فلاحیان: احمدینژاد چندبار سقوط کرد اما دستش را گرفتند/احمدینژاد میتواند با ۲۰۰ هزار تومان معادلات را به هم بریزد
پایگاه خبری تحلیلی نامه نیوز (namehnews.com) :
پایگاه خبری تحلیلی نامه نیوز (namehnews.com) :
به گزارش نامه، حجتالاسلام علی فلاحیان وزیر اطلاعات دوران سازندگی و نماینده مردم خوزستان در مجلس خبرگان رهبری به تبیین جدیدترین تحلیل ها و نظراتش درباره شرایط کشور، انتخابات آینده و سیاست خارجی به ویژه بحث مذاکره و رابطه با آمریکا پرداخته است. اهم گفتوگو فلاحیان با فارس را در زیر بخوانید: *بخشی از این شرایط مربوط به سوءتدبیر است و بخشی هم ناشی از تحریمهاست که البته حرفهای آقای احمدنژاد باعث سوءاستفاده غربی ها شد و کاخ سفید گفت دیدید که تحریمها بر وضعیت ایران اثر گذاشته است. اصل قطعنامهها برای فشار و تسلیم کردن ایران بود و اینکه قطعنامهها معتبر نیستند، حرف بدی نبوده اما حالا بالاخره اگر ما خواستیم مقابله کنیم، یقیناً هزینههایی داریم اما وقتی که گفته می شود ما داریم هزینه پرداخت میکنیم، آنها سوءاستفاده می کنند تا ما تسلیم شویم. *من متناسب با وضع موجود برنامه دارم اما الآن برای بیان آنها زود است. ما الآن طبق آمار، 640 میلیارد دلار درآمد تولید ناخالص ملی داریم. علت گرانیهای فعلی اینست که یک استقراضی از بانک مرکزی کردیم که حدود 60 هزار میلیارد است که این 10 درصد است؛ یعنی ما به لحاظ نُرم اقتصادی
دنیا وضعمان بد نیست. بانک جهانی بعد از این تحریمها یک افکارسنجی از ایرانیان کرده که حدود 70 درصد از وضع مادی خود ابراز رضایت کردند. زمانی که من در دولت [هاشمی رفسنجانی] بودم درآمد سرانه 4 هزار دلار بود و الآن 8 هزار دلار است و ما جزو 30 کشوری هستیم که از لحاظ اقتصادی مطرح هستیم؛ یعنی ما بالاتر از ترکیه یا مالزی یا نزدیک اینها هستیم. بنابراین به طور کلی وضع اقتصادی ما بد نیست اما مشکلاتی پیدا کردیم که آن برنامهای که برای آن تنظیم کرده بودیم، این برنامهها به هم خورد. مقداری مربوط به مدیریت است و مقداری هم مربوط به تحریم ولی معنای تحریم این بود که یکسری دلار ذخیره کردند که تحریم شدت پیدا کند و مثل سابق تزریق نکردند؛ یعنی اینکه تحریم باعث شد چنین تصمیمی بگیرند و این یک بههمریختگی را ایجاد کرد. * من برنامه دارم. طبق افکارسنجی که من کردم، مردم میگویند مثلاً احمدینژاد مثل شما گفت من این کارها را میکنم ولی نکرد. برنامه الآن برایشان مهم نیست. برنامه یک وقتی اهدافش اینست که مردم متوجه میشوند، یک وقتهایی هم بحث کارشناسی است. مردم الآن دنبال برنامه نیستند، دنبال این هستند که این کسی که میگوید من این کار
را میکنم، آیا اعتقاد به کارشناسی دارد؟ یا اعتقاد دارد با مدیران درجه اول کشور کار کند و اگر اعتقاد دارد، توانایی انجام این را هم دارد؟ ولی وقتی آمد در کابینه و در کار و این توانایی را نداشت که از شایستگان برای هدایت اقتصاد بهره ببرد، چرا گفته این کار را انجام می دهد؟ *اینجا نقش فرد مهم است؛ فرد است که میتواند یک مجموعه کارشناسی قوی را سازماندهی و یک مجموعه مدیران قوی را هدایت کند. اگر نتوانست میرود رده دوم و وقتی رفت رده دوم، عقبگرد می کند. اسلام میگوید اگر فردی در یک مجموعه متصدی کاری شد و در آن مجموعه کسی بالاتر از او باشد، آن مجموعه به عقب میرود «و لایزال اَمرُهم فی سفال». *آقای احمدینژاد از نخبگان درجه دو استفاده کرد. ایشان چون هر کسی رئیس جمهور شد، به اصطلاح کیک نیروی انسانی را یک بُرش میزد و برمیداشت. ایشان گفت که من این کاست را به هم میزنم؛ این یعنی چه؟ یعنی من از آدمهای رده دو استفاده می کنم. حرف ما این بود که او از نظر تئوری سیاسی و اقتصادی ممکن است بتواند امور را اداره کند اما اگر به بحران خورد، سقوط می کند که آقای احمدی نژاد چند بار هم در این دوره و هم در دوره قبل سقوط کرد اما
