کینگز اسپیچ!/ درباره برخی از موضعگیریهای محمود احمدینژاد در مصاحبههای تلویزیونی
پایگاه خبری تحلیلی نامه نیوز (namehnews.com) :
پایگاه خبری تحلیلی نامه نیوز (namehnews.com) :
به گزارش نامه به نقل از هفتهنامه متن احمدینژاد مرد رسانه است. مرد رسانه است و خبرسازی. کسی که تشنه رسانه است و هر مصاحبهاش با رسانهای داخلی یا خارجی، آنقدر نکته ریز و درشت دارد که سردبیران خبری را در انتخاب تیتر یک دچار مشکل کند. نگاهی به کارنامه رسانهای احمدینژاد نشان میدهد که آقای مهرورز دولتهای نهم و دهم؛ بیش از هر دولتمرد دیگری در جمهوری اسلامی ایران مصاحبه کرده، سخنرانی داشته و جلوی دوربین رسانههای مختلف ظاهر شده است. محمود احمدینژاد در دوره زمامداری هفتسالهاش تا بهاینجا، 44 مصاحبه تلویزیونی داخلی و 85 مصاحبه مطبوعاتی با رسانههای خارجی داشته است؛ یعنی بهطور میانگین هر 45 روز یک مصاحبه خبری. به این تعداد اضافه کنید سخنرانیهای رییسجمهور در بیش از صد سفر استانی، هشت سخنرانی در مجمع عمومی سازمان ملل و چندین و چند سخنرانی در داخل و خارج از ایران. شاید این علاقه بیحدوحصر رییس دولتهای نهم و دهم به ارتباط با رسانههای مختلف و گاه گمنام و کم نامونشان، ریشه در اعتقاد او به تاثیر افکار عمومی بر عرصه عمومی جهانی داشته باشد. افکاری که به گفته او تشنه شنیدن حقیقت است و عدالت. اما آنچه در این
میان مهم است، نه نیت او از این همه توجه به رسانه است و نه نتیجهای که از آن حاصل شده. تعدد مصاحبهها و سخنرانیها نشان از این دارد که برخلاف گفته دولتمردان، احمدینژاد نه مظلوم است و نه غریب. بیش از همه حرف زده و بیش از آن حرفهایش به گوش مردم رسیده است. در گزارش پیشرو به برای بررسی نحوه تعامل دو طرفه احمدینژاد با رسانهها، به عملکرد صداوسیمای جمهوری اسلامی ایران در دوران شهرداری و ریاستجمهوری احمدینژاد پرداختهایم. شهرداری وقتی در سیزدهم اردیبهشت سال 1382 محمود احمدینژاد کلید شهرداری پایتخت را از دوستان آبادگرش گرفت و راهی خیابان بهشت شد؛ آنقدر گمنام بود که خبرنگار همشهری مجبور شد در انتهای خبر انتصاب او چکیدهای از سوابقش را نیز ذکر کند. این اتفاق عجیبی نبود. این نخستینبار نبود که مسوولیتی اجرایی در سطح شهرداری تهران به چهرهای اینچنین گمنام میرسید. آنچه سالها بعد عجیب نمود، گمنامی شهرداری بینامونشان بود که دیری نپایید. زود شد که نام او در رسانههای مختلف اصلاحطلب و اصولگرا دیده و شنیده شد. آن هم بیشتر از روال معمول یک شهردار. مدیریت او بر شهرداری، از همان ابتدا برای اصلاحطلبان
شکستخورده در انتخابات شورای دوم سخت بود و گاه گران. از طرفی دیگر، همین مدیریت برای اصولگرایانی که اولین سنگر سیاسی را از اصلاحطلبان پسگرفته بودند، بسیار شیرین بود و جذاب. احمدینژاد با منش خاص و رویکرد منحصربهفردش در شهرداری، اصولگرایان سنتی را چنان شیفته خود کرد که آنها تمام تلاششان را در معرفی او به کار ببندند. احمدینژاد برای اصولگرایان چیز دیگری بود. گویی آنها آنتیتز و سنتز اصلاحطلبی را یکجا در او یافته بودند. او