وصیتنامه اولین نخست وزیر جمهوری اسلامی ایران/قبول عذر تقصیرها و قصورهایم در حق خانواده و کسان و دوستان و هموطنان
پایگاه خبری تحلیلی نامه نیوز (namehnews.com) :
به گزارش نامه، مهدی بازرگان در سال 1286 در تهران و در خانوادهای تاجر پیشه به دنیا آمد. وی تحصیلات ابتدایی را در مدرسه سلطانیه تهران و متوسطه را در دارالمعلمین مرکزی به پایان رسایند و در سال 1306 جزء اولین گروه محصلین ممتاز کشور، برای تحصیل به فرانسه اعزام شد و در سال 1313 پس از 7 سال تحصیل در فرانسه به کشور بازگشت و به خدمت نظام وظیفه رفت. در سال 1315 به عنوان اولین دانشیار در دانشکده فنی دانشگاه تهران مشغول به تدریس شد و دو دوره متوالی ریاست دانشکده فنی را به عهده گرفت و در سال 1330، توسط دکتر مصدق به ریاست هیأت مدیره و مدیریت عامل شرکت ملی نفت ایران انتخاب گردید. فعالیت های سیاسی بازرگان در روزهای اول بعد از کودتای 28 مرداد 1332 و با تشکیل نهضت مقاومت ملی آغاز شد و در بهار سال 1340 همراه با آیتالله طالقانی و دکتر سحابی «نهضت آزادی ایران» را پایهگذاری کرد. بازرگان پس از انقلاب اسلامی از سوی رهبر کبیر انقلاب مامور تشکیل دولت موقت شد و 9 ماه این سمت را تا تسخیر سفارت امریکا توسط دانشجویان پیرو خط امام بر عهده داشت. وی پس از آن یک دوره نیز نمایندگی مردم تهران در مجلس شورای اسلامی را عهده دار بود. مهندس بازرگان در سال 73 بر اثر بیماری دار فانی را وداع گفت. وصیتنامه مهندی مهدی بازرگان را در زیر بخوانید: بسم الله الرحمن الرحیم کُل مِن عَلیه افان وَ یَبْقی وَجه رَبّک ذ ُوالجلال ِ وَ الا ِکرام وصیتنامه بنده ی گنه کار بیمقدار، محتاج عفو و رحمت پروردگار و درخواست کننده دعای بندگان مؤمن و مهربان، مهدی بازرگان به همسر عزیز خود، فرزندان دلبند با همسران گرامی آنها، نوادگان نازنین و به همه خویشاوندان با مهر و صفا، دوستان ارجمند و به آشنایان و اهل لطف. با اقرار به وحدانیت و ربوبیت خالق رحمن و با درود بر همه ی پیامبران علی الخصوص خاتم آنها محمد مصطفی (ص) و بر اهل بیت طهارت و امامت. 1) اولین و مهمترین آرزو و توصیه ام به خانواده و خویشان و دوستان این است که رفتن من برایشان عبرت بوده، به زندگی همیشگی خیلی بزرگتری که در پیش دارند، بیشتر از دو روزه ی دنیای گذران بیندیشند و تدارک ببینند. زندگی بی مرگ و انتها که خبرش را فرستادگان خدا داده، ما را برحذر از آتش و عذاب و امیدوار به رستگاری و رضوانش کرده اند، بفرض که کسی یقین بوقوع آن نداشته باشد، دلیل قطعی هم به دروغ بودن و عدم آن ندارد. حال آنکه بنا به خبرها و هشدارهای شخصی چون محمد مصطفی(ص)و کتابی چون قرآن، شدت و مدت عذاب چنان وحشتناک و غیر قابل تحمل است که احتمال وقوعش را هر قدر کم و کوچک بگیریم، باید آنرا بحساب بیاوریم و راه احتیاط هم که شده باشد در پیش گیریم. وصیت من این است که نه آخرت و قیامت را نفی و فراموش کنید و نه روزی رسان و آفریننده ی خودتان را که برای جهان و غیر او صاحب و گرداننده ای قابل تصور نبوده، اگر خودمان و جهان دروغ و خیال نباشیم، او هم دروغ و خیال نمیتواند باشد. اینک که دنیا و زندگی در مجموعه و متوسط، ناخشنودی و ناراحتی و زیانکاری است و جریان تاریخ بشریت در جهت افزایش گرفتاریها و سختیها یا توسعه ی ظلم و فشارهاست، باید سعی کنیم که در عوض آخرتمان در اثر تحمل و تلاش و با صبر و مرحمت آباد و خشنود کننده باشد. 2) دومین توصیه ی (خصوصی)ام به همسر و فرزندان و کسان، مهربانی و گذشت و خدمتگزاری در حق یکدیگر است، مخصوصأ نسبت به مادرها و پدرها، پس از آن برادر خواهرها، زن و شوهرها و بالاخره خویشاوندان و صله ی رحم. 3) توصیه ی سوم، قبول عذر تقصیرها و قصورهایم در حق خانواده و کسان و دوستان و هموطنان. از همگی حلالیت میطلبم و تقاضای بخشش و دعای خیر دارم، و رساندن این تقاضا به کسانیکه در مجلس فاتحه حضور نداشته آنرا نشنیده باشند یا آگاه نشده باشند. هر بدی و نقصان و زیان که به کسی و به کسانی رسانده باشم و بهرگونه و اندازه و ارتباط که باشد، چه فردی و شخصی و چه اجتماعی و عمومی و سیاسی، تقاضایم این است که حلالم نمایید.
دیدگاه تان را بنویسید