موج ظریف نوازی در شبکه‌های اجتماعی

خدیجه غبیشاوی ، در حالی که تنها چند هفته تا پایان ضرب الاجل هفتم تیرماه برای رسیدن به توافق نهایی و جامع هسته ای با غرب زمان باقی مانده است، وزیر خارجه ایران در نیویورک مقابل دوربین رسانه های آمریکایی نشست.

ظریف در گفت وگو با خبرنگار شبکه خبری پی.بی اس آمریکا به سوالات «چارلی رز» درباره تحریم ها، مذاکرات هسته ای، اعتماد، آمریکا و اورانیوم سخن گفت و دست آخر گفت هیچ کس در ایران به دلیل عقایدش زندانی نیست، جمله ای که باعث شد از روز پنجشنبه تا ظهر روز جمعه فیلم و تحلیل و توهین و عکس و کاریکاتور نثار ظریف شود. خبرنگار، روزنامه نگار و فعال سیاسی و دانشجو همه گفتند؛ اعلام انزجار کردند و به آقای وزیر یادآور شدند که چه تفاوتی میان شما و مردی که دروغ می گفت وجود دارد؟ لابد هیچ! انتقادات و اظهاراتی که هیچ راهی به رسانه های رسمی کشور نداشت و محدود به فضای مجازی بود، گروه های مختلف فضای مجازی یکدیگر را برای به عرش بردن ظریف بر سر پرونده هسته ای به خاطر این «جمله» که هیچ ارتباطی به وزارت خارجه ایران هم ندارد و به حوزه مسائل داخلی کشور نیز مربوط است سرزنش کردند. 24 ساعت از همه گیر شدن موج ظریف نوازی در فیس بوک و توییتر و اینستاگرام نگذشته بود که وزیر خارجه با استفاده از همین رسانه های مجازی در صدد «پاسخگویی» به انتقادات برآمد. تفاوت بزرگ ظریف با کسانی که دروغ گفته بودند و اکنون با آنها مقایسه می شود اما همین است، صداها به گوش آقای وزیر می رسد، انتقادات را می شوند و آقای وزیر خارجه دست آخر نمی روند با رسانه های رسمی و خبرگزاری دولت مصاحبه کند و پاسخ انتقادات در فضای مجازی را بدهد؛ ظریف با نوشتن پستی در فیس بوک توضیح داد؛ از احترامش به آزادی و نقد گفت، از استقبال از نقدِ خود، از انصاف و مصالح ملی یادکرد و از اطلاع قبل از نقد گفت و در نهایت پوزش خواست برای آزردن افرادی یا جناحی و یا دیدگاهی گفت. تفاوت بزرگ ظریف با کسانی که پیشتر دروغ گفته بودند همین است که می شنود، میپذیرد، توضیح می دهد و برای انتقادات احترام قائل است چه بسا در سال های نه چندان دور اگر دروغی گفته می شد نه صدایی شنیده می شد، نه توضیح و پاسخی داده می شد و نه حتی این جوانان، دانشجویان، روزنامه نگاران و فعالان سیاسی مجالی برای انتقاد داشتند چرا که می دانستند کسی نیست که صدایشان را حتی بشنود...