تعبیر رویای اصولگرایانی بود که تا دیروز به دنبال چهرهای بودند تا آنها را در کارزار با اصلاحطلبان یاری دهد. و اینگونه شد که با ورود محمود احمدینژاد به شهرداری تهران، صداوسیما و دیگر رسانههای شاخص، اصولگرایان در کنار همه تاختوتازی که علیه اصلاحطلبان داشتند، رسالتی دیگر نیز برای خود تعریف کرده بودند؛ معرفی نوشداروی تمام دردهای اصولگرایی، آن هم به تمام ایرانیان. اینگونه شد که به همت علی لاریجانی که آن روزها ریاست جامجم با او بود، شبکههای مختلف تلویزیون بهگونهای متفاوت به اقدامات احمدینژاد میپرداختند. کافی بود تا محمود احمدینژاد با مردم نازیآباد دیدار کند یا روبان افتتاح
پل عابر میدان هفتتیر را ببرد. فرقی نمیکرد. شبکههای خبری تلویزیون با اشتیاقی فراوان، این رویدادها را پوشش میدادند. اخبار شبکه تهران، هر روز پر بود از تصاویر مردی که با رویی گشاده، در کنار پیرمردی نشسته که خانهاش قرار است روزی اتوبان شود. تصاویری که زیر آنها نوشته بود: دیدار مردمی شهردار تهران. عبدالله رمضانزاده در این باره میگوید: «روزی آقای محمود احمدینژاد که شهردار تهران بودند، پل عابر پیاده برقی میدان هفتتیر را با هزینه حدود ۴۰ میلیون تومان افتتاح کردند و همان روز آقای دکتر عارف کارخانه توربینسازی نیروگاههای ما را در کرج با هزینهای بالغ بر ۲۰۰ میلیارد تومان افتتاح کردند. ولی صداوسیما از پل عابر پیاده ۴۰میلیون تومانی شهردار احمدینژاد ۱۵ دقیقه در پنج بخش خبری پخش کرد و پروژه ۲۰۰ میلیارد تومانی را که معاون اول رییسجمهوری افتتاح کرد در ۴۵ ثانیه و در چهار بخش خبری پوشش داد.» این محبت مدیران صداوسیما به شهردار جدید تهران تا جایی پیش رفت که نام او وارد سریالهای تلویزیونی نیز شد. در جایی از سریال سایه آفتاب که در سال 1383 از شبکه سوم پخش شد، سجاد (با بازی یوسف تیموری) به علی (با بازی پژمان
بازغی) میگوید که برای حل مشکلاتش پیش شهرداری برود که شنیده آدم باحالی است و درد مردم را میفهمد. هرچند این پرداختن به یک شخصیت سیاسی در یک سریال را باید مدیون علیاصغر پورمحمدی بدانیم. کسی که در زمان حضورش در شبکه سوم، تلاش فراوانی برای پخش گزارش دیدارهای مردمی احمدینژاد از تلویزیون داشت. از طرف دیگر محمود احمدینژاد نیز بهخوبی از فضایی که رسانهها در اختیار او گذاشته بودند، استفاده کرد. فضایی که سرشار بود از گله و شکایت از سیاستزدگی برخی از مسوولان و نیز فساد اقتصادی عدهای دیگر. استاندار دیروز و شهردار آنروز تهران نیز نان شهرت و محبوبیت را بر تنور داغ مبارزه با فساد آنروزها چسباند. فواد صادقی، سردبیر بازتاب در اینباره میگوید: «احمدینژاد خود مولود فضای رسانهای است. او روی موج تخریب و اتهامزنی رسانههای آن روزگار سوار شد.» احمدینژاد در همین فضا و با کمک ابزاری که رسانههای اصولگرا، به ویژه تلویزیون در اختیار او گذاشته بود، بهخوبی توانست سیمای دولتمردی را به نمایش بگذارد که «پاک است و خدمتگزار». کسی که نه مانند شهرداران قبلی به دنبال سیاستبازی است و نه مانند برخی از دولتمردان برجعاجنشین.
