عسگراولادی:برخی ائمه جمعه و بزرگان بدانند کسی در مقام طلب استغفار و تخفیف جرم برای اهل فتنه از خداوند نیست/ بازگشت کسانی که اسیر فتنه هستند به خیمه انقلاب منتفی نیست
پایگاه خبری تحلیلی نامه نیوز (namehnews.com) :
1- ایشان سئوالات زیادی به شرح زیر مطرح کردهاند. "استغفار و توبه سیاسی در اسلام چیست؟ آیا در سیاست هم می توان توبه کرد و یا نیابتا برای دیگران از خداوند متعال و منصوبین آن در زمین که پیامبر ( صلی الله علیه و آله و سلم ) ، اهل بیت ( علیهم السلام ) و اولی الامر هستند ، استغفار طلبید؟ آیا درصدراسلام هم نمونههایی از توبه سیاسی وجود دارد ؟ در توبه سیاسی اگر حق الناسی وجود داشته باشد تکلیف آن چه میشود؟ شرایط پذیرش توبه سیاسی چیست؟ آیا توبه سیاسی هم مراتب زبانی و قلبی دارد؟ آیا در مرتبت زبانی آن هم خیری برای فرد و اجتماع وجود دارد؟ آیا تعجیل در توبه سیاسی " ثم یتوبون من قریب" نیز شرط است؟ یا نه، مثلاً میتوان بعد از گذشت 4 سال استغفار سیاسی کرد؟ در توبه سیاسی اگر حق الناس علاوه بر حقوق مالی ومادی حقوق غیرمالی را نیز شامل میشد- که در خیلی از موارد میشود - تواب باید چه کند؟ اگر این حقوق دامنه گستردهای از ذیحقان را مثل یک ملت دربرمیگرفت، آن گاه چگونه میتوان هر حقی را به ذیحق آن رساند؟ آیا مصلحت میتواند مجوزی برای حاکم اسلامی در پذیرش توبه سیاسی باشد؟ حد و مرز این مصلحت تا کجاست؟ آیا حق الناس را نیز شامل میشود؟ آیا کسی که توبه سیاسی واقعی میکند به سوی خبط سیاسی نخواهد رفت " کمالا یعود اللبن فی الضرع " همان طور که شیر به پستان باز نمیگردد؟ و ..."
اینها پرسشهای بسیار خوبی است . باید فقهای جلیلالقدر ما که روی تاریخ اسلام کار کردند و برجستگان دانشگاهی ما که در رشتههای مربوط دستی دارند به این پرسشها پاسخ دهند. موضوع این پرسشها این است که اگر کسی دچار معصیت سیاسی و تضییع حقوق عمومی و عدم متابعت از رهبری عادل جامعه شد چه باید بکند. پاسخ به این پرسشها تکلیف آنها را روشن میکند. اما آنچه که بنده مطرح کردم ناظر به تکلیف مؤمنین در برابر تبهکاران سیاسی یا معصیت کاران سیاسی است که تا مرز " بغی" و " محاربه " باحکومت الهی پیش رفتند. این رفتار باید مبتنی بر اخلاق و سیاستورزی درست و در عین حال متابعت از رهبری عادل و معصوم باشد.
2- نویسنده محترم بعد از طرح این پرسشها مقاطعی از حیات سیاسی " سلیمان بن صرد خزاعی " را به عنوان نمونهای از تاریخ اسلام برمیگزیند که در سه امتحان الهی در یاری کردن امام معصوم مردود میشود و نتیجه میگیرد که اگر شخصی هم که معصیت سیاسی کرده موفّق به توبه شود فایدهای برای توبه او مترتب نیست. پاسخ بنده این است آن ابتلایی که ما در فتنه 18 تیرماه 78 و فتنه خرداد و ماههای پس از آن درسال 88 به آن گرفتار شدیم از جنس رفتار و گرفتاریهای"سلیمان بن صرد خزاعی " نیست. حوادث پس از انقلاب در بیوفایی و بیمهری برخی به امام (ره) و رهبری مظلوم انقلاب ، حوادثی بدیعی است و کمتر میتوان نمونهای از آن را در تاریخ معاصر یافت. اما این دو فتنه را اگر بخواهیم بر تاریخ اسلام منطبق کنیم میتوانیم به راه اندازی جنگ جمل از سوی یکی از زنان پیامبر (ص) و دو صحابی بزرگ وی اشاره کنیم. جنگی که قدرت و توان مسلمانان رادرعصر امامت معصوم، مشروع و مقبول جامعه به تحلیل برد و باعث شد دو جنگ ناکثین و مارقین از دل آن بیرون آید.
