رهدار: احمدینژاد مهندس و کاری فرزند و همراه انقلاب است اما احمدینژاد متفکر اینگونه نیست/ در زمان خاتمی به دنبال بهانه بودیم
پایگاه خبری تحلیلی نامه نیوز (namehnews.com) :
پایگاه خبری تحلیلی نامه نیوز (namehnews.com) :
به گزارش نامه، حجتالاسلام رهدار، تحصیلکرده حوزه و دانشگاه، دارای مدرک دکتری در رشته علوم سیاسی و از شاگردان آیتالله محمدتقی مصباح یزدی است که به بررسی تحلیلی رابطه دولت با حوزههای علمیه و مراجع تقلید و به ویژه رابطه دولت احمدینژاد با قم در گفتوگو با همشهری ماه پرداخته و پس از آن، این رابطه را با دوران ریاست جمهوری سیدمحمد خاتمی مقایسه میکند گفتوگو رهدار با همشهری ماه را در زیر بخوانید: تحلیل شما از رابطه احمدینژاد و دولتهایش، از سال 84 تا کنون قم چیست؟ رابطه دولت آقای احمدینژاد با حوزه، حسب عرف رایج تعامل دولتهای پیشین با حوزه، رابطه خوبی نبوده است. من یک توضیحی بدهم خدمتتان؛ ببینید گفته میشود، انتظار میرود، رئیس دولت به شهر قم و به خدمت آقایان علما و مراجع برسند و یک رابطههای این چنینی میان دولتمردان و مراجع تقلید باشد. من یک سوال دارم؛ برای چه آقای احمدینژاد باید با وزرایش به قم بیایند؟ یعنی کارکردی که برای این قضیه مترتب هست، چیست؟ غیر از این است که مثلا اینها بیایند خدمت برخی آقایان علما و مراجع عظام و ایشان هم بفرمایند و نصیحت کنند که آقا! قدرت امانتی است در دست
شما و ...؛ همه ما، شأن حوزه علمیه قم و مراجع و بزرگان آن را به یکسری روابط کاملا تشریفاتی تنزل دادیم؛ مثلا فرض بگیریم آقای احمدینژاد با هیات دولت خود، هر دوماه یک بار هم به قم آمده و هر بار هم پیش آقایان مراجع و علما برود و بعد برود تهران و به حرفهای مراجع هم عمل نکند؛ این سوال پیش میآید که ما ضمانت اجرایی، برای عمل به فرمایش مرجع بزرگوارمان در قم داریم؟ آیا در دولت احمدینژاد شرایط به همین سمت نرفت که جایگاه علما و مراجع یک جایگاه تشریفاتی تلقی شود؟ بازهم میگویم، روابط دولت آقای احمدینژاد با حوزه علمیه قم، حسب و عرف روابط رایج دولتهای پیشین با حوزه علمیه قم و مراجع تقلید، روابط سردی بوده، اما منطقی و قانونی بوده؛ ما باید به سمتی برویم که روابط فیضیه و پاستور، روابط قم و تهران، روابطی نهادی و منطقی بشود؛ یعنی اگر این روابط منطقی شد، اصلا نیازی نیست که آقای احمدینژاد به قم بیاید، بلکه فرمایش مراجع بزرگوار ما باید به دستورکار تبدیل شود و روی میز آقای احمدینژاد قرار گیرد؛ اصلا لازم نیست ایشان به قم بیاید. در حال حاضر، گویا در نظر برخی مدعیان، شأن حوزه علمیه قم، از مرجع عظام تقلید
گرفته تا طلاب، شأنی کاملا تشریفاتی است. به نظر بنده، اگر حوزه علمیه قم، این مقدار تشریفات را اصلا مطالبه نکند به نفعشان است. در چنین شرایطی، هم وقت آقای احمدینژاد و دولتاش گرفته میشود که به قم بیاید و هم وقت مرجع بزرگوارمان. اما اگر روابط دولت و حوزه علمیه قم، منطقی و نهادی بشود، آن وقت این مقدار امکانات و روابط، اصلا کفایت نخواهد کرد؛ مثلا وقتی ما از مرجع معظم تقلید، انتظار داریم که در حد