زیباکلام: نرفتن احمدینژاد به مجلس تعمدی و آگاهانه بود تا حساب و کتاب قبلیاش با مجلس را تلافی کند/ در سبک مدیریتی احمدینژاد هیچکس کارهای نیست
پایگاه خبری تحلیلی نامه نیوز (namehnews.com) :
پایگاه خبری تحلیلی نامه نیوز (namehnews.com) :
به گزارش نامه، صادق زیباکلام در یادداشتی در روزنامه شرق به عدم حضور احمدی نژاد در روز ارائه لایحه بودجه به مجلس اشاره کرده و می گوید: هر قدر که انسان بخواهد به یک شکلی نرفتن آقای رییسجمهور به مجلس برای تقدیم بودجه را توجیه و «حمل بر صحت» کند باز هم نمیشود! تا به یاد میآوریم، روزی که بودجه به مجلس تقدیم میشود در همه دولتها چه قبل و چه بعد از انقلاب، روز بسیار مهمی بوده است. رییس قوه مجریه به همراه اعضای هیات دولت به علاوه یک کیف بزرگ، در مجلس حاضر میشده و در حالیکه تمامی مراسم از تلویزیون پخش میشده و مطبوعات و رسانههای کشور هم حاضر بودهاند، رییس دولت -یا در دو هه اخیر رییسجمهور- «کیف» را دو دستی و با نهایت گشادهرویی و خنده به سمت رییس مجلس میگرفته و او هم به صورت نیم خیر و خنده بر لب بلند میشده و در حالیکه نمایندگان تکبیر میگفتند و صلوات میفرستادند بودجه کل کشور اصطلاحا تقدیم مجلس میشده است. اما آقای احمدینژاد امسال این عرف و رویه را بههم زد. او بعد از نزدیک به 90 روز تاخیر، بودجه را سرانجام به مجلس فرستاد بعد هم در میان بهت و ناباوری همه، خودش به مجلس نرفت و صرفا، چند تن از وزرا و
معاونان، زحمت تقدیم بودجه را متحمل شدند. آنچه که از همه اینها قابل تاملتر است، توجیه یا به عبارتی توضیح خود آقای رییسجمهور درباره نیامدنش به مجلس بود. ایشان در پاسخ به اینکه چرا شخصا به مجلس نیامده، پاسخ میدهند که « همه اعضای هیات دولت، در حکم رییسجمهور هستند و اصلا دولت من دربرگیرنده تمامی 75میلیون نفر مردم ایران است». این توضیح که جملگی اعضای دولت من در حکم رییس هستند در واقع همچون پاشیدن فلفل و نمک روی زخم مجلسیان بود. زیرا که حتی یک کودک کلاس اول دبستان هم بعد از هشتسال که آقای احمدینژاد رییسجمهوری بوده میداند که دستکم در کابینه ایشان، به هیچ روی چنین وضعیتی نیست که وزرا به مثابه رییسجمهوری باشند یا به عبارت دیگر، وزرای احمدینژاد برای او همانند خود او باشند. این دیگر یک واقعیت کاملا شناخته شده است که در سبک و سیاق مدیریتی آقای احمدینژاد، به جز خودش و آن حلقه نزدیک، هیچکس، از جمله اعضای کابینه کارهای نیستند و در صورت مخالفت با «رییس» در یک چشم بههم زدن اخراج میشوند. آخرین مورد آن خانم مرضیه وحیددستجردی وزیر بهداشت و درمان بودند که به دلیل مخالفت با کنارگذاردن دکتر باقر لاریجانی رییس
دانشگاه علوم پزشکی تهران، در یک چشم به هم زدن کنار گذارده شدند و نگارنده در یادداشت «یک درس ساده» در روزنامه «شرق» به آن اشاره کرد. در واقع اگر رییسجمهور دیگری، وزیرش را برای تقدیم بودجه به مجلس فرستاده بود، شاید با اندکی تسامح میشد این استدلال را از وی پذیرفت که وزرای وی همتراز خودش هستند اما در دولت آقای احمدینژاد، به راستی کدام مسوول از وزیر، سفیر، استاندار، فرماندار گرفته تا مدیران ارشد سازمانهای بزرگ دولتی، کارهای بودهاند، کارهای هستند و همتراز آقای رییسجمهور به شمار میروند؟ شاید آقای احمدینژاد شخصا به مجلس نرفت تا به اهدافی مانند تلافی قطع برنامه تلویزیونیاش برسد یا سایر حساب و کتابهای قبلیاش با مجلس. نرفتنش هم کاملا تعمدی و آگاهانه بود که کمتوجهی مجددی به مجلس است. نمیتوان تصور کرد که ایشان این عمل را سهوا مرتکب شده باشند. این نخستین بار نبود که ایشان به مجلس بیاعتنایی کرد. آنچه مسلم است آقای احمدینژاد میداند خدشهدار کردن اعتبار مجلس توسط او ممکن است در میان نخبگان سیاسی درون حاکمیت هزینههایی برایش در بر داشته باشد اما گمان کرده است که این روش برخورد با مجلس، باعث پریشانی و
ناراحتی جدی افکار عمومی نمیشود.
دیدگاه تان را بنویسید