کد خبر: 209610
تاریخ انتشار :

رئیس جمهور تنها

پایگاه خبری تحلیلی نامه نیوز (namehnews.com) :

پایگاه خبری تحلیلی نامه نیوز (namehnews.com) :

مصطفی داننده: رئیس جمهور روحانی شاید هیچگاه تصور نمی‌کرد وقتی با شعار دولت فراجناحی به قدرت برسد، اینچنین غم تنهایی را بچشد. رئیس دولت یازدهم این روزها از هر سو آماج انتقادهای ریز و درشت می‌شود. گاهی دوستان به بهانه‌های مختاف مانند مسئله حصر و توفیق روزنامه‌های روحانی را مورد نوازش قرار می‌دهند و دیگر روزها مخالفان دولت از تریبون مجلس، صداوسیما، نماز جمعه و رسانه‌های نوشتاری و مجازی خود روحانی و دولت تدبیر و امید را مورد نوازش قرار می‌دهند. در این میان نکته جالب توجه این معنا است که رئیس جمهور به تنهایی سینه خود را در مقابل این انتقادها سپر می‌کند تا دولت او درگیر حاشیه‌ها نشود.

روحانی بر این باور بود که دوستان دیروز اصول گرایش و دوستان اصلاح طلب امروزش، بعد از خرداد 92، او را در مسائل مختلف همراهی خواهند کرد. رئیس دولت تدبیر و امید به این می‌اندیشید که به بهانه روحانی بودنش، ائمه جمعه سراسر کشور به ویژه تهران، از او و تصمیمات دولتش حمایت می‌کنند. «شیخ دیپلمات»، فکر می‌کرد سیاسیون بعد از تجربه تلخ احمدی نژاد، دولت تدبیر و امید او را بالای سر می‌گذارند و حداقل به هر بهانه‌ای شلاق انتقاد را بر پیکر این دولت نمی‌زنند. اما هرچه بییشتر از عمر دولت می‌گذشت، موج‌های انتقاد بزرگ تر و هولناک تر می‌شد.

مجلسی که روحانی در روزهای اول آن را راس امور خوانده بود، شمشیر خود را برای دولت از رو بست و تا به امروز 10 کارت زرد را تقدیم دولتی کرده است که هنوز به دو سالگی عمر خود نرسیده است. در خطبه‌های نماز جمعه به هر بهانه‌ای از پیاده روی تا حضور برخی افراد در سمت‌های مختلف و یا حتی کنسرت، روحانی مورد انتقاد قرار می‌گیرد. اصول گرایان، تمام تصمیمات خارجی روحانی را نقد می‌کنند و بر این باورند که او عزت ایران را زیر پای خود گذاشته است. اصلاح طلبان نیز از او انتظار دارند سال‌های 76 تا 80 را در در دهه 90 ایران تکرار کند.

تمام این نقدها و انتظارها باعت شده است روحانی بیش از هر رئیس جمهور دیگری احساس تنهایی کند. هاشمی، خاتمی و احمدی نژاد هر کدام به هر طریقی مورد حمایت نهادهای مختلف و احزاب نزدیک به خود بودند اما فراجناحی بودن روحانی باعث شده است، هیچ جناحی و جریانی به صورت تشکیلاتی از او حمایت نکنند و رئیس دولت را در تنگناها تنها بگذارند.

این تنهایی روحانی شاید بیش از هرچیزی این مسئله را متبادر می‌کند، رئیس جمهور روحانی باید به فکر تشکیل یک جریان سیاسی باشد، جریان که وابسته فکری و سیاسی به حسن روحانی باشد. جریانی که بشود آنها را روحانی چی نامید. کسانی که بتوانند بار دفاع از دولت را به دوش بکشند و اجازه بدهند روحانی به جای درگیری با مخالفان به مسائل مهم کشوری و جهانی برسد. درگیری مستقیم روحانی با دلواپسان دولت، او را پیش از پیش تنها می‌کند و همین معنا لزوم تشکیل یک جریان سیاسی را تایید می‌کند.

بهترین زمان برای تشکیل این جریان سیاسی نیز همین امروز است. با توجه به مدت باقی مانده تا انتخابات مجلس و فضای ملتهب سیاسی علیه دولت روحانی، طرفداران دولت باید هرچه سریعتر این جریان را تشکیل دهند تا طیف سوم سیاسی ایران شکل بگیرد. طیفی که می‌تواند پدر معنوی آن هاشمی رفسنجانی و حسن روحانی باشند، طیفی که مشی اعتدال را در دستور کار خود قرار می‌دهد.

دیدگاه تان را بنویسید

 

نیازمندی ها