قانون، و چشمانداز، و استراتژی، بیاید و به دولت کمک کند، لازمهاش امکاناتی است که باید در اختیار مرجع تقلید، قرار بگیرد؛ یعنی فرض کنیم، روابط دولتمردان و مراجع تقلید، دیگر نباید در حد یک دیدار هر چند ماه یکبار باشد، بلکه باید نمایندگان مختلف حوزه علمیه قم، در حوزههای تخصصی خودشان، دائما در کمیسیونهای مختلف دولت و یا در بخشهای مختلف آن، حضور داشته باشند. البته این بستگی به خود دولتمردان هم دارد؛ این طور نیست؟ در دولتهای قبل از آقای احمدینژاد هم، مشکل این بوده که رابطه فیضیه و پاستور، هیچ موقع رابطه منطقی و نهادی نشده بود؛ البته آن آقایان«دولتهای قبل از دولت احمدینژاد»، برای اینکه سر و صدایی پیش
نیاید، حالا هر از چندگاهی هم به قم میآمدند و خدمت آقای مرجع هم میرسیدند؛ نوعا نیز، فرمایش این مراجع، از جنس مباحث اخلاقی بود. من تلقیام این است که ظرفیت مرجعیت برای حضور در اداره اجتماع، خیلی بیش از وضع اخلاقی است اما اینگونه شده است. بحث من این است که اصلا الگوی تئوری ولایت فقیه، اقتضای تعاملی از نوع نهادی را دارد. چرا؟ اگر بخواهم به حساب الگو و نظریه و منطقی حرف بزنم، اساسا در هیچ دولتی قرار نیست و نباید، رئیس جمهور و هیات دولت به قم آمده و بروند خدمت آقایان مراجع و علما؛ مگر رئیسجمهور و دولت را آقایان مراجع تنفیذ کرده و نصب کردند؟ اگر برای مثال آقای رئیس جمهور بگوید، بنده آمدم خدمت مرجع بزرگوار «الف» و ایشان در باب مثلا فلان مساله فرهنگی یک اظهار نظری داشتند و وقتی رفتم دو کوچه آن طرف تر خدمت مرجع «ب» و ایشان نظر دیگری داشتند و رفتم در خیابان سومی و پیش مرجع سوم و ایشان نظر سومی داشتند، من فرمایش کدام یک از این بزرگواران را باید عمل کنم؟ حوزه اجرا، مراجع متعدد نمیخواهد، بلکه یک ولی امر میخواهد. من معتقدم، اساسا به لحاظ منطقی و نهادی قرار نیست و نباید دولت از مرجعیت خط بگیرد؛
دولت از ولی امر خط میگیرد و در کنار آن مراجع تقلید پشتوانه ولیامر هستند. یعنی مراجع بزرگوار تقلید، اگر در دولت و سیستم حکومت نقصی و مشکلی میبینند، باید دفتر مرجع معظم تقلید این نقص را کارشناسی کرده و به دفتر حضرت آقا«مقام معظم رهبری» یا نهادهایی که مربوط به این قضیه هستند، اعلام کنند و بگویند نظر ما این است. این یک رابطه نهادی میان حوزه و حکومت است که اثرگذاری آن از رابطه مقطعی و بعضا تشریفاتی فعلی بیشتر است و میتواند راهگشای بسیاری مسائل باشد. رهبر معظم انقلاب هم بر ضرورت چنین رابطهای تاکید دارند. اگر ما در زمان طاغوت میدیدیم که مراجع تقلید، علاوه بر اینکه مرجع بودند، زعیم هم بودند، به این علت بود که حاکم و شاه کشور، طاغوت بود اما وقتی حاکم ما طاغوت نیست و خودش یکی از مراجع معظم تقلید است، در آن صورت مرجع تقلید، نمیتواند زعیم هم باشد و فقط باید مرجع تقلید باشد؛ یعنی مرجع تقلید نباید ادعای زعامت کند بلکه باید کار مرجعیت خود را انجام دهد؛ یعنی مرجعیت به عنوان کارشناس علم دینی، باید کارشناس علم دین باشد و از سوی دیگر حوزه زعامت و حوزه اجرا باید در اختیار یک نفر قرار بگیرد که آن هم ولی امر و خودش