طلحه و زبیر به عنوان صحابی پیامبر و دو یار غار علی (ع) در 25 سال حکومت خلفا با همه سختیها در کنار علی (ع) بودند امّا در ایامی که باید به عنوان بازوی علی (ع) و پشتیبان علی (ع) عمل کنند، در مقابل او ایستادند و دنیا و آخرت خود را به تباهی کشاندند. آنچه بنده به عنوان سیاست ورزی و بهره گیری از آموزههای علی (ع) و رفتار مقام معظم رهبری در فتنه جمل و فتنه 18 تیر 78 و فتنه سال 88 آموختهام ناظر به تحلیل و خبط عظیم اهل فتنه در این دو رویداد تاریخی نیست. سخن روی صحت و سقم عمل اهل فتنه و تبرئه و تطهیر آنان نیست. فقط خدا میداند در چه شرایطی آنها ممکن است به اهل نجات بپیوندند.سخن من در متابعت از علی (ع) و علی زمان خودمان در برخورد با این پدیده است. رفتار ما با آنها هم یک ابتلاء است که باید از جاده انصاف و عدالت خارج نشود. آنچه میگوییم باید در یک محکمه قانونی در این دنیا و نیز محکمه الهی در آن دنیا قابل اثبات باشد. مطالبی به آنها نسبت ندهیم که قابل اثبات نباشد. همچنین از روی سادهلوحی و سادهدلی، خبط عظیم و اشتباهات بزرگ آنها را که از منظر تیزبین مردم پنهان نبوده و در قیام 9 دی آن را فریاد زدند، نباید نا دیده بگیریم و بگوییم آنها محق بودند!
حضرت علی (ع) در اوج جنگ جمل دست از روشنگری و بصیرت بخشی برنمیدارد و شبهات را پاسخ میدهد تا حجت بر همگان تمام شود. علی (ع) تا آخر نبرد طمع داشت که زبیر را برگرداند. طلحه آدم لجوجی بود. اما زبیر بالاخره از جنگ کنارهگیری کرد و وسط معرکه نبرد، جنگ با علی (ع) را رها کرد و رفت. علی (ع) کشنده زبیر را به آتش جهنم بشارت داده بود. امّا با این حال " عمروبن جرموز" او را میکشد. وقتی سر و شمشیر زبیر را پیش حضرت علی (ع) میآورند متأثر میشوند و میگویند: این شمشیر مدتها غم و غصه از رخسار پیامبر اکرم (ص) زدوده بود. کشنده زبیر از مولا طلب جایزه میکند. علی (ع) او را به آتش جهنم بشارت میدهد. این فرد سرانجام در جنگ نهروان رودرروی علی (ع) میایستد و کشته میشود! خنجری که زبیر را کشت خنجر علی نبود.
حضرت علی (ع) حجت را بر اهل جمل تمام کرد. مقام معظم رهبری نیز در فتنه 18 تیر 78 و فتنه خرداد 88 حجت را بر اهل فتنه تمام کرد. برخی از آنها از راهی که میرفتند بازگشتند و برخی هنوز بر سبیل فتنه هستند. مدیریت رهبری چون آبی بر آتش فتنه بود و آن را مهار کرد. لذا ما کمترین هزینه و تلفات را در این فتنه داشتیم. در حالی که در فتنه جمل هزاران تن از دو طرف به خون خود در غلتیدند. رفتار جوانمردانه حضرت علی (ع) با عایشه پس از جمل که یکی از رئوس فتنه بود باعث شد او در مدینه خطبه خواند و گفت : " مردم هر چه بود بین علی و من تمام شد. شما از علی (ع) اطاعت کنید. او از نیکوکاران است." عایشه، در فتنه های بعدی وارد نشد و تا وقتی علی (ع) زنده بود او ساکت بود. لذا سخن من ناظر به رفتار و صحت عمل خودمان است نه آنها !
