کیهان: منظور از وحدت صرفا ائتلاف چند نامزد نیست/ رییس جمهور منتخب هرچه اصولگراتر بهتر اما نباید رقبا تبدیل به شیطان اکبر شوند
پایگاه خبری تحلیلی نامه نیوز (namehnews.com) :
پایگاه خبری تحلیلی نامه نیوز (namehnews.com) :
به گزارش نامه، روزنامه کیهان در سرمقاله امروز خود با تیتر« انتخابات خوب را می شود پیش بینی کرد؟» به الزامات پیش و پس از انتخابات از سوی جریانات سیاسی پرداخته و آورده است؛ انتخابات موضوع جذابی برای سیاستمداران و تحلیل گران است. هم از آن جهت که ساخته می شود و هم به این دلیل که موضوع برآوردها و پیش بینی هاست. ما در هر انتخابات با «هست» ها و «باید»ها (واقعیت ها و مطلوب ها) مواجهیم. طیفی از متغیرهای گوناگون هستند که آجرهای انتخابات را یکی یکی می چینند و این بنای مهم را شکل می دهند. سرفصل های بسیاری را می توان فهرست کرد که با عنایت به نوع چیدمان آنها، هندسه انتخابات نیز تغییر می کند. پیش بینی یا تعیین این هندسه، منوط به شناسایی آن سرفصل ها و نحوه ورود به آنهاست. انتخابات ریاست جمهوری یازدهم که کمتر از پنج ماه دیگر برگزار می شود، به دور از این چهارچوب کلان نیست. در واقع، «انتخابات خوب» و «انتخاب خوب» منوط به این امر مهم است که جریان های اثرگذار چه قدر اهتمام دارند که واقعیت ها را معطوف به مطلوب ها و آرمان ها کنند یا این جهت گیری را منحرف سازند. با این پیش فرض، غربالگری مباحث سیاسی و انتخاباتی یک ضرورت است. چه بسا
مباحثی که پر سرو صدا باشند حال آن که اهمیت لازم را ندارند و احیانا موضوعاتی که پراهمیت هستند اماگاه در حاشیه می مانند. 1-انتخابات یک اتفاق و تصادف است یا یک روند و فرآیند؟ «انتخاب خوب» موضوع بسیار مهمی است اما از متن «انتخابات خوب» برمی خیزد. «انتخابات خوب» ماه ها قبل از آغاز رسمی انتخابات آغاز می شود و بعد از انتخاب فرد پیروز تداوم می یابد. ما امروز -خوب یا بد- در متن انتخابات دوره های قبلی زندگی می کنیم و اثر می پذیریم. انتخابات 24 خرداد 92 از همین روزها در حال ساخته شدن است و در فردای آن تاریخ جاری خواهد شد. اینکه جریان ها و نامزدهای وفادار به چارچوب قانون، امروز چگونه می توانند با هم رقابت کنند که فردای انتخابات، رفاقت و هم پشتی برای اقدامات مهم ملی داشته باشند یا رفاقت و اخوت را به عداوت بکشانند، سرفصل مهمی است. روز انتخاب، روز دوئل نیست، روز برگزیدن یک خدمتگزار از میان داوطلبان است. برخی نامزدها و گروه ها در بعضی انتخابات گذشته دنبال دوئل -یا بدتر، جنگ نیابتی به جای دشمن و انتحار به جای او- بودند. انتخابات با رقابت عجین است اما رقابت، مقصد و مقصود نیست. باید دید فراتر از رقابت، جایگاه اهداف مشترک و
آرمان های جمعی کجاست؟ 2- توقع دوستان از انتخابات چیست و توقع دشمن کدام است؟ حتما طیف های متنوعی در انتخابات پیش رو پا به عرصه رقابت خواهند نهاد و انتخابات ریاست جمهوری یازدهم احتمالا یکی از رقابتی ترین انتخابات خواهد بود. اما مهمتر از طیف بندی رقبا و شناسایی تمایزهای آنان، یک مرزبندی کلی میان جبهه انقلاب و ضدانقلاب اصالت دارد. دشمنان و گروهک های میدانی آنها چند وقتی است صراحتا می گویند نباید اجازه داد انتخابات آینده ایران، با آرامش و بدون هزینه برگزار شود بلکه باید این فرصت را بهانه ایجاد دردسر و هزینه و زحمت برای ایران و جمهوری اسلامی کرد. مرز دوست و دشمن از همین جا روشن شده است. دردسر و هزینه های گزاف ملی مشخصا از مجرای تن ندادن به قانون و گردن کشی در برابر آن پدید می آید مانند راننده ای خاطی که به چراغ راهنمایی احترام نمی گذارد یا از حد مجاز سرعت تخطی می کند و یا وارد مسیری که نبایست می شود. دشمن اگر هم قائل به غافلگیری و ایجاد شوک- گل آلود کردن آب- باشد، با تهییج قانون شکنان برای خود معبر باز می کند. دشمن قطعا برای ماه های آینده در تدارک شبیخون و غافلگیری است. افراد و جریان های ماجراجو طعمه دشمن در این
