رفتار دولت، زبانها را تند کرده است
پایگاه خبری تحلیلی نامه نیوز (namehnews.com) :
پایگاه خبری تحلیلی نامه نیوز (namehnews.com) :
ایرج ندیمی: انتقادهایی که این روزها به دولت میشود، از چند منظر قابل بررسی است: 1- طبیعی است یکی از وظایف کسانی که مسئولیتی در نظام دارند، نقد کردن است، اما در نقد باید حق و باطل و زشت و زیبا را با هم گفت. اگر نقد، یکسویه بیان شود، به غرض و مرض تبدیل میشود. قطعا به هر نقدی که خوب و بد را با هم بگوید و دلسوزانه باشد، توجه میشود، اما اگر یکسویه به چپ و راست برویم، این چیزی جز غرضورزی نیست. 2- حکومتها باید نقد شوند. ما باید، به منظور عمل به وظیفه و رسیدن به حق و اجرای فریضه دینی امر به معروف و نهی از منکر و نشان دادن راهکار و یا برحذرداشتن مسئولان از اشتباهات، آنها را نقد کنیم، اما باید متوجه آثار نقد هم باشیم؛ یعنی علاوه برمتن نقد باید به اثر نقد نیز توجه کنیم تا خدای نکرده نقد ما دستاویز بدخواهی دشمنان نشود. 3- دولت آقای محمود احمدینژاد در حال رفتن است و چیزی به پایان آن نمانده است. در پایان عمر دولت، مواجهه ما با عملکرد دولت میتواند چند گونه باشد: یک مواجهه میتواند نقد کارنامه دولت باشد؛ به این معنا که به بیان ضعفها و قوتهای دولت بپردازیم تا برای آیندگان، از باب عبرت، مدل ارائه دهیم؛ یعنی
طوری صحبت کنیم که در اجرا و چگونگی مدیریت کشور، به دیگران کمک شود. از طرفی باید توجه داشت که اگر این مساله، مد شود و موضوعی انتقادی را از همه تریبونها مطرح کنند، اثر آن نقد، به دلیل تکرار بیهوده، از بین میرود. به هر حال هر انسانی، آستانه تحمل و صبری دارد. نباید طوری عمل کنیم و نقد را به گونهای بیان کنیم که در نهایت منجر به از بین رفتن اثرش بشود. هدف نقد این است که فرد را به تامل واداریم و اصلاح کنیم؛ بنابراین، در نقد افراد باید به شرایط پیرامونی و وضعیت اراده نقد توجه داشت. همچنین باید مراقب بود انتقاد به تهمت تبدیل نشود. ما ورطهای داریم به نام اخلاق و ورطهای به نام قانون. گاه، موضوع نقد، حق فردی است و زمانی موضوع، حق جمعی است. گاه در خفا خلافی صورت میگیرد و گاه به صورت علنی. گاه توسط یک آدم معمولی انجام میشود و گاه توسط فرد مسوول. گاه در تریبونی با مخاطب محلی انتقادی مطرح میشود و گاه در تریبونی با مخاطب کثیر. وزن همه اینها متفاوت است و باید دید که هر رخداد، در مقام خودش، چه آثاری در جامعه میگذارد. مساله قابل تامل دیگر، چرایی افزایش انتقادها به دولت در پایان عمر اوست. دولت آقای احمدینژاد ادوار
مختلفی داشته است. در دوره ای سعی میشد، به دلیل کم نیاوردن در مقابل جریان رقیب، در برابر عملکرد دولت سکوت شود. در دوره ای نیز مسایل و مصالح خارجی موجب سکوت و انتقاد نکردن میشد تا موجب سوءاستفاده دشمن خارجی نشود. در دورهای دیگرهم مسایل دینی، انقلابی و ولایی، هواداران انقلاب و نظام را وادار به سکوت و نقد نکردن میکرد. ولی حالا ممکن است برخی از این شروط تحت تاثیر عملکرد دولت قرار گرفته باشد و بعضی از گفتارها و رفتارهای دولتیان، زبانها را صریحتر و تیزتر کرده باشد. این امر عجیبی نیست؛ چرا که هر رفتاری تغییر میکند. دو انسان ممکن است امروز رابطه ای با هم داشته باشند و فردا رابطه دیگری. ما توقع نداریم که همیشه به یک شکل رفتار شود، بلکه توقع این است که رفتارها عادلانه و منصفانه باشد. جریان دو سال اخیر دولت با جریان 6 سال قبلش متفاوت است. دراین دو سال گذشته، شرایط، مباحث و تعاملات بین قوا تغییرکرده و از غلظت حمایتهای مسوولان ارشد حکومت از دولت کاسته شده است و همین به دیگران میدان میدهد تا انتقادها را بیشتر کنند.
نماینده مجلس شورای اسلامی
دیدگاه تان را بنویسید