4 گروهی که به دست منافقین ترور شدند؛از انفجارهای کور تا خودسوزیهای سازماندهی شده
پایگاه خبری تحلیلی نامه نیوز (namehnews.com) :
به گزارش نامه، قربانیان فرقه تروریستی مجاهدین خلق را می توان به دو دسته کلی تقسیم بندی کرد. دسته اول عموما مردم عادی بودند که در انفجارهای کور مجاهدین خلق جان باختند مثل آنچه در انفجار 9 مهرماه بازار ناصرخسرو تهران روی داد و طی آن 70 نفر زخمی و شهید شدند. بر اساس و شواهد و مدارک موجود تعداد این دسته از قربانیان فرقه، که عموما مردم کوچه و بازار را دربر می گیرد 12 هزار نفر است.این، بیشترین آمار مربوط به ترورهای یک گروه تروریستی در ایران است. حتی در منطقه و در سطح جهانی نیز این آمار رقم بسیار بالایی است.
در مقایسه با بسیاری از گروههای تروریستی اروپایی مثل جدایی طلبان باسک که در طول 50 سال فعالیت شان تنها 800 قربانی داشته اند رقم 12 هزار نفری قربانیان مجاهدین خلق هولناک و نشان دهنده ماهیت شدیدا تروریستی و خوی آدم کشی این گروهک است. اما دسته دوم قربانیان تروریستی فرقه مجاهدین خلق اعضاء خود فرقه هستند. که آنها نیز به چند زیر مجموعه قبال تقسیم اند.
1- گروه اول معترضینی هستند که در زندان های مجاهدین خلق شکنجه و یا اعدام شدند. بر اساس گزارش جداشده های فرقه و نهادهای حقوق بشری، کسانی از اعضاء مجاهدین خلق که به شیوه ها و یا اقدامات رهیران فرقه اعتراض داشتند یا تحت شکنجه قرار گرفته و محبوس می شدند تا تادیب شوند و حرفشان را پس بگیرند یا اینکه باید جان می سپردند.
دیده بان حقوق بشر سازمان ملل در گزارش خود در مارس 2005 به این موضوع می پردازد. در این گزارش که موسوم به "خروج ممنوع" است و بر عدم امکان خروج اعضاء مجاهدین خلق ساکن در پادگان اشرف از این پادگان و بسیاری از موارد نقض حقوق بشر در آن دلالت دارد ، دیده بان حقوق بشر ،بر شکنجه افراد معترض ، محبوس کردن آنها و حتی قتل این افراد صحه می گذارد.
در این گزارش به صراحت آمده است که : سازمان مجاهدین خلق در دهه نود میلادی ناراضیان سیاسی را در زندان های داخلی محبوس نموده و بسیاری از آنها را مدتی بعد به عراق تحویل داد. عراقی ها نیز این افراد را در ابوغریب محبوس کردند. یکی از این ناراضیان از سپتامبر 1992 تا ژانویه 2001 به مدت هشت سال و نیم به طور انفرادی در کمپ های سازمان محبوس بود. سه تن از ناراضیان زندانی به نام های عباس صادقی نژاد، علی قشقاوی و علی رضا میر عسگری در کمپ اشرف شاهد مرگ ناراضی دیگری به نام پرویز احمدی بودند.
2- گروه دوم کسانی هستند که به دستور رهبران فرقه می بایست دست به خود کشی بزنند.تشکیلات مجاهدین خلق بر حسب ساختار فرقه ایش به گونه ای عمل می کند که اعضاء موظفند دستورات رهبران فرقه را بی چون چرا اجرا کنند. در حقیقت افراد به گونه ای شستشوی مغزی داده می شوند که حاضرند با اطلاعت بی منطق از رهبر فرقه به هر چه وی دستور بدهد عمل نمایند.