همین رویکرد رسانههای اصولگرا در پرداختن به احمدینژاد بود که باعث شد تا بیش از 80درصد آنهایی که در سال 84 به او رای داده بودند، مهمترین دلیل رای دادنشان ویژگیهای شخصیتی احمدینژاد باشد. ویژگیهایی که صداقت، سادهزیستی و مردمی بودن تنها گوشهای از آنها را شامل میشدند. دوره ریاستجمهوری از همان ابتدای که محمود احمدینژاد راهی خیابان پاستور شد و قبای ریاستجمهوری کشور را بر تن کرد، مشخص بود که رویکرد صداوسیما به او رویکردی متفاوت است با دولت پیشین. چه اینکه احمدینژاد از یک طرف از اردوگاه اصولگرایان بود و از طرفی دیگر فرشته نجاتی بود که قرار بود همه مشکلات کشور و شاید جهان را حل کند. از همین رو بود که اولین مصاحبه تلویزیونی احمدینژاد خیلی زود و تنها با گذشت 88 روز از عمر دولت نهم صورت گرفت. مدیران صداوسیما نشان دادند که در دادن تریبون به احمدینژاد آنقدر دستودلباز هستند که او بتواند به هر بهانهای، به رسانه ملی آمده و سخنانش را به گوش مردم ایران برساند. خواه این بهانه بازگشت از سفر نیویورک باشد خواه اجرای هدفمندی یارانهها. فرقی هم نمیکرد. شبکه یک یا شبکه استانی افلاک لرستان. احمدینژاد بود
و یک مجری و کوهی از حرفهایی که هر یک از آنها، جنجالی در پی داشتند. صداووسیما نیز در این بازی، محمود احمدینژاد را تنها نمیگذاشت. هر سفر خارجی و داخلی احمدینژاد بهانهای بود تا صداوسیما جریانی جدید به راه بیندازد. سخنرانیهای احمدینژاد در مجمع عمومی سازمان ملل گویی فتحالفتوحاتی در عرصه جهانی بودند. سفرهای استانی بسان انقلابی تعبیر میشدند که رهبری آن با احمدینژاد بود. طرفه آنکه اتفاقاتی نیز که در افکار عمومی چندان دستآوردی محسوب نمیشد و بهتر بود که مسکوت بماند، از نظر رسانهگردانان ملی پیروزیهایی بودند همسنگ فتح خرمشهر. (به یاد بیاورید موضع صداوسیما را در قبال سخنرانی احمدینژاد در دانشگاه کلمبیا و یا اجلاس داووس سوییس و مانند آن را.) کارشناسان رسانه، همواره این موضع صداوسیما را انفعالی محسوب کرده و آن را ناشی از رویکرد معاونت سیاسی صداوسیما دانستهاند. فوادصادقی البته دلایل دیگری برای این رویکرد انفعالی ذکر میکند. «در این هفت ساله، صداوسیما بهصورت غیرطبیعی شارژ مالی شده است. برخی از مجریان اخبار و مصاحبهها به مقامهایی در نهاد ریاستجمهوری رسیدهاند. این پولها تاثیر خودش را داشته.» برای
بررسی دقیقتر این موضوع و در ادامه این گزارش، به بررسی مصاحبههای تلویزیونی احمدینژاد در رسانه ملی خواهیم پرداخت. تمرکز اصلی نیز مصاحبههایی هستند که رییسجمهور و دولت، در برخی مقاطع حساس با شبکههای مختلف تلویزیونی داشته است. نخستین مصاحبه، نخستین تکذیب تنها 88 روز از عمر دولت گذشته بود که محمود احمدینژاد به تلویزیون آمد. در این مصاحبه او از سهام عدالت، سفرهای استانی کارمندان پیمانی و پرونده هستهای سخن میگوید. مصاحبه زمانی جالب میشود که احمدینژاد در مورد مطالبات مردم میگوید: «بعضى وقتها من خودم هم خیلى خوشحال مىشوم و هم خندهام مىگیرد. کسى مىآید مگر تو نگفتى این کار را مىکنى؟ هرچى فکر مىکنم، مىبینم من اصلا چنین حرفى را هیچ وقت نزدهام. البته کار درستى است، ولى من نگفتهام، اما کار درستى است و ما هم باید انجام بدهیم.» اشاره رییسجمهور در آن روز به شعار آوردن نفت بر سفرهها بوده. احمدینژاد و همراهان او کوشیدند تا از همان ابتدا، کاری کنند تا این وعده احمدینژاد فراموش شود. چراکه در همان 88 روز کاری، فهمیده بودند که پول نفت، مانند نمکدان یا نان سنگک نیست که بتوان سر سفره گذاشت. اما از
