنوز هیچ خبری درباره تصمیم قطعی سران اصلاحطلبان مبنی بر شرکت یا غیبت در انتخابات ریاستجمهوری آینده مطرح نشده بود، اما فضا حول محمدرضا عارف مثبت بود تا اینکه انتشار یک اظهارنظر منتسب به او، باعث شد تا درباره نامزدی عارف جدیتر از همیشه در محافل سیاسی اصلاحطلبان و اصولگرایان بحث شود. عارف در دیدار برخی از اعضای انجمن اسلامی دانشگاه علوم پزشکی شیراز در پاسخ به سوال یکی از دانشجویان، شرطگذاری برخی اصلاحطلبان را رد کرد و درباره شروطی که برخی برای حضور در عرصه انتخابات مطرح کردهاند، گفت: «من که میگویم قانونمدارم، نمیتوانم شرط بگذارم که اگر مثلا زندانیان آزاد شوند، وارد انتخابات میشوم. من راهحل مشکلات کشور را حضور پرشور مردم میدانم و با شرطگذاشتن، مشکلات حل نخواهد شد.» وی در عینحال یادآور کرده بود که به ارزشها و تمام اصول قانون اساسی اعتقاد دارد و اگر در انتخابات ریاستجمهوری حاضر باشد قصدش پیروزی است؛ البته عارف متذکر شده بود: «اگر مطمئن باشم که 60درصد نظرسنجیها به سودم است، حتما میآیم. اما نگاهم این نیست که به هر قیمتی پیروز شوم. برخی میگویند اولین شرط ما آزادی زندانیان سیاسی است و این یعنی به بنبست رسیدن. راهی که من در پیش گرفتهام، سخت است. من هیچ شرطی برای ورود به انتخابات ندارم و چون چنین مواضعی نمیگیرم، طرفدار دوآتشه هم ندارم.» اما این اظهارات وی که تاکنون تکذیبش هم نکرده، باعث شد تا برخی سایتها بنویسند عارف از سوی برخی نهادهای خاص در کشور حمایت میشود؛ چراکه او پیش از این و در پی رایزنیها و دیدن نتایج نظرسنجیها، از نامزدی منصرف شده بود ولی به دلایل نامعلوم در تصمیمش تجدیدنظر کرده است. به این ترتیب، بازار گمانهها درباره محمدرضا عارف داغ شد. برخی منابع اصولگرا اعلام کردند که حمایت نهادهای خاص از عارف صحت ندارد؛ اما هنوز چهرههای اصلی اصلاحطلب به نسبت حرفهای عارف، واکنشی نشان نداده و موضعی نگرفتهاند. مثلا هنوز تصریح نکردهاند که آیا از این نامزد فعال شده، حمایت خواهند کرد یا نه؟ در حال حاضر نیز، اگرچه به نظر میرسد بحثهای انتخاباتی به مرحلهای نرسیده که بتوان درباره آمدن یا نیامدن نامزدهای هر دو طرف با قطعیت سخن گفت؛ اما آنچه که درباره عارف بارز است، همانطور که خودش نیز اذعان کرده، راه دشوار پیشروی اوست. از یک طرف، او باید بتواند رای حامیان رهبران اصلاحات را جلب کند و این کار سختی است؛ چراکه مواضع سیاسیاش حاکی از آن است که مطالبات او، با مطالبات سیدمحمد خاتمی یکی نیست. از طرف دیگر، باید بتواند از حمایت طیفهای مختلف اصلاحطلبان نیز برخوردار شود. مجموعه این موارد کار را برای عارف سختتر میکند. باید دید عارف برای پرشور کردن انتخاباتی که معتقد است، میتواند برخی مشکلات را حل کند، چه تمهیداتی اندیشیده است و برنامههایش چیست؟ و از آن مهمتر، آیا میتواند نگاه اکثریتی اصلاحطلبان را برانگیزد؟ یا همانطور که خودش گفته به اینکه اگر اعلام حضورش در انتخابات حتی بتواند به اندازه 10درصد، مشارکت مردم را بالا ببرد، راضی است؟
دیدگاه تان را بنویسید