فقیه جامعالشرایط است. اما مراجع تقلید و علما هر از چند گاهی در سخنرانیها و موضع گیریهای خود میگویند مردم برای حل مشکلات خود به ما رجوع میکنند و یا نامههایی به ما مینویسند و گلایههایی دارند؛ مراجع تقلید و علما نیز، نصایح شان هم در همین راستاست و حتی آیت الله مکارم شیرازی چند بار در درس خارج فقه خود، تصریح کردهاند که در مورد سخنانی که خطاب به دولتمردان و مسوولان مطرح میکنیم، گوش شنوایی نیست. بحث من نافی نظارت یا تذکرات علما در موارد خاص نیست، من میگویم روابط باید عمیقتر و به عبارتی نهادیتر شود. به ویژه در حکومتی که پشتوانه و مبنای آن دینی و حوزوی است. من بازبرمیگردم به حرف خودم که روابط فعلی حوزه و دولت، یا دولت و حوزه، روابطی منطقی نیست. این که میگویید مردم به مراجع رجوع میکنند، باید همین طور باشد؛ چون مرجع یعنی محل رجوع؛ اصلا از این بزرگواران، همین انتظار میرود که مرجع مردم باشند، ولی باید بررسی شود که بازتاب این نگرانیها و این اعتراضات، در قالب یک رای کارشناسی و آن را به مرحله اجرارساندن چیست؟ این هست که در درس خارج فقه شان بفرمایند؟ اما با این کار، کاری از پیش نمیرود؛ من
میگویم در خود دولت، در حاکمیت، یک مجمع دکترینالی راه بیندازیم که کار آن مجمع این باشد که نظرات کارشناسی حوزه، نظرات کارشناسی مراجع عظام تقلید، نظراتی که در باب حکومت و جهتگیریهای حکومت هست برود آنجا، و آنجا با توجه به نیازها و اولویتهای دولت، تبدیل به برنامه عمل شود؛ به گونهای که اگر آقای احمدینژاد عمل نکند، نهادهای رسمی و قانونی کشور بتواند به استناد آن به وظایفشان عمل کنند. شما معتقدید برای عملیاتی شدن مواضع مراجع تقلید و علما، باید رابطههای قاعدهمند میان دولت و حوزه علمیه وجود داشته باشد؛ این امر چگونه میسر است و اصلا سوال این است که اگر حتی قاعدهمند نبود، نباید به سخنان آنها توجهی شود؟ اگر قاعده مند شود خیلی اتفاقات میافتد. مثلا در قصه حضور بانوان در ورزشگاه ها، دولت یک حرفی دارد؛ میگوید ما که این حرف را زدیم حداقل 20جلسه کارشناسی برگزارکردیم و با 20 جلسه، وقت بسیاری از شخصیتهای فرهنگی مملکت را گرفتیم؛ باید مراجع ما این صورت جلسات را میدیدند و بعد نهایتا میگفتند من ملاحظات شما دولتیها را دیدم اما نظرم این است که این کار نشود؛ این انتظار معقولی است که دولت دارد. وقتی روابط
نهادی و منطقی بشود، دو طرف حرف میزنند. اینطور نیست که فقط بیت مرجع حرف بزند. بیت؟! چند درصد از نظراتی که از بیوت برخی آقایان مراجع میرود، رای خود مرجع هست و رأی بیت نیست؟ و رای اطرافیان نیست؟ اگر قصه، قصه اطرافیان است، امکان چانه زنی و بحث و اینها هست. آقای احمدینژاد میگوید من رئیس جمهور به احترام آقای مرجع بزرگوار تقلید که ایشان را خبره در مسائل دینی میبینم، در مقابل نظراتشان، تسلیم هستم، اما شک دارند که برخی نظرها، نظر خود مرجع بزرگوار تقلید باشد و نظر دفتر نباشد. این را من کجا احراز کنم؟ وقتی سخنی از زبان خود مرجع تقلید بیرون میآید، نظر خودشان هست نه بیتشان من اطلاع دارم که فلان مرجع بزرگوار که اتفاقا از مراجع همراه دولت هم هستند، از آقای احمدینژاد خواستند که با کادر اجرایی کشور، به قم بیایند، اما آقای احمدینژاد گفته بودند، نه، من ضمن احترام به همه شما بزرگواران این کار را نمیکنم. شما اگر به من انتقاد دارید، نظرات کارشناسییتان را به ولی امر«رهبر انقلاب» بگویید، ایشان به من میگویند. اصلا بحث بر سر احمدینژاد نیست، مساله مملکت را میخواهیم حل کنیم. چند ماه دیگر، احمدینژاد
می رود رئیس جمهور دیگری میآید؛ واقعا کارشناسی بیوت مراجع تقلید،کارشناسی اطرافیان مرجع تقلید است. واقعا اینها چقدر از مجموعه فاکتورهای لازم برای قضاوت درست و کارشناسی در موضوعات مختلف را در اختیار دارند؟ آدم کنار مرجع تقلید ما، طلبه فاضلی است که در حوزه، فقه و اصول خوانده. دولت میگوید ما20جلسه با کارشناسان متعدد فرهنگی مملکت برگزار کردیم و به این نتیجه رسیدهایم فلان کار بشود. حداقل انتظار داشتیم علما و مراجع، دلایل این کار و اقدام ما را بخواهند. بیشتر توضیح دهید؟ حکومت اسلامی یک اقتضائاتی دارد؛ یعنی مرجع بزرگواری که داخل قم و در کتابخانه و کلاس درساش، فرمایش و اظهارنظر میکند، در شرایط مطلوب اظهار نظر میکند، اما حاکمی که آنجا حکومت میکند، در شرایط مقدور حکومت میکند. تعامل منطقی میان دولت و حوزه صورت نگرفته است؛ نه حوزه از محذورات اجرا و مقدورات اجرا اطلاعی دارد که بتواند اظهار نظر کارشناسی کند و نه دولت از مبانی دینی اطلاعی دارد؛ یعنی دولت سیر عرفی شدن خود را پیش میرود، حوزه هم اینجا راه خودش را میرود. بالاخره شاید انتظاراتی از مراجع تقلید که محل رجوع مردم هستند، وجود دارد که در
برخی مسائل اظهار نظر کنند؟ بد نیست که بحث حوزه سکولار را که مقام معظم رهبری در بجنورد مطرح کردند بررسی کنیم. حوزه سکولار، عکس دانشگاه سکولار است. ما سکولاریسم دانشگاهی و غیر حوزوی را معنا میکنیم و میگوییم کسانی که قائل به تفکیک بین حوزه عرف و شرع هستند و بر این باورند که شرع نباید مرجع تصمیمگیری در اجتماع باشد؛ یعنی میگویند قوانین عرفی، باید اجتماع را اداره کند که به این تفکر سکولار میگوییم. ولی حوزه سکولار دقیقا عکس این است؛ یعنی کسانی هستند که قسمت اول کار را با آنها مشترک هستند؛ یعنی مثل سکولارهای دانشگاهی معتقد به تفکیک میان حوزه عرف و شرع هستند، اما از این جا به بعدش متمایز میشوند؛ گام دوم اینها این است که قائل به تفکیک حوزه شرع و عرف هستند، اما زیادی طرفدار شرع هستند؛ یعنی اصلا کاری به عرف ندارند و میخواهند فقط در حوزه شرع بچرخند. اصلا من از شمای خبرنگار میپرسم؛ حوزه فعلی ما چه چیزی را درس میدهد؟ فقه و اصول درس میدهد؛ بزرگان ما چه درس میدهند؟ حج و زکات و صلاه.. و بیع و خمس و ...؛ اینها را که قبل از انقلاب هم درس میدادند؛ یعنی این وسط پدیدهای به نام انقلاب اسلامی ایران که امام