طرفی دیگر آوردن پول نفت بر سر سفرهها، شاهبیت شعارهای انتخاباتی محمود احمدینژاد بود. شعار قشنگی هم بود. نمیشد فراموشش کرد. همین بود که از همان ابتدا محمود احمدینژاد و برخی از یارانش آن را تکذیب کردند و برخی دیگر آن را تفسیر. ثمرههاشمی از همان ابتدا گفت که وعدهای از این دست داده نشده. و علی سعیدلو گفت اگر با پول نفت اشتغال ایجاد شود و جوانان بیکار شاغل شوند، به معنی آمدن پول نفت بر سر سفرههاست. اما همین تکذیب، اولین تَرَکی بود که بر دیوار اعتماد احمدینژاد و رسانهها به وجود آمد. تَرَکی که روزبهروز عمیقتر شد؛ چراکه آرشیو خبرگزاری ایسنا، از روزی میگفت که رییسجمهور در میان نمایندگان مجلس و در نطقی تبلیغاتی گفته بود: من دست مافیای قدرت و قبیله را از نفت کوتاه خواهم کرد و جانم را به پای آن خواهم گذاشت. نفت باید بر سر سفرههای مردم باشد. کار، کار آنهاست! یک سال از عمر دولت گذشته و مردمی که به پاکان خدمتگزار رای دادهاند، منتظرند تا انقلابی که وعده داده شده رخ بدهد. مطالبات بالا رفته و همه دم از گرانی میزنند. «سه، چهار ماه است یک موج سنگین در کشور هست، تیتر اول، اخبار رسانههای ملی و غیرملی،
مرتب گرانی، گرانی، بسیار خوب. بعضیها جوری حرف میزنند که انگار دولت مدعی بوده که ما همین سال اول تورم را به صفر میرسانیم یا دولت نفی میکند که چنین چیزی هست. خب اینها که بد است. بالاخره ما باید دست به دست هم بدهیم و کشور را بسازیم، تورم چیزی است که موجود است. تورم را این دولت درست نکرده است، تورم از قبل بوده و بالاخره در همین کشور دولتهای قبل تورم 50 درصد داشتند.» روی سخن احمدینژاد از یکسو به ضرغامی بود. احمدینژاد از گزارشهایی گلهمند بود که در مورد گرانی سکه از تلویریون پخش شده بود. از طرفی دیگر احمدینژاد از فضایی که در کشور در مورد گرانی به وجود آمده بود نیز گله داشت. فضایی که در آن، تمامی بزرگان کشور از دولت میخواستند که گرانی را کنترل کند. حتی کار به جایی رسید که مقام رهبری نیز به این موضوع وارد شدند تا هشدارهای قوه قضاییه و مقننه در مورد گرانی جدی گرفته شود. اما محمود احمدینژاد راهی بهجز فرافکنی پیش نگرفت. او مسبب گرانی را دولتهای پیشین و عوامل پشتپرده دانست که بازار را خراب میکنند. همین اظهارنظرهای احمدینژاد در گزارش تلویزیونیاش باعث شد تا احمدینژاد از 15 نماینده مجلس تذکر بگیرد و
شش وزیر او هم برای توضیح در مورد گرانی به مجلس فراخوانده شوند. نمایندگان مجلس به احمدینژاد تذکر دادند که او باید به فکر «چارهجویی اساسی و اتخاذ تدابیر داهیانه برای اجرایی کردن وعدهها و خصوصا مهار گرانیها بدون توسل به تخریب و فرافکنی و متوجه کردن مشکلات به سوی دیگران» باشد. نفت گران و دردسرهای آن! احمدینژاد زمانی برای این مصاحبه به جامجم رفت، که قیمت نفت افزایش چشمگیری پیدا کرده بود و افکار عمومی به دنبال مشاهده تاثیرات این افزایش قیمت بر زندگیشان بودند. احمدینژاد باز هم در این مصاحبه، به سیاق همیشه توپ را به زمین دیگران انداخت و گفت: دولت آن بخش از درآمد نفت را