دستش را گرفتند. * همین الآن که شما میبینید نقدینگی را 4 برابر کرده و همین که تورم سرسامآور شده، سقوط است. سقوط معنایش این نیست که یک مقام استعفا دهد. *ما به او هم می گفتیم. گفتیم شما این کار نکنید اما ایشان گوش نداد. در قیمت ارز ما مخالف بودیم و دو - سه بار هم 700 تومان شد که من متصدی امر شدم و قیمت را به 400 تومان رساندم و گفتم این کارها باعث سقوط میشود. آقای هاشمی هم سقوط کرد و در هدایت امور در بسیاری موقعیتها شکست خورد که گاهی با مشکل اعتصابات مواجه می شدیم. *آقای هاشمی تحلیل اقتصادی ما را قبول نداشت. من گفتم که ارز 7 تومان نیست، محاسبه کردم 35 تومان است. ایشان اول گفتند 60 تومان و بعد رفتند با آقای عادلی ساختند و دوتایی نرخ را به 140 تومان رساندند و بعد همین طور بردند بالا. بعد از اینکه من محاسبه کردم و دیدم نرخ ارز غیر واقعی است، گفتم این کار شما یک تورم انتظاری در پی دارد. *آقای هاشمی نظرشان این بود که من وزیر کشور شوم که البته آقا بعداً فرموده بودند چرا میخواهید یک جا را آباد و یک جا را خراب کنید. نظر خودم هم این بود که بروم وزارت کشور اما نهایتاً این طور نشد. *عملکرد آقای هاشمی موجب گسترش فقر
نشد؛ او معتقد بود که ما در دوره سازندگی هستیم که یک ضرورتهایی پیش میآید برای اینکه برنامه سازندگی پیش برود. مثلاً آقای هاشمی می گفت بر اساس نظریه کارشناسان اقتصادی ما ناچاریم که دست به چنین کارهایی بزنیم. اصلاً روند اقتصاد کشور ما همواره رو به رشد بود. *سیاست الآن مبتنی بر تقاضاست اما همین که دولت فعلی از نخبگان استفاده نکرد، مشکل به وجود آورده است. ایشان سیاستاش در افزایش تقاضا بود. دو تا روش در توسعه اقتصادی داریم؛ یکی عرضه و یکی تقاضا. این دو تا با هم نمیشود و ایشان گفت پول میدهیم تقاضا را افزایش میدهیم. وقتی تقاضا را افزایش میدهی تقاضای کل هم افزایش می یابد و لذا صنایع شما بیشتر تولید میکنند و سودآور میشوند به شرط آنکه به سوی واردات نروی چون در این صورت هم صنایع تحت فشار قرار می گیرند و هم تورم ایجاد میشود. من معتقدم اگر بتوانیم تولید ناخالص ملی را افزایش دهیم به همان نسبت، باعث رشد اقتصادی میشود اما آقای احمدینژاد به جای صنایع، پول را به مردم داد تا تقاضای کل را افزایش دهد. * من در سال 80 هم فکر میکردم رأی میآورم؛ اگر حادثهای پیش نمی آمد اما دو حادثه پیش آمد، یکی حادثهای بود که جریان
تندرو دوم خردادی از آن علیه من استفاده کرد و دیگری هم این بود که آقای توکلی در جبهه ما قرار داشت و اینگونه القاء شده بود حالا که فلاحیان رأی نمی آورد، پس به توکلی رأی بدهید که خاتمی رأی نیاورد. الآن هم اگر چنین مسألهای پیش بیاید، باز هم من رأی نمیآورم. *گفتند الآن شرعاً حرام است که به آقای فلاحیان رأی دهید چون رأیتان از بین میرود و رقیب برنده انتخابات می شود و استدلالشان هم این بود که به خاطر برخی مسائل من رأی ندارم. قبل از آن وضعم خوب بود. یکی قتل های زنجیرهای که به من چسباندند و یکی هم داستان پسرم بود که 4 نفر به ما حمله