ماجرای عصبانیت رامین از اشتباه گرفتن شدن با آرمین/ رامین: بستن مطبوعات کار من نبود
پایگاه خبری تحلیلی نامه نیوز (namehnews.com) :
به گزارش نامه، محمد علی رامین معاون پیشین مطبوعاتی وزارت ارشاد در گفتوگو با روزنامه شرق به تحلیل شرایط دوران معاونت خود و شرایط کشور در آینده پرداخته است. محمد علی رامین درباره برخوردش در برنامه رادیویی که به مجری گفت شما غلط میکنی توضیح داده است: هنوز راه حل موثرتری که میتوانست مانع گسترش آن فتنه بشود را نیافتهام، ماجرا از این قرار بود که نشریه «همشهریماه» با اصرار از بنده مصاحبهای درخواست کرد تا ورای مسوولیت معاونت مطبوعاتی، صرفا راجع به یک مقوله نظری و فکری مورد علاقه بنده صحبت کنیم و بالاخره پذیرفتم. من در آن مصاحبه طرحی را برای اداره جهان مطرح کردم که مشتمل بود بر تنظیم ارتباطات مساجد در عرصه جهانی برای مدیریت جوامع بشری. در آنجا عرض کردم: بیش از 5/2میلیون مسجد در جهان وجود دارد که غالب نخبگان مسلمان در آن برای اقامه نماز جمع میشوند و اگر این نخبگان بتوانند مساجد را به پایگاه فکری، تحلیلی و فعالیتهای فرهنگی- اجتماعی خود تبدیل کنند، به سهولت میتوانند باهم به حل و فصل مسایل و مشکلات جهان پیرامون خودشان بپردازند.البته برای اینکه مساجد این جایگاه را پیدا کنند، نخبگان سیاسی، فکری، اجتماعی و اقتصادی هر جامعه باید حول محور روحانیت در مساجد گردهم بیایند. بنابراین روحانیت بهجای اینکه با تشکیل احزاب و «انجیاو»ها وارد سیستم و ساختار طراحی شده توسط انگلیسیها بشود، میتواند با هدایت امام خامنهای از جایگاه مسجد، مدیریت جهانی را در برابر مدیریت به اصطلاح نظام بینالمللی کنونی جایگزین کند. بنابراین برای حاکمیت اسلام در جهان، پایگاه اصلی روحانیت باید مسجد باشد. این خلاصه بحث مبسوطی بود که با آن نشریه داشتم. ولی بعد آنها تیتر زدند: رامین: روحانیت به مسجد بازگردد. مفهومش این بود که گویا ما میخواهیم روحانیت را از عرصه سیاست، حکومت و مدیریت جامعه حذف و آنها را در مساجد منزوی کنیم. این تحریف افکار و تخریب انگیزه بنده بود. همان موقع دوستانی به من اطلاع دادند که نشریه زیر چاپ است و دارد این تیتر را روی جلد منتشر میکند. بنده جلوی چاپ را گرفتم و از مدیرمسوولش پرسیدم، چرا این کار را میکنید؟ ایشان عذرخواهی کرد و تیتر جلد را هم عوض کرد. رامین در ادامه میپذیرد که اجازه جلوگیری از چاپ این مطلب را نداشته ولی در توجیح کار خود توضیح میدهد که: روال معمول همین است که شما میفرمایید، اما این همه قانون نیست؛ اولا خود دوستان آقای قالیباف به من اطلاع دادند.همان دوستانی که نمیخواستند کارتل عظیم رسانهای ایشان تحت تاثیر این تحریف، در مضیقه حقوقی قرار بگیرد؛ خود آنها با من تماس گرفتند که چنین اتفاقی در حال رویدادن است، شما جلوی آن را بگیرید که به ضرر قالیباف تمام نشود. ثانیا چون چاپخانهها زیرنظر معاونت مطبوعاتی فعالیت میکنند، چنانچه تخلفی از قانون در هرمرحله از چاپ معلوم شود، باید از انتشار آن جلوگیری بشود. به هر حال روی جلد تغییر کرد. فکر کنم نوشتند «مسجد به جای احزاب» وقتی که آن اصلاح انجام شد من دیگر چیزی نگفتم و پیگیری نکردم. اما بعد که نشریه منتشر شد، دیدم همان تیتر سابق روی جلد، تیتر داخلی مصاحبه است. دوباره تماس گرفتم که آقا چرا این کار را کردید؟ معذرتخواهی کردند که صفحات داخلی قبلا چاپ و کلی هزینه شده و شما گذشت کنید. چون نمیخواستم مشکلی پیش بیاید، باز هم سکوت و اغماض کردم. اما وقتی منتشر شد، دیدم همان تیتر داخلی عینا در سایتها و رسانههای داخلی و خارجی نقل شده و روی آن تحلیل میکنند. حتی بعضی از رسانههای وابسته به دستگاه خود قالیباف هم، همین کار را کردند، رسانه محسن رضایی هم همین خط را پیگیری کرد. خب تا همین جا کار بدی بود. اما بعد خبرنگار «تابناک» - آنطور که حجتالاسلام رهبر، نماینده وقت مردم اصفهان برایم تعریف کردند- این نشریه را پیش ایشان میبرند و میپرسند: حاجآقا نظر شما در مورد این مخالفتهایی که با روحانیت و برای حذف آنها میشود چیست؟ آقای رهبر میپرسند چهکسی مخالفت کرده؟ خبرنگار میگوید آقای رامین گفته روحانیت باید از حوزههای اجتماعی بیرون برود و در مسجد بنشیند؛ این بنده خدا هم که ظاهرا در حین رفتن به منزل بوده و عجله داشته، کلمه «آرمین» را بجای رامین اشتباه میگیرد... این طور که رامین گفته است حجتالاسلام رهبر به دلیل شرم حضور از اذعان به اشتباه خود پرهیز و بعدها از رامین بهخاطر این اشتباه عذرخواهی میکند و میخواهد که از شیطنت این سایت هم بگذرد. اما داستان به همین جا ختم نمیشود و رامین در این باره توضیخ میدهد : متوجه شدم که این یک سناریو است که آن را تیمهای رسانهای آقایان مخالف دولت پیش میبرند.خروجی سناریو این بود که در آستانه سفر امام خامنهای به قم، اینگونه القا شود که مجلسیها طرفدار روحانیت هستند و دولتیها مخالف حضور روحانیت؛ در چنین فضای القایی، آن وقت رهبری حامی دولتی معرفی میشود که مخالف روحانیت است. من در اینجا بهشدت منقلب و مضطرب شدم. روز بعد در یک کنفرانس مطبوعاتی که صداوسیما هم داشت، هر دو جلد نشریه را نشان دادم و گفتم این کاری که انجام دادهاند خلاف قانون، خلاف انصاف و انسانیت است، چون اول میآیند با اصرار از من مصاحبه میگیرند و بعد آن را برای نفاقافکنی و کینهتوزی میان نهادهای حکومتی تحریف میکنند؛ در آنجا گفتم البته حرفهایی دارم که الان مایل نیستم بزنم. همین تک جمله از توضیحات مرا برنامه «20:30» پخش کرد و مجری گفت خدا به داد ما برسد، تازه آقای رامین نخواست خیلی مطالب را بگوید، اگر میخواست بگوید چه میگفت.من دیدم تمام روشنگریها را انجام دادهام و اگر سوءتفاهمی بوده برطرف کردهام، اما این ماجرا و سناریو همچنان دنبال میشود. دیدم رسانههای آقایان قالیباف، محسن رضایی و لاریجانی دارند به این ماجرا دامن میزنند و فضایی را ایجاد میکنند که امام امت را در آستانه سفر به قم به نوعی در مقابل روحانیت در مضیقه قرار بدهند یا بهزعم خود، معظم له را از ادامه حمایت از دولت منصرف کنند. در عصر همان روز حاج آقای رهبر به من زنگ زدند و گفتند من از شما عذرخواهی میکنم و میخواهم یک جوری جبران بکنم و من هم احساس خطر میکنم و از این جریان سازیها نگرانم و هرچه شما بگویید انجام میدهم. میخواهید کتبا عذرخواهی کنم؟ گفتم هرگز، شأن روحانیت شما بالاتر از چنین انتظاری است؛ ولی حالا ببینید چکار میتوانید بکنید. بعد ایشان ضمن تماس با رادیو گفتوگو، موضوع را مطرح کرده بودند. متعاقب آن، رادیو با من تماس گرفت که آقای رهبر پشت خط هستند و میخواهند از شما عذرخواهی و دلجویی بکنند.اما مجری مربوطه به جای اینکه صحبتها را با ایشان شروع بکند دقیقا همان چیزهایی را که سایت تابناک از قول ایشان سهوا علیه بنده ولی در واقع علیه کسان دیگر مطرح کرده بود را عینا تکرار کرد و نظر مرا راجع به این حرفها پرسید ! رامین معتقد است که در این ماجرا خود را قربانی کرده است تا سناریوی شیطانی ضد دولت به سرانجام نرسد: اصلا قرار نبود این حرفها تکرار و این بار از رادیو پخش بشود. دیدم جریانی دارد این داستان را ادامه میدهد. متوجه شدم رسانه آقای ضرغامی هم آمده وسط و دارد موضوع را دنبال میکند. خب اینجا من چکار باید میکردم؟ اگر قرار بر حفظ آرامش، توضیح و تشریح و تبیین ماجرا بود که قبلا این کار را کرده بودم و اثری دیگر نداشت. اما سناریو این بود که این موضوع مطرح، تکرار و پخش و نشر بشود تا این اصل شبهه در اذهان عمومی جا بگیرد که رهبری از دولتی حمایت میکند که دولتمردانش مخالف روحانیت هستند. خب اینجا من باید یک تصمیم میگرفتم و گرفتم؛ با خودم گفتم اینجا دیگر رامین ارزشی ندارد، رامین باید برای جلوگیری از این سناریوی شیطانی قربانی شود. بنابراین باید یک حرکتی انجام میدادم که حداقل مخاطبین از خود بپرسند: چرا رامین عصبانی شد؟ اینجا بود که ناگزیر از آن برخورد تند و غافلگیر کننده با مجری شدم که ظاهرا خود او هم یک قربانی از عوامل اتاق فرمان یا ناشی از یک سوءتفاهم بود. البته در ادامه برنامه، حاج آقای رهبر ضمن صحبتهایشان، هم دلجویی کردند و هم سوءتفاهم پیش آمده را توضیح دادند؛ لیکن هیچ رسانهای و هیچ اهل رسانهای حاضر نشد، سخنان اصلاحی آقای رهبر را منتشر کند. یک هفته بعد از این ماجرا باز هم سایت تابناک به ماجراجویی خود ادامه داد و فقط آن چند جمله اعتراضی و عتابآلود بنده را- بدون شرح واقعیت- منتشر کرد و با انتشار سریع و جهانی آن، موفق شد که رامین را ضد اهالی مطبوعات، مخالف آزادی رسانهها و توهین کننده به خبرنگاران معرفی کند.این خلاصه کلیت ماجرا بود. بنده این شیوه را که افکار و انگیزه آدمها را تحریف و اشخاص را تخریب کنند، ظلم به مخاطبین و مانع ارتقای ضریب نفوذ رسانهها و بلکه عامل اصلی بیاعتمادی به رسانههاست. خبرنگار شرق از رامین میپرسر که تاریخهای دیگری هم هست که احتمالا در یاد شما نمانده، تاریخ توقیف خیلی از نشریات و روزنامهها. میخواهم بدانم وقتی رسانهای را تعطیل میکردید به اتفاقی که برای کارکنان آن میافتاد، فکر میکردید؟ سوال شما از بعد فردی است در حالی که ماموریت رسانه یک فعالیت و اثرگزاری اجتماعی است. مثلا فرض کنید، اگر یک شخصی برای تامین زندگی و معیشت همسر و فرزندانش و پرداخت کرایهخانهاش، مواد مخدر یا مشروبات الکلی توزیع و جامعه را آلوده کند یا حتی در موردی شخصی ندانسته و ناخواسته در یک ساختار و باندی قرار گیرد که آن باند جامعه را آلوده کند، صرفا به دلایل شخصی، نباید با او برخورد کرد؟ شما از عنوان روزنامه نگار استفاده ابزاری نکنید! اگر کسی با عنوان استاد یا دانشجو یا پزشک یا داروساز یا مدیر یا مهندس یا روحانی، جرمی را مرتکب شد، قانونگذار باید میان او و سایر مجرمان تفاوت قایل شود؟ این عناوین مسوولیت میآورد و نه مصونیت. اتفاقا در تمام صنوف، همکاران تلاش میکنند تا صنف آنها از متخلف و متقلب پاکسازی شده وحریم حرمت انسانهای سالم آن صنف پاسداری شود. باید پذیرفت که به دلیل اهمیت و تاثیرگذاری رسانهها، خودشان در برابر عناصر نفوذی و نا اهل، آسیب پذیر هستند.اگر ما بخواهیم حریم رسانهای را پاکسازی بکنیم، آیا کار بدی برای رسانه کردهایم؟ اگر کاری بکنیم که کسی دررسانه، عامل نفاقافکنی در جامعه نباشد،اگر کاری بکنیم که رسانهها علم و آگاهی و روشنگری مفید و سازنده را توسعه بدهند و بتوانند اولویتها و نیازهای اصلی جامعه را ارتقا بدهند و ارزشهای دینی و ملی را تقویت کنند، کار بدی است؟ معاون سابق مطبوعاتی وزارت ارشاد میگوید که در توقیف نشریات نقشی نداشته چون ترکیب هیئت نظارت مستقل است. با این حال ورود او به معاونت مطبوعاتی در آبان 88 روزنامه سرمایه توقیف شد و رامین در این باره توضیح میدهد: درست روزی که حکم معاونت بنده صادر شد. یعنی اولین جلسهای که من بهعنوان معاون مطبوعاتی در هیات نظارت شرکت کردم، روزنامه سرمایه بسته شد. آیا بندهای که هنوز هیچ آشنایی با هیات نظارت و مسایل و مجموعههای کاری معاونت ندارم، در نخستین روز ورودم میتوانم یک روزنامه را ببندم؟ این قضاوتها اصلا خلاف واقع است، ولی القا میشود. شما فکر میکنید من هر روزنامه و نشریهای را که بهعنوان متخلف به هیات نظارت آن دوران ارجاع دادم بسته شد؟ یعنی اعضای هیات نظارت عواملی صرفا دست بسته در اختیار بنده بودند که هر کاری من گفتم، انجام بدهند؟ ورود من به آن مجموعه نمیتوانست آنقدر تعیینکننده باشد، که القا میشد. آن القایات هدف دیگری را دنبال میکرد. البته بنده در یک شرایط خاص و اضطراری و برای اجرای کامل قانون و نجات رسانهها از بحران و بن بست آن هنگام، معاونت مطبوعاتی را پذیرفتم. سال 88 بعد از آن انتخابات باشکوه که قریب 85درصد واجدان شرایط پای صندوقرای حاضر شدند. کسانی برنامهریزی شده وارد تقابل با نظام و تخریب ساختارهای سیاسی نظام شدند، کشور بهم ریخت و بهترین موفقیتی را که جمهوریاسلامی در عرصه ملی و اعتبار جهانی به دست آورده بود را از مملکت گرفتند. نظام مقدس جمهوریاسلامی را بدنام کردند و ملت سربلند ایران را بهعنوان یک ملت سرخورده و ذلیل معرفی کردند، خونها ریخته و آتشسوزیها شد و در این سرگردانی فراگیر، تنها با تدابیر شخص امام خامنهای آرامآرام التهابات کمتر و بحران مدیریت شد و جریان فتنه از سطح جامعه برچیده شد، ولی فتنه گران همچنان در رسانهها میتاختند. التهابات اجتماعی چند هفته بیشتر در تهران دوام نداشت، اما فضای فتنه در رسانهها بهشدت دنبال میشد. یعنی تمام آن توطئههای بینالمللی در رسانههای داخلی بسترسازی، تکثیر و توسعه پیدا میکرد. متاسفانه برخی رسانهها که باید پناهگاه روانی جامعه و حکومت در شرایط خطر باشند و به تامین مصالح ملی بپردازند،بعضا درست خلاف جهت ماموریتهای ذاتی و قانونی خودشان حرکت کردند. رامین ار همکاری نکردن رسانهها با او گله میکند و درباره اتفاقهای روزنامه فرهیختگان که سبب اخراج برخی از روزنامه نگاران شد توضیح میدهد: طبیعتا وقتی بحثهای انحرافی و توهینآمیز پیش میآمد معمولا جواب نمیدادم و پرهیز میکردم یا حداکثر با ناراحتی و تاثر نسبت به فضاسازیهای غالب، خداحافظی میکردم و محل را ترک میکردم. متاسف میشدم، ونه عصبانی. در روزنامه فرهیختگان وقتی با همکاران روزنامه صحبت کردم، تلاش کردم مجموعه را به قانونمندی و قانونگرایی دعوت کنم. تنها قانون میتوانست ما را از آن هرج و مرج فتنه88 نجات دهد. همواره تذکر میدادم که اگر قانون بدون آزادی، موجب استبداد میشود، شما هم اگر بخواهید آزادی عمل خودتان را بدون اجرای قانون در نظر بگیرید، عامل هرجومرج میشوید.اما آنها وقتی از قانون مطبوعات برایشان گفتم، مسخره میکردند؛ از قانون اساسی گفتم، مسخره کردند؛ هر چه از آرمانها و ارزشهای فرهنگی ملت ایران گفتم، آنها مسخره کردند و رفتار بعضی از آنها شبیه به دلقک بازان یک سیرک شده بود که به ناچار آنجا را ترک کردم و در حال بیرون رفتن، به یکی از مسوولان روزنامه گفتم: اینجا روزنامه فرهیختگان است یا محل تجمع دلقکها؟ من آن رفتار زشت را در هیچ کجا مطرح یا پیگیری نکردم؛ اما یکونیم ساعت بعد، یکی از همان افراد روزنامه، به اصطلاح برای افشاگری، صدای مرا از تلویزیون آمریکا VOA پخش کرد و گزارش دیدار معاون مطبوعاتی از فرهیختگان را به آن شبکه ارایه داد. همین عملکرد آنها باعث عذرخواهی مدیر مسوول و اخراج تعدادی از آنها شد که متاسفانه بعدا به جرایم امنیتی زندانی یا متواری شدند. البته خود بنده هم بهخاطر تحمل زیاد و عدم پیگیری آن ماجرا توبیخ شدم. چندین بار برخی از رسانهها گفت و گوی انتقادی مرا با همکاران خود منتشر کردند و ما هم اعتراضی نداشتیم.قصد ندارم تجربیات تلخ خودم را در اینجا بازگو کنم. چون فعلا به سود رسانهها نیست. من مصالح کلانتری را در نظر میگیرم و حاضر نمیشوم اطلاعاتی را که خودم شخصا از برخی روزنامهها و نشریات به دست آوردم، منتشر بکنم. همیشه با اغماض به مسایل نگاه میکنم. وی میگوید : من کارهایی را که در دوران معاونتم در خدمت رسانهها انجام دادم- خلاف تمام جوسازی ها- چون منطبق بر قانون بود، همه را تایید میکنم و البته تاکید میکند: توجه نمیکنید. اصلا بستن روزنامهها توسط رامین یک دروغ بزرگ است؛ خیلی بزرگ. وی درباره دلیل کنار گذاشته شدنش میگوید: اهل تعامل با بخشی از جریانات و بدهوبستانهای رایج میان سیاسیون چپ و راست و مدعیان اصلاحات و اصولگرایی نبودم. وقتی که در اوج فتنه رسانهها آمدم و با قاطعیت و جدیت دنبال اجرای قانون بودم و جسارت برخورد را هم داشتم، یک فضای جدیدی ایجاد شد و بالاخره کسانی که میخواستند رقبایشان را حذف کنند، به خواستههایشان رسیدند و همهچیز هم به نام بنده تمام شد.تا اینجا هیچ اشکالی در کار دیگران نمیبینم، چون انگیزه اقدامات حقیر با اهداف سایرین متفاوت بود. از نظر اینجانب دفاع از نظام بالاتر از دفاع از یک نشریه یا خبرگزاری یا سایت یا فرد یا جناح یا مسوول کشوری است. وقتی این نظام در خطر باشد، جان و مال و آبروی افرادی مثل بنده هیچ ارزشی ندارد. بعد از اینکه شش، هفت ماهی گذشت و یک بخشی از رسانههای جریانی که ظاهرا با نظام تعارض پیدا کرده بود تعدیل شد، جریان دیگر احساس کرد حالا که امنیت سیاسیاش تامین شده، میتواند با معاونت مطبوعاتی هم به یک دادوستدی بپردازد. ولی از ویژگیهای آن معاون مطبوعاتی این بود که اصلا نگاه حزبی و گروهی و جناحی نداشت. اعتقادش آرمانهای نظام و امامت مسلمین و اهداف و ارزشهای متعالی اسلام و اجرای قانون بود. برایش جناح چپ و راست و محافظهکار و ارتجاع ملاک نبود. بنابراین از یک برههای بخشی از این جریانی که عنوان اصولگرا بر خودش گذاشته، متوجه شد با این معاون مطبوعاتی بعضی مسایل را نمیتواند دنبال کند، لذا همراه جناح مقابل خود، بنا را برمقابله با همین معاون مطبوعاتی گذاشت. به گفته رامین هیچ کدام از رسانهها مورد پسندش نبوده و در این باره میگوید: چیزهایی که منتشر میشد، غالبا با نوع نگاه من خیلی متفاوت بود و هر کدام به نوعی مرا متاثر میکرد؛ چرا که از نگاه تک ساحتی و جناحی و عدم توجه به گستره جهانی و عدم پیگیری منویات امام خامنهای آزرده میشدم. من رویکرد اکثریت مطبوعات، خبرگزاریها بهاضافه صداوسیما را رویکردی ملیگرایانه، درونگرایانه، بسته و نازلتر از شاَن تاریخی و موقعیت تاریخ ساز ملت مسلمان ایران میدانم. هیچ کدام بسترساز اصلاحات جهانی و پیشقراول تحولات جهان اسلام، در حد نیازهای معاصر نیستند و در تئوریپردازی و نظریهسازی بسیار عقب هستند و حتی از ارائه نظام مقدس جمهوریاسلامی که نظام توحیدی امت- امامت در برابر نظام انگلیسی ملت- دولت است، عاجزند.
دیدگاه تان را بنویسید