میتواند استفاده کند که مجلس تصویب کند و در قانون بودجه یا سایر قوانین اختیار آن به دولت داده میشود و مازاد بر آن را دولت اجازه تصرف یا دخالت ندارد. برای مثال در سال 86، از مجموع درآمدهای نفتی کشور، 5/29 میلیارد دلار در اختیار دولت قرار میگیرد. تا در بخشهای گوناگون هزینه کند. مابقی درآمدهای نفتی به حساب ذخیره ارزی واریز میشود که برنامههای خاص خودش را دارد و باید این صندوق پشتوانه محسوب شده و بهصورت وام در اختیار سرمایهگذاران
قرار گیرد. اما خبرسازی اصلی احمدینژاد آنجا بود که گفت: در دو سال 1384 و 85، یکمیلیون و 950هزار شغل درست شده..... از امسال به بعد ما باید سالی یکمیلیون و حدود 600هزار و 500هزار شغل تولید کنیم که تازه بهروز بمانیم. من امیدوارم با همت جوانان بیشتر تولید بشود که ما این مشکل را نداشته باشیم. آقای مهربان «واقعا من وقتی این چهرهها را دیدم، دلم سوخت. یک مشت جوان و بعضی از آنها نوجوان برای امرار معاش به سختترین کارها تن دادهاند. حتی یک زن جوان که بچه کوچک دارد به خاطر امرار معاش، این کار را میکند، والا چیز دیگری آنجا نیست.» اینها سخنان محمود احمدینژاد بود در مورد 15 ملوان بریتانیایی که در فروردین ماه سال 86 در آبهای ایران دستگیر شده بودند. در آن روزها مقامات دولتی ایران از استرداد آنها سر باز میزدند و هر از چندگاهی، شایعهای در مورد معاوضه این ملوانان با دیپلماتهای دربند ایرانی در عراق به گوش میرسید. تا اینکه در روز سهشنبه 14 فروردین سال 86، تونی بلر، نخستوزیر وقت بریتانیا با تعیین یک ضربالاجل 48ساعته برای مذاکره با جمهوری اسلامی و با لحنی تهدیدآمیز اشاره کرد چنانچه گفتوگوهای دو کشور
برای بازگرداندن فوری ملوانان و تفنگداران بریتانیایی شکست بخورد، در آن صورت «موضع بریتانیا در قبال ایران به گونهای فزاینده سختتر خواهد شد». این سخنان بلر باعث شد تا محمود احمدینژاد در کنفرانس خبریاش در روز بعد از جنجالآفرینی بلر شکایت و اعلام کند که به مناسبت میلاد پیامبر ملوانان انگلیسی را مورد عفو قرار میدهد. اما داستان این ملوانان که احمدینژاد آنان را مورد عطوفت قرار داده بود تا انتخابات سال 88 و مناظرات انتخاباتی نیز ادامه پیدا کرد. زمانی که محمود احمدینژاد ادعا کرد در آن مساله دولت ایران پس از آنکه انگلیس به صورت مکتوب از عملکرد گذشته خود عذرخواهی کرد، ملوانان را آزاد و درنهایت نیز تاکید کرد که «سند آن موجود است.» وقتی اسمها در جیب میمانند مصاحبه 16 مهرماه سال 87، درست بعد از بازگشت رییسجمهور از سفر نیویورک انجام شد. زمانی که محموداحمدینژاد در جواب جورج بوش که به هنگام سخنرانی او در سالن حضور نداشت، در پای صحبتهای او نشسته بود او در این رابطه گفت: ما اصلا از شنیدن حرفهای دیگران نگرانی نداریم. صحبت کنند، ما هم گوش میدهیم. اگر در بین صحبتها حرف درستی بود، استفاده میکنیم و اگر حرف