عرصه اند. دشمن به واسطه این طیف ها، هزینه خطر کردن مستقیم را از دوش خود برمی دارد. 3- نگاه عمومی به ریاست جمهوری باید تکامل و اعتلا پیدا کند. ما در انتخابات، شخص را انتخاب می کنیم اما او قرار است یک مربی خوب در چینش و اداره تیم دولت باشد. مربی ای که بازیکنان تیم، او را به بازی بگیرند یا مربیانی که مطلقا قائل به تشخیص بازیکنان نباشند و آنها را آلت دست خود بخواهند، مربی حائز شرایط مطلوب نیستند. این افراط و تفریط در سه دوره اخیر دولت داری کم وبیش پدید آمده است. مربی خوب، مربی ای نیست که جای بازیکن بازی کند همچنان که نمی تواند از سوی بازیکنانش مدیریت شود و در مواقع چالش، او را تهدید کنند که خودمان تو را از انزوا بیرون آوردیم پس خودمان هم می توانیم حذفت کنیم! با این تلقی، معنای انتخاب خوب در انتخابات آتی، انتخاب یک تیم قوی مومن و مدبر و سیاست شناس و تکلیف گرا با روحیات جهادی است و نه سابقه محض ستاره ها و نام ها و آوازه ها. رئیس جمهور خوب در سال 92 یعنی رجل خوشنام کاربلد قانونگرای قائل به راهبرد دهه چهارم(گفتمان پیشرفت و عدالت) به انضمام تیم و برنامه و مدیریت جمعی منسجم. این نهایت مطلوبیت است و در عالم واقع باید
رصد کرد که هر کدام نامزدها چه قدر خود را به این ترازها نزدیک می کنند. 4-همین جا باید یک پرانتز باز کرد و به موضوعی پرداخت که اهمیت آن فراتر از موضوع مهم انتخابات است.دو قوطی را در نظر بگیرید! یکی کاملا توپر و دیگری قوطی خالی ای که یک تیله درون آن نهاده باشند. کدام وزین تر است؟ قوطی اول. اما کدام به هنگام تکان دادن پر سر و صداتر است؟ قوطی دوم. حکایت عرصه سیاست و مدیریت و خدمتگزاری و انتخابات، حکایت همین دو قوطی است. بخشی از مباحث سیاسی جاری در رسانه ها و اشخاص درگیر در آن، داستان قوطی های خالی حاوی تیله است که سر و صدایشان همه جا را گرفته و گاه این سرو صدا و جنجال چنان فزونی می گیرد که ناظر بیطرف ممکن است خیال کند تمامیت سیاست و مدیریت ما، همین جنگ قوطی های خالی است حال آن که در متن همین فضا، خوبان و خدمتگزاران و کاربلدان دلسوز کم نیستند که سروصدایی ندارند و شاید به چشم نمی آیند اما بندگان خوب خدا و خدمتگزاران پاکباخته مردمند. این گروه حرص نمی زنند، و بعضا به چشم رسانه ها هم نمی آیند. شهید تهرانی مقدم از نسل اول انقلاب و شهید احمدی روشن از نسل سوم انقلاب دو تن از این نام آوران گمنام بودند که نه تیتر یک بلکه
تیتر آخر هیج رسانه ای نشدند و به چشم نیامدند مگر آن هنگام که با شهادت به دست آمدند و داغ و دریغ بر جان مردم خوب ما گذاشتند. آنها که از ماه ها و سال ها قبل قبای نامزدی بر تن کرده اند و ستاد و رسانه راه انداخته اند به جای خود محترم! اما می توان خدمتگزارانی را نیز رصد کرد که این قدر عجله نداشته و شاید در بادی امر اکراه داشته باشند وارد گود رقابت انتخاباتی شوند. 5- وحدت، مسئولیت استراتژیک ماست. مراد از این کلید واژه، صرفا ائتلاف چند نامزد نیست. مسئله این است که جمهوری اسلامی به عنوان پایتخت بیداری و مقاومت و تمدن اسلامی، درگیر یک نبرد بزرگ و همه جانبه است. رگبار بی امان دشمن در این جنگ الزاما به معنای ابتکار عمل نیست. وقتی شما در عملیات غافلگیرانه به خط دشمن بزنید و چرت او را پاره کنید، دشمن شدیدترین آتش را روی شما می ریزد اما این شدت به معنای ابتکار عمل نیست بلکه به مفهوم سراسیمگی است. حکایت مواجهه امروز ما با جبهه استکبار، شبیه همین مقوله است. با این فرض، دشمن محورهای متفاوتی را در فهرست پاتک خود جای داده که یکی از آنها انتخابات است. وحدت در عرصه انتخابات به مفهوم رصد جبهه دشمن حتی با فرض عدم ائتلاف و رقابت
