آقای حداد مگر شما پیشگو هستید؟

سیدرمضان شجاعی‌کیاسری: هفته گذشته آقای حدادعادل در سخنانی به این نکته اشاره کردند که طبق نظرسنجی‌های صورت‌گرفته، ائتلاف 1+2 مقبولیتی 60درصدی میان مردم دارد و این درصد از جامعه در انتخابات آتی ریاست جمهوری به نامزد متبوع این ائتلاف رای خواهند داد. این اظهارات سبب شد مطرح کردن چند نکته مهم در مورد بحث ائتلاف 1+2 لازم شود. در ابتدای امر باید به این نکته اشاره کرد که به عقیده نگارنده نفس ائتلاف برای کشور بسیار خوب و مفید است. جمع شدن دیدگاه‌های مختلف زیر یک پرچم، اتفاق میمونی است که تاکنون در تاریخ 30 ساله انقلاب رخ نداده است و اگر این اتفاق رخ دهد، ثمرات بسیار خوبی برای انقلاب به بار خواهد آورد. اما مساله‌ای که باید در این نوشتار عنوان به آن توجه کرد، محدود کردن ائتلاف به سه شخصیت اصولگرا و کشیدن حصار به دور این ائتلاف است. به بیان دیگر آقایان حدادعادل، قالیباف و ولایتی پیمانی با یکدیگر بسته‌اند، به این معنی که فقط ما اصولگرا هستیم و غیر از ما نباید به عنوان رئیس‌جمهور انتخاب شود. این محدود کردن جریان اصولگرایی به سه نفر می‌تواند زمینه‌ساز بروز اختلاف در میان دوستداران انقلاب شود. بحث خودی و غیرخودی پنداشتن اصولگرایان نکته منفی است که ائتلاف 1+2 را زیر سوال می‌برد و سبب می‌شود در جریان اصولگرایی اختلاف ایجاد شود. به‌نظر نگارنده اگر دایره این ائتلاف گسترده شود و از دایره این سه نفر خارج شود و افرادی با دیدگاه‌های متفاوت‌تر وارد آن شوند، نه‌تنها برای جریان اصولگرایی مناسب خواهد بود، بلکه به انقلاب و کشور نیز کمک شایانی می‌کند. حال که به بیان نقطه‌ضعف و قوت ائتلاف پرداختیم، وقت آن است که به سخنان جناب حدادعادل نیز بپردازیم. آقای حدادعادل فرمودند 60 درصد مردم متمایل به ائتلاف 1+2 هستند. باید از ایشان پرسید مگر شما پیشگو هستید که در حالی که چندین ماه به انتخابات مانده، نتایج انتخابات را پیش‌بینی می‌کنید؟ چنین اظهاراتی از آقای حدادعادل بعید بود. ایشان همان اظهاراتی را بیان داشته که در گذشته نیز از سوی برخی مطرح شده بود؛ مساله‌ای که در نهایت به حوادث پس از انتخابات و فتنه 88 منجر شد. بنده شخصا از سخنان آقای حدادعادل متعجب شدم. این نوع اظهارنظرات به جز ایجاد التهاب در فضای سیاسی کشور ثمره دیگری ندارد، چراکه از اکنون فضا را به سمت انتخاباتی شدن و رقابت‌های سیاسی می‌برد و برای نظام هزینه‌سازی می‌کند. این نظارات باید در آستانه انتخابات مطرح شود، نه اکنون. بیان اینکه 60 درصد مردم به ما رای خواهند داد شاید در بعد دیگر ماجرا، منجر به کاهش مشارکت مردم در انتخابات شود. زیرا آن دسته که نمی‌خواهند به این اشخاص رای دهند از انتخابات دلسرد شده و با خود می‌گویند «انتخابات چه فایده‌ای دارد؟ اینها از قبل رایشان مشخص است.» به همین علت است که باید به آقای حداد گفت که بیان این سخن از اساس اشتباه است و نباید با احساسات مردم و اعداد و ارقام بازی کرد. اما سخن دیگری که آقای حدادعادل مطرح کردند، مساله معرفی کابینه همزمان با معرفی نامزد ائتلاف است. معرفی کابینه تاکنون در تاریخ انقلاب صورت نگرفته و همیشه نامزدها معرفی تیم کاری خود را به بعد از انتخابات موکول کرده‌اند، اما اکنون این مساله قرار است اتفاق بیفتد؛ اتفاقی خوب که اگر رخ دهد مردم بهتر می‌توانند از میان گزینه‌های مطرح‌شده انتخاب خود را انجام دهند. در این میان باید دقت کرد که نامزدها افرادی را معرفی نکنند اما بعد از پایان انتخابات افراد دیگری را به جای آنها وارد کابینه خود کنند. نامزدها توجه داشته باشند که مردم براساس اعتمادی که به حرف این نامزد دارند، به وی رای داده و او را به عنوان رئیس‌جمهور انتخاب می‌کنند. اگر کاندیدایی بخواهد اعضای کابینه خود را که پیش از انتخابات معرفی کرده است، تغییر دهد، به نوعی با مردم و شعور آنها بازی و به آنها توهینی بزرگ کرده است، چراکه مردم را نمی‌توان بازی داد و از آنها سوءاستفاده کرد. در پایان باید بر این نکته تاکید کنم که ائتلاف نباید محدود به چند نفر خاص شود، چراکه هم به شکست می‌انجامد و هم معنی ائتلاف را از بین می‌برد. امیدواریم این اظهارات آقای حدادعادل مبنی بر تمایل 60 درصدی مردم به ائتلاف 1+2، موجب بروز مشکلاتی نشود که برای نظام هزینه‌ساز باشد.