درستی هم نبود، نظرمان را اعلام میکنیم. اما سخنان احمدینژاد و توضیحات او بهاینجا محدود نشد. احمدینژاد به تلویزیون نرفته بود تا تنها از سخنرانیاش در مجمع عمومی سخن بگوید و از مدیریت بر جهان. او مهمان تلویزیون شده بود تا از طرح تحول اقتصادی دفاع کند. طرحی که در کنار سایر سیاستهای اقتصادی دولت در آن روزها، باعث شده بود تا نمایندگان بسیاری به صف منتقدان دولت بپیوندند. علی لاریجانی همان روزها گفته بود که دیگر طرحهای تورمزا امضا نخواهند شد. در این مصاحبه تلویزیونی درباره موضوعات مختلف کشور از قبیل تورم، طرح تحول اقتصادی، اجازه آمریکا برای تاسیس دفتر شورای ایرانیان - آمریکاییان در تهران، صدور قطعنامه چهارم شورای امنیت سازمان ملل، کنکور و... سخن گفت. اما مهمترین بخش سخنان او به پاسخ به انتقادات مجلس هشتم و انتقاد او از مجلس برای افزایش ظرفیت پذیرش دانشگاهها اختصاص داشت. احمدینژاد در این ارتباط به تلاشهای مجلس در ماههای اخیر برای ورود بیشتر به مسایل کشور اشاره کرد و گفت: جایگاه مجلس از نظر قانونگذاری و نظارت بر اجرای قوانین، جایگاه والایی است، اما در عین حال، براساس قانون اساسی، قوای کشور مستقل و مکمل
هم هستند. اما آنچه در آن روزها ناراحتی نمایندگان را سبب شد، اعلام پرداخت پول به مردم در قالب طرح تحول اقتصادی بود. احمد توکلی، نماینده تهران هم که عنوان کرد طرح پرداخت 50 تا 70 هزار تومان در طرح تحول اقتصادی به مردم تنها شیوهای است که مردم را رودرروی مجلس قرار میدهد؛ چراکه این موضوع احتمالا در مجلس تصویب نمیشود و مردم که پرتوقع شدند از نمایندگان گلایهمند خواهند شد. ترجیعبند سخنان نمایندگان مجلس این بود که سخنان احمدینژاد، بیشتر جنبه تبلیغاتی برای انتخابات سال آینده دارد. چراکه احمدینژاد هم از کاهش قیمت مسکن در دولت نهم خبر داده بود و هم از پرداخت 45 تا 70هزار تومان یارانه نقدی به مردم. حاشیههای یک مصاحبه بیحاشیه! در بیستوچهارمین روز از فروردین، احمدینژاد به برنامه بدون حاشیه رفت، تا در مورد مسایل مختلف، نکاتی را به مردم یادآوری کند. اولینش در مورد سیاستهای کنترل جمعیت بود او با بیان اینکه شعار دو بچه کافی است را قبول ندارد، افزود: این مساله سیاست غلطی بود که غربیها انتخاب کرده و امروز پشیمان هستند و سرمایه سنگینی برای حفظ هویت و فرهنگشان میپردازند، چرا باید در مسیری قرار بگیریم که
نتیجه آن مشخص است. بعد از آن احمدینژاد به سیاست خارجی پرداخت و گفت: به اعتقاد بنده، وی متوجه نشد که چه چیزی گفته است، امروز بهترین رویکرد برای آمریکا این است که با ایران همکاری کند این تنها راه برای اوباماست. ما نمیخواهیم آمریکا به ما کمک کند تا از انزوا بیرون آییم، بهتر است تلاش کند تا خودش را از انزوا بیرون آورد. گشت ارشاد بد است ! دو ماه بعد، رییس دولت میهمان تلویزیون بود تا این بار بیشتر در مورد سیاست خارجی و تحریمهای شورای امنیت بگوید. او در توضیح دیپلماسی فعال دولت خود و ضعف ایالات متحده از اتفاقاتی گفت که تنها گویا خودش از وقوع آنها خبر داشت. احمدینژاد با اشاره به تلاش رییسجمهور آمریکا برای جلب نظر اعضای شورای امنیت گفت: «آقای اردوغان به من گفت که اوباما یک ساعت و نیم در تماس تلفنی با وی حرف میزد و درخواست میکرد که به قطعنامه رای ممتنع بدهد تا گرفتاریهایش در کنگره آمریکا حل شود. رای که با گدایی به دست آید کارآیی ندارد.» پس از آن احمدینژاد به سیاست داخلی پرداخت و در مورد گشتهای ارشاد دوباره سخن گفت: ما اینگونه برخوردها را توهین میدانیم که زن و مردی در خیابان راه بروند و کسی بگوید