همین امر به مسعود و مریم رجوی فرصت می داد کنترل و اراده اعضاء را به صورت کامل به دست بگیرند.آنها در وهله اول اعضاء را وادار به انجام حملات تروریستی بر ضد شهروندان بی گناه می کردند و در مرحله بعد به آنها دستور می دادند در صورتیکه احساس خطر کردند و خود را در معرض دستگیری دیدند بلافاصله "خودکشی" کنند. این اقدام به این دلیل بود که هیچ یک از افراد فرقه دستگیر نشده و جنایات رجوی ها ، و موارد متعدد نقض حقوق بشر آنها در خصوص ساکنان اشرف لو نرود. آنها می بایست با خوردن قرص سیانور به زندگی خود پایان دهند چون رهبری فرقه دستور داده بود.
موئسسه تحقیقات دفاع ملی آمریکا «رند»در گزارش منحصر به فرد خود در خصوص مجاهدین خلق به این موضوع می پردازد. در گزارش رند تصریح شده است که : تا قبل از متمرکز شدن آنان در سال 2003، تمامی اعضای سازمان مجاهدین خلق قرص سیانور در یک جلد چرمی که بدور گردن خود می بستند به همراه داشتند. به تروریست های سازمان مجاهدین خلق دستور داده شده بود تا سیانور خود را اگر در جریان مأموریت دستگیر شدند ببلعند. مسعود رجوی ظاهرا تمامی اعضای سازمان مجاهدین خلق را "شهدای زنده" نامیده بود.
تاکید بر خودکشی اعضاء در مرحله قبل از دستگیری به حدی بود که به تیم های عملیاتی دستور داده شده بود در صورت تحت تعقیب قرار گرفتن و مجروح شدن عضو یا اعضایی از تیم ترور در عملیات های تروریستی،برای جلوگیری از دستگیری مجروحین ،توسط سایر اعضاء به آنها تیر خلاص زده شود تا زنده به دست نیروهای امنیتی و انتظامی نیفتند.
3- اعضایی که وادار می شدند خودسوزی کنند از جمله دیگر قربانیان مجاهدین خلق هستند. خودسوزی اعضاء جزئی از تاکتیک شرم آور "خودکشی " مجاهدین خلق بود. این تاکتیک زمانی مورد استفاده قرار می گرفت که بنیان فرقه و یا رهبران آن در خطر بودند. اولین بار که قرار بود از این تاکتیک ضد بشری استفاده شود اخراج مجاهدین خلق در سال 1364 از فرانسه بود.
قربانی خودسوزی فردی به نام حسین مدنی بود که می بایست به دستور مسعود رجوی و به گفته رسانه های وابسته به فرقه به منظور نشان دادن " عزم و اراده ی مجاهدین "خو را در شب تولد "حضرت مسیح " به آتش بکشد . مجاهدین خلق آماده است در مقاطع مورد نیاز به اعضایش دستور خود سوزی بدهد. بر اساس محاسبات فرقه، 17 ژوئن 2003 وقتی مریم رجوی به اتهام پولشویی و تدارک حملات تروریستی بر ضد اهداف ایرانی در اروپا دستگیر شد، فرقه که مریم رجوی را در معرض خطر دید بلافاصله دستور خود سوزی صادر کرد.
در این شرایط بود که ندا حسنی در همان روز و با تشویق رهبران فرقه حاضر در محل در جلوی سفارت فرانسه در لندن خود را به شعله های آتش سپرد تا مریم رجوی محبوس نماند و به اتهاماتش رسیدگی نشود. در فاصله 17 تا 23 ژوئن ،10 نفر از اعضاء مجاهدین خلق در شهرهای مختلف اروپا و به صورت سازمان دهی شده با آتش زدن خود مشعل های انسانی درست کردند که وجدان همه را به درد آورد البته به جز وجدان مسعود و مریم رجوی.