خمینی(ره) از آن تعبیر به انفجار نور کردند، هیچ دخلی در تغییر موضوعات درسی حوزوی ما نداشته است. البته همهاش این طور نیست اما فقط یک مقیاس خیلی کمی تغییر کرده است. این حوزه، اصلا مسالههای حکومت را مساله خودش نکرده است؛ راجع به آن فکر نکرده است. لذا شما اگر در قم بگردید و بگویید کدام درس خارج آقایان مرجع بزرگوار تقلید ما یا فلان مدرس فاضل حوزه، در خصوص رابطه فقه و برخی از مسائل خاص حکومت را بحث میکند؟ در حد قابل انتظار پیدا نمیکنید. حکومت آن طرف دغدغه دارد و میگوید من الان در رویان، گوساله متولد کردم، دوسال بعد آدماش را هم متولد میکنم. حکم فقهیاش؟ الان ما گیر میدهیم که مسوول جهانگردی و ایرانگردی کشورمان، فلان مشکل را ایجاد کرده و انجام داده و خلاف شرع کرده است؛ من واقعا این طرف از شما میپرسم؛ آیا ما در حوزه، بحث نظری و بحث فقه و جهانگردی داریم؟ باید سازمان جهانگردی را تعطیل کنیم؟ ما راجع به فقه امنیت در حوزه های علمیه، چقدر کار کردیم؟ من طلبه هستم و در قم؛ در قضیه سال 88، مجموعه نظام حقوقی و فقهی ما برای محاکمه آدمهایی که نقششان درحوادث آشکار بود، اقدامی نکرد؛ چون مجموعه نظام فقهی و حقوقی ما
ضعیف بود، به دلیل اینکه فقه امنیت را در حوزه چندان کار نکردیم. الان مثلا فلان فرد را گذاشتیم مدیر کل اطلاعات فلان استان، واقعا هم بچه متدینی است و دوست دارد که در نظام امنیتی کشور خدمت کند، رجوع میکند به حوزه و میبیند حوزه فقه امنیت ندارد؛ مجبور میشود، خودش این جا تصمیم بگیرد. نگاه بدنه حوزه و به ویژه طلاب جوانی که در حال تحصیل هستند، به احمدینژاد و دولت وی چگونه است؟ در مجموع تصور من این است که از نظر بدنه حوزه، این دولت، دولت شجاع و اصولگرایی است حتی به رغم پاشنه آشیل نسبتا قابل توجه دولت، به نام آقای مشایی. به دلیل جهتگیریهای اصولی دولت و به دلیل آنکه، برنامههای انقلابی و جهتگیریهای اصولی در این دولت دنبال شد، بدنه حوزه با دولت آقای احمدینژاد یک احساس همدلی کرده و تا جایی که شده با دولت، تعامل برقرار کرده است. من در همین جا نیز، معتقد هستم این تعامل، یک تعامل منطقی نیست. آقای احمدینژاد از سر دیانت خود و به خاطر مدیرانی که روی کار آورد و از سوی دیگر، با اعتقاد و همسویی که با حوزه داشت، خود به خود، ارتباط و تعاملی میان بدنه حوزه و دولت ایجاد کرد که به نظرم تعاملی حسنه بود. من این
تعامل خوب دولت آقای احمدینژاد و بدنه حوزه علمیه را مقایسه میکنم با دولت آقای خاتمی؛ در سال 76 یا 77، دیدار طلاب حوزه علمیه قم با آقای خاتمی بود که به همین دلیل، از قم، چندین اتوبوس به تهران رفتند که بنده هم در آن جمع طلاب بودم. در انتقادی که میخواهم اکنون مطرح کنم، کاری به عملکرد رئیس دولت ندارم، بلکه مقصودم عملکرد برخی از مدیران اجرایی دولت آقای خاتمی در جریان سفر طلاب از قم به تهران، برای دیدار با رئیسجمهور بود. مدیران اجرایی وقت، در جریان این سفر، به لحاظ اخلاقی کار درستی انجام ندادند؛ اتوبوسهایی که قرار بود ما را به تهران انتقال دهند، این طور شمارهگذاری شده بود، اتوبوس 1، اتوبوس 2، اتوبوس 3، اتوبوس 7، اتوبوس 18، اتوبوس 24 و ...؛ یعنی شمارهگذاریهای بدون ترتیب منظم، کنار هم قرار گرفته بودند و تفکیک هم نشده بودند؛ این باعث شد، یک فرد، عددی مثلا 38 را میدید و میگفت 38اتوبوس از حوزه علمیه قم به دیدار آقای خاتمی رفتند، در حالی که فقط15 یا 16 اتوبوس بود. آن موقع به رغم اینکه آقای خاتمی به لحاظ صوری، تعاملات بین دولت و مراجع تقلید را رعایت میکرد و هراز چندگاهی با برخی از وزرایش به قم آمده و