نسبت شما چیست؟ هیچ کسی حق ندارد در این خصوص سوالی بپرسد، به اعتقاد بنده روش موجود روش درستی نیست. البته این به این معنا نیست که ما نابسامانیهای اجتماعی را نمیبینیم و یا نباید اصلاح کنیم. دولت اینگونه رفتارها را قبول ندارد و تا آنجا که بتواند برخورد و کنترل خواهد کرد. ادعاهای احمدینژاد اما خیلی زود پاسخش را یافت. زمانی که اسماعیل احمدیمقدم، فرمانده نیروی انتظامی در واکنش به اتخاذ چنین مواضعی از سوی دولت اظهار تعجب و تصریح کرده بود: حتی جزییات این طرح هم در سه جلسه با حضور شخص رییسجمهور تشریح شده و نتیجه به صورت «مصوبههای بسیار متقن» برای اجرا به ناجا ابلاغ شده است. فرمانده نیروی انتظامی همچنین گفته بود: مصلحت نمیداند خیلی به این مسایل وارد شود» و هشدار داده بود: «اما اگر دوستان فکر میکنند نیاز به این است که ما مستندات خود را بفرستیم، این کار را خواهیم کرد.» اینجا کسی گرسنه نیست! طرح تحول اقتصادی اجرا شده و محمود احمدینژاد فرصت یافته تا بهطور مستقیم و در برنامهای که تنها خودش حضور داشته از دستاوردهای این طرح بگوید. نخست آنکه گفت: ما میتوانیم با افتخار اعلام کنیم که شاید تنها کشور روی
زمین باشیم که در آن هیچ خانوادهای برهنه و گرسنه نیست. سخنان محمود احمدینژاد خیلی زود بازتابهای گستردهای یافت. خبرگزاری انتخاب از قول رسول کدخدایی، رییس پژوهشکده علوم غذایی اعلام کرد که پنج درصد مردم ایران از گرسنگی رنج میبرند. سایتهای خبری از قول عادل آذر نوشتند که دهمیلیون نفر زیر خط فقر مطلق قرار دارند. اما آنچه در این میان بیش از همه چیز خبرساز شد، اظهارات نقویان، روحانی محبوب تلویزیون در برنامه «سمت خدا» بود. نقویان که بهعنوان کارشناس مذهبی در این برنامه حضور مییابد، در واکنش به اظهارات رییسجمهور و در برنامه زنده تلویزیونی گفت: «آقای رییسجمهور چند وقت پیش گفتند: «خدا را شکر کشوری داریم که هیچ گرسنهای در آن نیست. خیلی سایتها در این خصوص و خود من هم، چیزهایی نوشتند این باید تحلیل شود، آقای رییسجمهور هم بیخود حرف نمیزنند، بالاخره اطلاعاتی دارند.... الان آدم به من میگوید آقا طرف آمده معذرت میخواهم، به خودفروشی تن میدهد. من میدانم فقط فقر آن را به اینجا رسانده است. فقط فقر. خوب بگویم الحمدالله خودت را فروختی خانم، الحمدالله گرسنه نیستی. خدا را شکر، خدا را شکر، یک پولی داری امشب بخوری و
ببری پیش شوهر و بچهات. خب آدم اشکش در میآید، ناراحت میشود، بهش فشار میآید.» نقویان در سخنرانی دیگری و در مشهد گفته بود: «من قبول ندارم که گرسنه نداریم، بلکه خیلی گرسنه داریم شما حواستان نیست آقای رییس. از طرفی دیگر روزنامه ایران در روزی که احمدینژاد در یکصدمین سفر استانیاش به مشهد رفته بود در صفحه اول خود عکسی از چند زن کار کرد که نوشتههایی داشتند که روی آن نوشته شده بود: اگر یارانهها نبودند، ما از گرسنگی میمردیم. اما همه اینها تصویر پیرمردی را در ذهن تداعی میکرد که در یکی از سفرهای استانی احمدینژاد و بعد از هدفمندی یارانهها جلوی ماشین رییسجمهور راه میرفت و میگفت: احمدینژاد، من گرسنهام! از کجا میدانید؟ آخرین مصاحبه تلویزیونی احمدینژاد تا امروز، زمانی بود که اجلاس غیرمتعهدها پایان یافته و محمود احمدینژاد آمده تا در مورد نتایج اجلاس و برخی مسایل دیگر با مردم گفتوگو کند. این مصاحبه زمانی حاشیهساز شد که احمدینژاد در پاسخ به سوال مجری که از او پرسید که حالا که یکسال از عمر دولت مانده، آیا اسامی مفسدان را اعلام نخواهد کرد، گفت که شما از کجا میدانید. هر چند بعد از آن احمدینژاد که