کردند و یکی از آنها در این حادثه کشته شد که البته محکوم هم شدند ولی بالاخره تبلیغات دست آنها بود... * من نظرم این بود که همان برنامههایی که در دولت هاشمی بود برای سازندگی ادامه دهم که آقای توکلی به شدن منتقد آنها بود. ما معتقد بودیم استقراض خارجی برای توسعه لازم است اما او مخالف این کار بود. فکر نمی کنم آقای توکلی اصلاً سیاست عرضه را قبول می داشت و شعارش رسیدگی به طبقه محروم جامعه بود. * انتقادها متفاوت است. ما در رابطه با پرداخت یارانهها به آقای احمدینژاد انتقاد داشتیم و شما
اگر این مقدار تفاوت قیمت حاملهای انرژی را بدهید، مشکل ایجاد نمیکند والا اگر بخواهی بروی از بانک مرکزی استقراض کنی موجب تورم میشود و دود این در چشم همه میرود. آقای احمدینژاد آقای حسینی را فرستاد به مجلس خبرگان و از برنامه خودشان دفاع کردند و گفتند این روند موجب بروز تورم نمی شود اما بعداً رفتند ظاهراً ماهی هزار میلیارد تومان استقراض کردند که معنای آن کم آوردن بود. البته آنها اول راست گفتند که استقراض نمیکنیم ولی بعداً بودجه وزارتخانهها را برداشتند و وقتی که کم آوردند، استقراض کردند. *حضور من در عرصه انتخابات با توجه به درخواستهای مردمی است؛ من هم در مسائل اقتصادی و صنعتی و هم در حوزه سیاسی توجیه هستم و از نظر مدیریتی نیز دوست و دشمن مرا قبول دارند. *من همه هنرم برخورداری از توان اجرایی و مدیریتی بالاست؛ اتفاقاً اعتراضی که به من بود، این بود که می گفتند به دلیل مدیریت بالا و ریسکپذیری به درد وزارت اطلاعات نمی خورم؛ چون ما میخواهیم مدیریت متوسط در وزارت اطلاعات باشد. * دولت هاشمی به دنبال توسعه اقتصادی صرف بود و آقای خاتمی هم میگفت آزادی و توسعه سیاسی بر همه چیزها تقدم دارد. آقای هاشمی می گوید
بهتر است شما با این پولی که الآن به دست می آوریم، کارخانه بزنید تا بخواهیم آن را بین فقرا توزیع کنیم نه اینکه دولت او به فقرا اصلاً توجه نمی کرد و می خواست در کشور تعادل ایجاد کند اما چون پول نبود، نمی شد. * احمدینژاد از نخبگان درجه دو استفاده کرد. ایشان چون هر کسی رئیس جمهور شد، به اصطلاح کیک نیروی انسانی را یک بُرش میزد و برمیداشت. ایشان گفت که من این کاست را به هم میزنم؛ این یعنی چه؟ یعنی من از آدمهای رده دو استفاده می کنم. حرف ما این بود که او از نظر تئوری سیاسی و اقتصادی ممکن است بتواند امور را اداره کند اما اگر به بحران خورد، سقوط می کند که آقای احمدی نژاد چند بار هم در این دوره و هم در دوره قبل سقوط کرد اما دستش را گرفتند. * همین الآن که شما میبینید نقدینگی را 4 برابر کرده و همین که تورم سرسامآور شده، سقوط است. سقوط معنایش این نیست که یک مقام استعفا دهد. *الآن خیلی ابعاد موضوع روشن نیست ولی یک علائمی که پیدا شده، اینست که تا به حال سه تا قطب وجود دارد. یکی قطب اصولگرایان و همین پیروان خط امام و رهبری و یک قطب دیگر، قطب اصلاحطلبان است که البته بینشان اختلاف است که تحریم کنند یا نکنند و