دیدارهایی هم میان دولتمردان با مراجع تقلید صورت میگرفت، اما بدنه حوزه با ایشان و دولتشان همراه نبود. ایشان چون فرزند مرحوم آیتالله خاتمی بودند که یکی از شخصیت محترم حوزه محسوب میشدند، لذا در حوزه، به لحاظ سنتی، رویکردهایی بود که اقبالی از ایشان میکردند؛ البته شخص آقای خاتمی نیز، یک نجابت فرهنگی داشت که میتوانست تعاملی فرهنگی میان دولت و حوزه و مراجع تقلید را برقرار کند؛ اما آن موقع بدنه فکری حوزه، از جمله طلاب فاضل و جوان با دولت همراه نبودند؛ ما در متن حوزه بودیم و به عیان میدیدیم که بدنه طلاب، نه این که حتی در مخالفت با دولت، که حتی در تضاد با دولت بودند؛ یعنی برنامههای دولت و نرمافزار دولت آقای خاتمی را، برنامه و نرمافزار دیانت نمیدیدیم، ولو این که فلان مجری و فلان مدیرش هم واقعا آدم متدینی بود. این طرف در دولت آقای احمدینژاد احساس میکنیم، نرم افزار حاکم، نرمافزار دیانت و نرمافزار انقلاب است؛ علاوه بر آن بسیاری از مدیران دولت آقای احمدینژاد هم بچههای انقلاب هستند، اگرچه ممکن است برخی، نسبت به برخی دیگر با شدت و ضعف در توانمندی مدیریتی باشند. تفاوت رویکرد و نحوه تعامل حوزه
همان با دولتهای خاتمی و احمدینژاد را چگونه تحلیل میکنید؟ من به نمونهای از نقدهای طلاب فاضل جوان به آقای احمدینژاد اشاره کنم که خدای ناکرده این تلقی در مردم ایجاد نشود. مثلا همین جریان آقای مشایی؛ من با قطع نظر از قضاوت و ارزیابی محتوایی شخصیت و تفکرات جناب آقای مشایی نگاه میکنم؛ در هر حال بدنه حوزه احساس کرد، بدنه جریان آقای مشایی، جریانی انحرافی است؛ سوال این است که آقای مشایی و جریان منسوب به ایشان را چه کسانی نقد زدهاند؟ جریان مقابل اصولگرا یعنی اصلاحطلبان نقد زده اند؟ این طور که نبوده است. اتفاقا آن ها، حتی به رغم اینکه انگیزه نقد آقای احمدینژاد را داشتند و چندین بار هم تا 2هزار سی دی در جامعه پخش کردند تا نقد و پاشنه آشیل آقای احمدینژاد را ذکر کنند اما یک مورد هم به آقای مشایی نقد نزدند. به مشایی و جریان مرتبط با او، همین ما طلاب اصولگرا و فاضل و جوان حوزه، نقد زدیم؛ چرا کفن نپوشیدیم؟ چرا مخالفت آن مدلی که در دوران ریاست جمهوری آقای خاتمی داشتیم، نکردیم؟ به این علت که ما جهتگیری کلی آقای احمدینژاد و دولت او را، در راستای انقلاب میدیدیم و این وسط، اشتباهات این مدل را طبیعی
میدیدیم؛ دولت یک بدنه عظیم و گستردهای دارد و نمیشود انتظار داشت که هیچ جایش، هیچ اشتباهی صورت نگیرد. جهتگیری کلان دولت آقای احمدینژاد مورد اعتماد ما بود، چون جهتگیری انقلابی بود و سیاستگذاریاش عزتمدارانه بود؛ دلیلی نداشت که ما برای فلان اشتباه بیاییم کفن بپوشیم. در زمان دولت آقای خاتمی درست است، ما کفن پوشیدیم؛ اتفاقا ممکن است گاهی در موارد خرد هم کفن پوشیده باشیم، مواردی که وقتی