با لبخند معنادار مرتضی حیدری مواجه شده بود، گفت: دولت جزو ملت است، ملت هم همیشه هست، پس هیچوقت ملت تمام نمیشود. آرمانهای ملت تمام نمیشود. پس این حرفها همیشه هست. اما همان اشاره کوتاه او به اندازه کافی گزک به دست فعالان سیاسی داد تا جایی که عسگراولادی در واکنش به سخنان احمدینژاد گفت: اگر منظور احمدینژاد این است که خط وی و دولت، خط نظام است و ادامه مییابد، این مساله میتواند درست باشد؛ نباید گذاشت که تصور شود آقای احمدینژاد و دوستانشان میخواهند یک دوره دیگر بمانند. اما مساله دیگری که در تمام تحلیلها و اظهارنظرها مشترک بود، تلاش احمدینژاد برای اجرای طرحی به نام پوتین-مدودف در ایران بود. صادق زیباکلام در این باره گفت: یعنی ممکن است در این صورت الگوی پوتین - مدودف که هشت سال مدودف رییسجمهوری روسیه است و پوتین نخست وزیر و بالعکس را در ایران هم شاهد باشیم بهطوری که در صورت تداوم حاکمیت تفکر دولت کنونی با پیروزی یکی از اعضای حلقه نزدیکان آقای احمدینژاد در انتخابات ریاستجمهوری سال آینده، احتمال حضور دوباره آقای احمدینژاد در انتخابات ریاستجمهوری بیش از پیش افزایش مییابد. البته زیباکلام
پیششرطهایی نیز مطرح میکند. اینکه اصولگرایان به نامزد واحد نرسند و نامزد جبهه پایداری در انتخابات پیروز شود. از طرفی، گمانهزنیها برای شناسایی مدودف نیز بیشتر و بیشتر شد و مانند همیشه تمام نگاهها به سمت نهاد ریاستجمهوری و محل کار مشایی معطوف شد. مردی که همیشه همراهی او با احمدینژاد سوالبرانگیز بوده. روزنامه مغرب در کنار عکس مشایی تیتر زد: میآیم! و خبر از اعلام آمادگی مشایی برای نامزدی خبر داد. هر چند همین تیتر و خبر روزنامه مغرب به شکایت دفتر رییسجمهور از این روزنامه منجر شد، اما بار دیگر مشخص کرد که هرقدر هم مشایی این خبر را تکذیب کند، باز هم او بهعنوان مدودف احمدینژاد مطرح است. مدودفی که نهتنها گمانهای زیادی در مورد ردصلاحیتش در صورت حضور احتمالی میرود که در میان اصولگرایان نیز وجهه خوبی ندارد. اصولگرایانی مانند مهدویکنی که در واکنش به این خبر گفته بود: دولت فکر نکند که نامزدش در انتخابات ریاستجمهوری رأی میآورد. یا دهقان، که در حاشیه جلسه مجلس گفته بود: مردم مدودف احمدینژاد را پس میزنند. آنچه در نوع تعامل رسانه ملی با محمود احمدینژاد قابلتامل است، توانایی حضور احمدینژاد در هر
برههای است که او تشخیص میداده. در این مدت هفتساله، محمود احمدینژاد در هر زمانی که به موافقت افکار عمومی برای پیاده کردن طرحهایش نیاز پیدا میکرده و یا میخواسته خبری به مردم ایران بدهد، سراغ از خیابان جامجم میگرفته تا به لنزهای دوربینهای تلویزیون نگاه کرده و حرفهایش را بزند. حرفهایی که هریک واکنشهای بسیاری را برانگیختند. معاونان سیاسی صداوسیما نیز، با آغوشی باز این درخواستهای احمدینژاد را اجابت میکردند و برای او روی پیادهروهای ولیعصر فرش قرمز پهن میکرند. معاونان سیاسی سیما، آنچنان فرش قرمزی برای احمدینژاد پهن میکردند که باعث میشد تا صحبتهای احمدینژاد در این باره که او هیچ رسانهای به غیر از روزنامه ایران ندارد، بیشتر شبیه یک شوخی رسانهای باشد.
دیدگاه تان را بنویسید