3- مسئله جنگ نرم دشمن که اکنون شاهد تداوم آن هستیم خیلی مهم است. ما نباید آن را از دستور کار خارج کنیم و در سیاستورزی خود در این معرکه غفلت نماییم. ملت ما و رهبری هوشمند انقلاب فتنه را مهار کرد امّا دشمن در پی باز تولید آن در انتخابات آینده است. جریان اصلاح طلبی در کشور یک جریان معقول و مشروع است و تا زمانی که این جریان بر اطاعت از امام و آرمانهای انقلاب و ولایت فقیه تأکید دارد اجازه تنفس در فضای سیاسی کشور را نیز دارد کذا حساب جریان اصلاحات را باید از حساب فتنه جدا کرد.
جریان فتنه که یک سر آن در خارج در دست استکبار جهانی است و سردیگر آن در داخل به دست منافقین، سلطنت طلبها، لیبرالها ، بهائیها،منحرفین، اهل غفلت و ... است، خط قرمز نظام ، مردم و انقلاب است. هیچ کس حق ندارد در برابر این پدیده سرمویی کوتاه بیاید آنچه امروز در دستور کار ژنرالهای جنگ نرم آمریکاست ، سربازگیری از جبهه اصلاحات برای گرم کردن تنور جریان فتنه است. آنها حتی طمع دارند از جریان اصولگرا هم همین سربازگیری را به عنوان یک راهبرد تداوم بخشند.کار صحیح این است که اجازه ندهیم این سربازگیری صورت گیرد. حتی کسانی که از روی جهل و غفلت از جبهه اصلاحات به خیمه فتنه رفتند برگردند.
بنده معتقدم قدرت مردم و رهبری برای مدیریت جنگ نرم دشمن این توانایی را دارد. کافی است عدهای راه را نبندند. شما ملاحظه بکنید آن هیجانی که در تهران به دلیل اردوکشی خیابانی بود و عدهای بر این هیجان سوار شدند و طرفداران خود را به مخالفت با نتایج انتخابات دعوت کردند کجا رفت. مردم به تدریج در اثر روشنگریهای رهبری و قدرت بصیرت خود دور فتنهگران را خالی کردند و آنچه باقی ماند ماهیت خود را در عاشورای سال 88 نشان داد. آن مردمی که در 9 دی در تهران و شهرستانها به خیابانها ریختند همگی از طیفهای اصولگرایان نبودند ، بلکه بخش اعظمی از طرفداران اصلاح طلبان که انصاف داشتند و این شرارتهای فتنه را تحمل نکردند پابه پای اصولگرایان به خیابانها آمدند و از نوامیس انقلاب و آرمانهای آن دفاع کردند. اگر غیر این بود که فتنه فروکش نمیکرد.
حرف بنده این است که موضوع بازگشت کسانی که اسیر فتنه هستند به خیمه انقلاب منتفی نیست. اینجا بد نیست خدمت برخی ائمه جمعه،بزرگان و خبرگان امت عرض کنم کسی در مقام طلب استغفار برای اهل فتنه ازخداوند متعال و یا تطهیر و یا تخفیف جرم آنها نمیتواند باشد و چون حقوق یک نظام الهی و حق الناس در این میان مطرح است، بحث من ناظر به رفتار خودمان در کنترل ومدیریت پدیده فتنه و جلوگیری از باز تولید آن در انتخابات آینده است. این رفتار باید کاملاً اخلاقی ، قانونمند و در عین حال در جاده انصاف و عدالت باشد. یعنی درست همان چیزی است که ما از ممشای مقام معظم رهبری در مقابله با جنگ نرم دشمن و مهار فتنه در این یکی دو سال اخیر دیدیم.
غرب میخواهد از انتخابات برای شکاف نخبگان، شکاف بین قوا و شکاف بین مردم استفاده کند و انتخابات را در حالت منازعه نگه دارد. ما باید دست آمریکا و قدرتهای مخالف انقلاب را بخوانیم و انتخابات را یک رقابت توأم با رفاقت برای رسیدن به تصمیمسازی و تصمیمگیریهای بزرگ بدانیم.
دیدگاه تان را بنویسید