اکنون، با موارد و مشکلات کنونی دولت آقای احمدینژاد مقایسه میکنیم، میبینیم خیلی هم خرد بوده، اما کفن پوشیدیم؛ این کفن پوشیدنهای ما همهاش بهانه بود؛ اصل قضیه این بود که اساس جهتگیری دولت آقای خاتمی مورد تایید ما نبود؛ لذا دنبال بهانه بودیم. اگر کوچکترین خطایی هم میدیدیم که خبط خردی هم بود، به بهانه آن به میدان میآمدیم. اما معتقدیم دولت آقای احمدینژاد، به ویژه دولت نهم، پیام آور عزت پس از چندین سال ذلت بود. در تمام سالهای دوم خرداد تمام عزت اسلامی، انقلابی و ارزشی ما، عزت خارجی ما در مقیاس جهانی له شد، اما آقای احمدینژاد آمد و با شعارهای اصیل انقلاب، آن عزت را نه فقط احیا کرد، بلکه ارتقاء داد. اما در دولت
احمدینژاد، عنوان میشود ما با مردم رژیم صهیونیستی دوستیم، درحالی که مقابله با این رژیم به عنوان یکی از ارزشهای نظام جمهوری اسلامی شناخته شده است، یا بحث از رو به پایان بودن اسلامگرایی به میان میآید و ... ما این مصادیق را، مصادیق حرکت انقلابی نمیدانیم و به همین دلایل به آقای احمدینژاد نقد داریم. بالاخره آقای احمدینژاد هم سیری داشته است؛ احمدینژاد 84 با احمدینژاد 91تفاوت داشته و دو تابلوی متفاوتاند؛ یعنی او یک احمدینژاد دیگر است. ما از جایی شروع کردیم و تا جایی که جهتگیریهای احمدینژاد، جهتگیریهای انقلابی بوده، پایش ایستادیم، اتفاقا انتقاد میکنیم. از زمانی که آقای احمدینژاد اولین جهتگیری خاص خودش را در یازده روز خانه نشینی داشت، تا نشان دهد در مقابل فرمایش حضرت آقا یک انقلتی داشته است، بدنه اصولگرای حوزه، تمام روابطاش را یکدفعه با آقای احمدینژاد قطع کرد. اصلا ما یک جاهایی، دولت را در منگنه قرار دادیم. مثلا؟ مثلا خودم در دولت نهم، مرتب به نهاد ریاست جمهوری و مرکز اسناد ریاست جمهوری رفته، مقاله می دادم و کتاب برایشان مینوشتم، اما به یکباره، کل روابطم را قطع کردم؛ یعنی کلا نرفتم؛
شاید هر دوهفته یک بار هم از نهاد ریاست جمهوری با من تماس میگرفتند. یا اینکه یک مدتی روزنامه ایران را کنار گذاشتیم و اصلا با آنها مصاحبه نمیکردیم و قلم نمیزدیم؛ از این کارها انجام میدادیم و به صورت آگاهانه هم این کارها انجام میشد. یا برای مثال سر همین قضیه همایش میرزا کوچک خان جنگلی که اواسط آذرماه امسال برگزار شد، با بنده حقیر، از معاونت ارتباطات ریاستجمهوری تماس گرفتند و گفتند ما دوست داریم که شما به عنوان هیات همراه رئیس جمهوری در این همایش باشید که بنده گفتم، نه نمیآیم؛ البته من کار داشتم آن روز. البته این جور نیست که در برابر آقای احمدینژاد، فلان آقا، علیهالسلام باشند، نه، هریک نمره خودشان را دارند. احمدینژاد هم نمره اش 20 نیست؛ حالا به دلیل یکسری چیزهایی. مثلا سر قضیه آقای مشایی که بنده نظراتی راجع به این موضوع دارم. چه نظراتی؟ اصلا گیرم که آقای مشایی، انسان منحرفی بود؛ اصلا باشد همان انسان منحرفی که اینها دارند، میگویند؛ این یک مساله است و مساله برخورد حوزه با این جریان یک مساله دیگر است. به نظرم برخورد جریان اصولگرا و جریان اصولگرای حوزه با این جریان، یک برخورد غلط بود.
