واشنگتن‌پست: توافق هسته‌ای ایران و پیروزی رئالیسم

به گزارش نامه نیوز، ای.جی. دانی در یادداشتی در روزنامه واشنگتن‌پست با اشاره به تلاش‌های محافظه‌کاران جمهوری‌خواه کنگره برای متوقف کردن برنامه جامع اقدام مشترک (برجام) و نیز فشارهای بنیامین نتانیاهو، نخست‌وزیر رژیم صهیونیستی بر کنگره، می‌نویسد: رئیس‌جمهور اوباما و متحدین آن به درستی می‌گویند که خطرات متوقف شدن توافق توسط کنگره بسیار بیشتر از ریسک‌های اجرای آن است. این ایده که آمریکا می‌تواند بازگشته و برای چیزی محکم‌تر دوباره مذاکره کند،‌ خنده‌دار است، زیرا این توافق تنها بین ایران و آمریکا منعقد نشده است. توافق شامل متحدینی است که به شدت از آنچه روی میز است حمایت می‌کنند. پیشنهاد اینکه می‌توان تحریم‌های پیشین علیه ایران را احیاء کرد به همین دلیل بیهوده است: اگر آمریکا از آنچه قبلا توافق کرده کنار بکشد شرکای ما خشمگین خواهند شد. دانی می‌گوید باراک اوباما خواهد توانست آراء لازم در سنا را برای وتوی "قطعنامه عدم پذیرش" بدست آورده و یا حتی از رأی‌گیری درباره آن جلوگیری کند. اما زمانی که از این بزنگاه عبور کردیم، رئیس‌جمهور، مخالفین وی در کنگره و گروه کاندیداهای ریاست‌جمهوری بحث گسترده‌تری به کشور بدهکار خواهند بود، اینکه نقش آمریکا در جهان را چگونه ارزیابی می‌کنند. بالاخص اوباما می‌تواند در نهایت مفهوم فرّار "دکترین اوباما" را تشریح کرده و به منتقدینش، دستکم به صورت غیرمستقیم پاسخ گوید. نویسنده می‌گوید اوباما در عرصه سیاست یک "رئالیست" است و رئالیسم وی درباره اینکه قدرت نظامی چه کاری می‌تواند و نمی‌تواند انجام دهد رویکردهای آمریکا را بار دیگر تنظیم کرده و آن را در مسیر درست قرار داده است. یک جای خوب برای شروع این بحث مقاله ریچارد کی بتس در سی‌امین سالگرد انتشار ژرونال "نشنال اینترست" است. بتس، محقق دانشگاه کلمبیا، می‌گوید رئالیست‌ها "بیشتر بر روی نتایج متمرکز هستند نه انگیزه‌ها و اغلب متوجه این مسأله هستند که چگونه نیات خوب می‌تواند به نتایج وحشتناک منجر شوند." در حالیکه لیبرال‌های ایده‌آلیست و محافظه‌کاران اغلب مشتاق به "حمایت از نیکی و نبرد با شر" هستند، رئالیست‌ها اصرار دارند انتخاب‌های ما "اغلب بین بد و بدتر انجام می‌شوند." وی می‌نویسد: "می‌توان گفت که ایده‌آل‌ها بیشتر نگران شجاعت و رئالیست‌ها نگران محدودیت‌ها هستند؛ ایده‌آلیست‌ها بر روی فوائد مقاومت درباره شر از طریق بکارگیری زور، و رئالیست‌ها درباره هزینه متمرکز هستند." در کل "رئالیست‌ها خضوع را بیش از گردنکشی پیشنهاد می‌کنند." دانی می‌گوید برای آندسته از افرادی که سرشان واقع‌گرا اما قلبشان هنوز ایده‌آل‌گرا است، رئالیسم پدیده‌ای بی‌روح و از نظر اخلاقی ناکافی به نظر می‌آید، اما: برگ برنده اخلاقی رئالیست‌ها این پرسش است که آیا زندگی‌ها، خزانه و قدرت نابود شده برای اجرای تعهدات غیرعملی ارتباطی با اخلاقیات دارند؟ منتقیدن رئالیسم و مخالفین توافق هسته‌ای با یک سؤال مشترک مواجه هستند: "جایگزین چیست؟"

منبع: تسنیم