در فرقه مجاهدین خلق اعضاء فرقه لازم است هر جا که لازم شود برای نجات جان یا جلوگیری از زندانی شدن رهبرانشان جان خود را در کف دست گذاشته و فدا کنند. آنچه مهم است رهبران فرقه است و نه اعضاء.
این واقعیت و اصل در فرقه مجاهدین خلق رامی توان در سخنان مسعود رجوی به خوبی دریافت. وی در مصاحبه با مجله المصور " که در نشریه شماره 184 مجاهد بتاریخ 8 دیماه 1362آمده است می گوید:" ... و اگر میان ضربات مبادله شده بین ما و رژیم مقایسه ای صورت گیرد ، می توان گفت که تاکنون ما طرف برنده می باشیم. تا امروز فقط دو تن از اعضای کمیته ی مرکزی ما کشته شده اند ."
همان گونه از سخنان رجوی بر می آید تنها چیزی که مهم است اعضاء کمیته مرکزی هستند. در جریان اشغال عراق نیز این موضوع به اثبات رسید. رهبران فرقه وقتی که به قول معروف دیدند هوا خیلی پس است بلافاصله از عراق فرار کردند و ساکنان اردوگاه اشرف را همچنان در حبس نگه داشتند تا شیرازه فرقه از هم نپاشد.
4- گروه چهارم از اعضاء مجاهدین خلق که قربانی فرقه شده اند ساکنان پادگان اشرف هستند.آنها که بالغ بر 3400 نفر اند عملا در اسارت مجاهدین خلق هستند. بدون هیچ گونه بهره مندی از حقوق اولیه شان مجبورند زندگی شان را در یک اردوگاه سر کنند؛ اردوگاهی که در آن نه کسی حق ازدواج دارد، نه صدای بچه ای در آن به گوش می رسد، نه کسی حق اعتراض دارد، نه کسی حق خروج دارد، نه کسی می تواند به اینترنت دسترسی داشته باشد و موارد متعدد دیگر نقض حقوق بشر.
حدود 1000 تن از ساکنان اشرف را زنان تشکیل می دهند. آنها نیز از ساده ترین حقوق خود محرومند. دستهای از آنها که متاهل بودند مجبور شدند از همسرانشان طلاق بگیرند. آنها که بچه دار بودند مجبور شدند بچه هایشان را به کمپ های جدا گانه فرقه بسپارند تا مطابق آموزه ای فرقه تعلیم ببینند. دختران مجرد هم که حق ازدواج ندارند.
کودکان نیز از جمله قربانیان فرقه مجاهدین خلق هستند. آنها از والدینشان جدا شده و در کمپ هایی دور از پادگان اشرف و یا اردوگاه هایی در شهرهای اروپایی چون شهر کلن آلمان بزرگ شدند تا هم مورد سوء استفاده مالی فرقه در جریان پولشویی ها قرار گیرند و هم بعدها در ارتش آزادیبخش ملی به فرقه خدمت کنند.
ادراه امنیت فدرال آلمان در گزارش منحصر به فرد خود در خصوص مجاهدین خلق با اشاره به سوء استفاده مجاهدین خلق از کودکان اعضاء فرقه در جریان پولشو یی ها می نویسد: کودکان خردسال اعضایی که در سازمان مشغول فعالیت بودند در "خانه های کودکانی" که سازمان ایجاد کرده بود، درکشورهای غربی و همچنین شهر کلن اسکان داده شدند. این بچه ها از والدین خود جدا گردیده تا با تربیت سازمان مجاهدین جهت جنگجویی ونبرد در ارتش آزادی بخش آماده گردند.
فرقه مجاهدین خلق برای دست یابی به اهداف تروریستی اش از قربانی کردن هیچ کسی دریغ نورزید. فرقی نمی کند که باشد مردم عادی باشند یا اعضائیی که فریب وعده های فرقه خورده و تحت تاثیر شستشوهای مغزی فرقه جانشان را فدا کردند.
دیدگاه تان را بنویسید