برخورد حوزه با این جریان، نشان از آن هاضمه تنگ فرهنگی حوزه داشت. حوزه اسلوب امام صادقی(ع) دارد که طبق آن، ملحد میآمد و مقابلاش مینشست و امام صادق(ع) او را به مجلس خودش میپذیرفت، با او بحث میکرد و جهتاش میداد و هدایتاش میکرد و در او تصرف میکرد؛ این اسلوب را حوزه انتخاب نکرد. ما مدعی انقلاب هستیم و این مهم است؛ ما خودمان را فرزند انقلاب و محصول آن میدانیم. گیرم که این بابا آدم منحرفی است و رفته در نقطه ثقل ساحت اجرای کشور؛ همه کشیدیم خودمان را کنار که ما با ایشان زیر یک سقف نمیرویم. جریان انحرافی هم که همین را میخواست. همین را میخواست که ما در نقطه ثقل نرویم و در حاشیه باشیم. کسی که داعیه انقلاب دارد این طور عمل نمیکند. آمد و فردا روز رئیس جمهور ما یک آدمی مثل بنی صدر شود؛ آیا ما باید همه خودمان را به محراب مسجد بکشانیم؟ و بگوییم دیگر با ایشان همکاری نمیکنیم؟ و کل سرمایه انقلابی که اینقدر برای آن شهید دادیم بگذاریم کنارکه این آقا رای آورده؟ از حوزه انتظار میرود برخورد فرهنگی متصرفانه در جهت انقلاب داشته باشد. این برخورد و منزلت، اقتضای یک هاضمه فرهنگی مستعد و گشادتر از این هاضمه
تنگ فرهنگی در حال حاضر است. بلکه قصه خرد و حاشیههای است جریان آقای مشایی؛ اما این همه این طرف در جبهه اصولگرایی و در حوزه سرمایهگذاری کردیم، این همه حرف زده شد و حتی کار به این جا رسید که به ایشان نسبت سحر و جادو بدهیم. آن هم چه زمانی؟ زمانی که کنار گوش ما جریان بیداری اسلامی آن طرف دارد صورت میگیرد؛ دهانه آن جریان باز شده و بیش از هر جای دیگر ما مظروف برای آن ظرف داشتیم. درست در آن شرایط، انگار ما به دست خودمان به دنیا داریم میگوییم، به کل جهان اسلام انقلابی میگوییم، چرا منتظر ما هستید؟ ما خودمان مملکتمان را داریم با سحر و جادو داریم مدیریت میکنیم. واقعا این کار را باید میکردیم؟ بخش آخر سوالاتم در مورد اقدامات فرهنگی دولت احمدینژاد است که منتقدان بسیاری دارد؛ ارزیابیتان از اقدامات فرهنگی دولت چیست؟ من معتقد هستم که دولت آقای احمدینژاد از اساس دولت فرهنگیای نبود؛ یعنی از خود آقای احمدی نژاد گرفته تا پایین دست؛ اگر در دولت آقای احمدینژاد یک آدم فرهنگی بخواهم مثال بزنم، آن شخص، آقای مشایی است که آن هم جهتاش با ما نخواند. دولت آقای احمدینژاد یک دولت مهندسی است. من در حدود دو ماه
مانده بود به پایان دولت اول آقای احمدینژاد، در دانشگاه تهران و در همایشی سیاسی، سخنرانی داشتم، گفتم آرزو میکنم طوری شود که دولت آقای احمدینژاد ادامه پیدا نکند تا دولت نهم هم یکی از دولتهای شیرین تاریخ ایران شود؛ یعنی همه چیز شیرین میشود و همه چیز سرجایش است. گفتند چرا؟ گفتم اگر این اتفاق نیفتد و آقای احمدینژاد برود به دولت بعدی، در دولت بعدی هوس میکند که جایگاه مهندسی خودش را ترک کند و در جایگاه متفکری قرار بگیرد؛ معتقد بودم که احمدینژاد مهندس و کاری فرزند و همراه انقلاب است اما احمدینژاد متفکر لزوما اینطور نیست. اصلا رویکرد آقای احمدینژاد، رویکرد فرهنگی نیست؛ الان بودجه هایی هم که به اسم بودجه فرهنگی میدهد، برای نرم افزارهای فرهنگی نمیدهد، بلکه برای ساختمانهای فرهنگی میدهد. میگوید مسجد بساز اما با اینکه در مسجد چه کارهایی بشود کاری ندارد، اصلا برنامهای ندارد؛ این نگاه کلی دولت آقای احمدینژاد است.
دیدگاه تان را بنویسید