با دیگر نامزدهای خودی است. این وحدت استراتژیک جز با اغماض هایی -مشروط به آن که به اصل جبهه حق لطمه نزند- امکانپذیر نیست. به بیان مقتدای فرزانه انقلاب «وحدت مهم است. این را باید حفظ کرد ولو با اغماض هایی. بعضی اغماض ها ممکن است اعتراض برخی دیگر را متوجه انسان بکند؛ خوب بکند. ولی آدم باید ببیند حق چیست. یک جاهایی باید برخی اغماض ها را برای یک مصلحت بزرگ تر انجام داد که حالا در این مورد بحث ما مصلحت، اتحاد و اتفاق و یک حرف زدن و یک صدا داشتن و اینهاست». صرف نظر از شمار نامزدهای اصولگرا و چندوچون ائتلاف یا رقابت آنها، آنچه اولویت و اهمیت دارد، رویکرد جبهه ای به عرصه و فدا کردن امور به ظاهر مهم پیش پای امر «اهمّ» و تنازل برای این رویکرد اصلی است. این تنازل مطلقا به معنای تخفیف بر سر اصول و آرمان ها نیست بلکه دعوت به حاشیه پردازی کمتر و کاهش درگیری های فرساینده نسبت به یکدیگر است. طبعا رئیس جمهور منتخب، هرچه اصولگراتر بهتر، و کوشندگان سیاسی نباید در این عرصه کم بگذارند اما در عین حال باید درون جبهه اصولگرایی به نحوی با هم تعامل کرد که رقبا و گروه های حامی آنها تبدیل به شیطان اکبر نشوند و فردای انتخابات بتوانند
از ظرفیت های هم در تشکیل دولت تراز شعار پیشرفت و عدالت بهره کافی را ببرند. به عنوان مثال رقابت اصولگرایان در قالب دو جبهه متحد و پایداری در انتخابات مجلس نهم می توانست بهتر و خردمندانه تر از آنچه اتفاق افتاد، انجام شود تا غافلگیری های بعدی پدید نیاید. اختلاف و منازعه، اقتدارسوز است. البته انتخابات مجلس اقتضائات خود را داشت و چندان چالش برانگیز - از حیث نتیجه- نشد. اما به عنوان یک اصل کلی باید گفت مجموعه های سیاسی مختلف به هوای نتیجه صددرصدی، ممکن است تدابیری پیشه کنند که به نتیجه 30درصدی هم نرسد. هرچه بتوان کار سازمان یافته تر و جبهه ای را با حفظ انسجام و اتحاد بر مبنای اصول وسعت داد، احتمال موفقیت فزونی می یابد. طبعا معنای این سخن صرف ائتلاف چندنفر و کنار رفتن چند نفر به نفع یک نامزد نیست. آنچه اهمیت دارد، تدوین راهبرد انتخاباتی معطوف به وحدت (بر مبنای فهرست کردن اهداف، برنامه ها، ظرفیت ها و موانع) است و نتیجه، فرع بر این رویکرد استراتژیک اجتماعی است. در مقابل، تمرکز دشمن روی شکستن خط اصلی «وحدت» به اعتبار جلو آمدن روی امواج تفرقه است. دشمن مایل است خشاب های جبهه خودی خرج شلیک به یکدیگر شود.نگاه وحدت
محور، دستگاه آنالیز هر موضوع خرد و کلان سیاسی از جمله انتخابات است. 6- صبر، استقامت و انابه مداوم به جانب پروردگار متعال، رکن اقتدار جبهه حق است. هر جا لطمه خوردیم و ناکامی چاشنی پیروزی های بزرگ ما شد، ناشی از غرور و رها کردن دست توسل و تمسک به کانون قدرت هستی بود. ما هر روز نیازمند توبه و انابه به جانب خداوند هستیم. این راز قدرت اجتماعی و سیاسی ملت ایران است. خوبان ما مدام به حصن حصین الهی پناه بردند که مصون ماندند و جبین مستکبران و گردن کلفت های تحریک شده از سوی آنها را به خاک مالیدند. بندگان خداترس و مراقب بودند که کمر طاغوت ها را شکستند. هر امر مهمی را باید با استعانت از قدیرمطلق آغاز کرد و انتخابات از این قاعده الهی مستثنا نیست. باید با پاکیزگی وارد این مسیر شد و با پاکیزگی از این میدان آزمون بیرون آمد. سیاست و رقابت و انتخابات ما باید با ماتریالیست ها و سکولارها فرق کند. آیا نمی شود چنان زیست که داوری شود «نعم العبد انه اوّاب» و «انا وجدناه صابرا نعم العبد انه اوّاب»؟ سلیمان باشی یا ایوب، برخوردار باشی یا محروم شوی، می توانی بنده خوب و متوجه و متذکر خدا باشی. می شود با شیطان پنجه در پنجه انداخت و
انتخابات و انتخاب خوب برپا کرد، ان شاءالله.
دیدگاه تان را بنویسید