نتیجتاً افرادی مثل آقای عارف و دیگران تصمیم گرفتند تحریم شکسته شود و بیایند اما اینها نمیتوانند کل جریان اصلاحطلبی را نمایندگی کنند و اجماع نخواهند کرد و کسی نمی تواند پر قدرت بیاید. یک قطب هم دولت است که طبق شواهد موجود کاندیدا دارد و میخواهد برنامههایی که دارد ادامه دهد. *من معتقدم اگر قرار شد اصولگرایان توافق کنند، همه کسانی که می خواهند ائتلاف کنند یا به نفع یکی بروند کنار، نمایندگانی بی طرف داشته باشند و این نمایندگان بر اساس ضوابطی ریش سفیدی بکنند و مجموعه را یه یک یا دو نفر برسانند. اگر چنین باشد، من اصلاً خودم نمی آیم. *برخی خبرنگاران از من درباره نامزدی ام سؤال کردند، گفتم انتخابات آینده پر شور و گرم است و همه میآیند. بعد پرسیدند خود شما هم می آیی که من پاسخ دادم بله؛ چون اقشاری از مردم و برخی گروهها خواستند، میآیم. *کسانی که سیاستمدارند، یک قدرت مجاله و مباحثه دارند ولی اینکه چه موضوعی مطرح شود، شانسی است که آیا طرف مناظره درباره آن حضور ذهن داشته باشد یا نداشته باشد. مثلاً وقتی بین آقای اوباما و رامنی موضوعی مطرح شد، یکدفعه آقای اوباما متوجه شد درباره این موضوع حضور ذهن ندارد، خودش را
زد به خواب! در جلسه بعد که او نسبت به موضوع حضور ذهن پیدا کرد، وقتی رامنی گفت وقتی تو آمدی بنزین گالونی 5/2 دلار بود اما الآن گالونی 5/4 تا 5 دلار شده و شما جمهوری خواهان اینقدر مردم را بدبخت کردید که تقاضا برای بنزین کم شده است؛ اوباما هم در جوابش گفت خوب کردم گران کردم و بعد هم مفصل جوابش را داد. برای اینکه مردم مشارکت کنند و انتخابات چالشی شود و دنبال کنند، خوب است اما اینکه مردم بخواهند صرف آن مناظره قضاوت کنند، نه خوب نیست. *مناظرههای سال 76 که یخ بود. مناظره 88 خوب بود ولی مباحثی که مطرح می شد، خوب نبود. آن چیزها که مربوط به احوال شخصی بود، بد بود. برخی مواقع هم دیدیم که طرف مقابل حضور نداشت جواب بدهد و لذا حیثیتش زیر سؤال می رفت. *من نگفتم چهره جدید اصلاً نیاید بلکه می گویم اگر یک کسی تجربه کاری ندارد، نیاید. معنای جدید را اشتباه نکنید. بالاخره اگر کسی سابقه کار اجرایی ندارد و مسائل سیاسی را ندارد، نمی تواند رئیس جمهور کارآمدی شود. * حتماً اعتقاد و نظر مردم آن روز با امروز فرق میکند. وقتی فهمیدند آقای احمدینژاد مشکلات مدیریتی ایجاد کرد، حالا رویکردشان اینست که کسی که میآید، فردی قوی باشد. اگر
روزی آقای هاشمی به مسأله آزادی نپرداخت ولی در زمان خاتمی شرایط میطلبید و جوانها هم موافق بودند و لذا هر زمانی یک مقتضیاتی دارد. الآن مردم چهره جدیدی که تجربه مدیریتی نداشته باشد، نمیپسندند. *اگر کسی بیاید به مردم بگوید 200 هزار تومان یارانه میدهم، وضعیت عوض میشود. اگر آقای احمدینژاد پول داشته باشد و بگوید من به مردم پول میدهم و نیروی بعد من هم 200 هزار تومان میدهد، این تمام معادلات را بههم میریزد ولو اینکه این کار تورم ایجاد کند. الآن باور مردم اینست که آقای احمدینژاد پول ندارد و این را هم دارد استقراض میکند و دودش هم به چشم خودشان میرود و لذا مردم نسبت به این مسأله نگاه متفاوت دارند. *آقای شجونی با من دوست است نه آقای هاشمی و من هم هیچوقت نگفتم که با هاشمی یکی هستم؛ من حتی گفتهام که خودم را به کسی سنجاق نکردهام. *نگفتم آقای هاشمی همیشه رئیس من است. این را یکی از رسانهها نوشت و به من نسبت داد. *الآن می بینیم آمریکایی ها حرفهایی را می زنند که قبلاً مقامات جمهوری اسلامی زده بودند. حضرت امام فرموده بودند دولتهای آمریکا و اروپا باید تغییر کنند و مردم باید به پا خیزند که این اتفاق در حال وقوع
است. حضرت امام و مام معظم رهبری فرمودند آمریکاییها باید از منطقه بروند که شما می بینید این اتفاق در حال وقوع است. خودشان میگویند باید برویم و مخالفت با احیای فرهنگ اسلامی باید متوقف شود. این یک موفقیت در عرصه سیاست خارجی است.
دیدگاه تان را بنویسید