خطر بزرگ تشبیه دست دادن «ظریف و اوباما» به وقایع عاشورا/ با اعتقادات مذهبی مردم بازی نکنیم

مصطفی داننده: می‌شد پیش بینی کرد که ماجرای دست دادن «ظریف و اوباما» به محرم و مراسم مذهبی عزاداری اباعبدالله الحسین خواهد رسید. انتظار این بود که مداحان در مراسم محرم به ظریف حمله کنند که البته اینگونه شد و حسین سازور در اولین شب عزاداری حضرت حسین در مورد این دست دادن سخن به میان آورد و با ادبیاتی نامناسب گفت:« حضرت مسلم (ع) پس از اسارت وقتي وارد مجلس عبيدالله شد به او سلام نكرد، بعد وزير امور خارجه ما «غلط» كرد كه با اوباما دست داد.» این ماجرا اما به قدری ویژه بود که پای، مبری‌های معروف تهران را نیز به وادی این حرکت اتفاقی باز کرد. علی رضا پناهیان، روحانی معروف تهران که از نظری فکری نزدیک به سعید جلیلی، جبهه پایداری و اصول گرایان مخالف دولت در سخنانی در مراسم عزاداری شب تاسوعای حسینی بی آنکه نامی از وزیر امورخارجه ببرد، به نقد دست دادن وی با دشمن پرداخت. پناهیان در مورد دست ندادن حضرت عباس با شمر می‌گوید:« برخي مي گويند چون دست و چشم عباس به آبي خورد که به دست امام حسين نرسيد، چشم و دستش فداي امام حسين شد. اما اي عباس تو با دشمن دست ندادي و خدا دستان تو را قبول کرد. جانم به فداي دست هاي عباس که به دشمن دست نداد. به دشمن با غضب نگريستي و خدا چشمات را قبول کرد. عباس جلوي دشمن سر خم نکرد و خدا سر او را قبول کرد.» آن سو تر، نقویان، منبری معروف طرفدار دولت و گفتمان اعتدال از دست دادن ظریف و اوباما دفاع می‌کند و می‌گوید:« چه کردند این روزها درباره دست دادن اما اگر عکس و فیلم بود آن روزها نشان می دادیم روایاتش اما هست که امام حسین(ع) در این روز با عمر سعد هم حداقل یکبار دست داد. برای چهار تا تار مو تن و بدن ما می لرزد ولی برای میلیارد میلیاردپولی که دزدیدند خفه خون گرفتیم, این آیا مسلمانی ماست؟» همانطور که مشاهده می‌شود دو روحانی سرشناس کشور که اتفاقا طرفداران زیادی در میان جوانان دارند از دو دیدگاه متفاوت به این مسئله نگاه کرده‌اند. یکی آن را ذلت می‌داند و دیگر آن را عزت می‌نامند. به عقیده نگارنده هر دو این نگاه‌ها به ضرر کشور و اعتقادات مذهبی مردم به ویژه جوانان است. درگیر کردن یک دیدار اتفاقی که در حد یک گفت‌وگوی کوتاه و یک دست دادن ساده بوده است با اعتقادات مذهبی مردم کمی خطرناک به نظر می‌رسد. قطعی سخن گفتن از یک اتفاق سیاسی و تشبیه آن به حوادث روز عاشورا ضربه بزرگی به اعتقادات مذهبی مردم می‌زند. هیچ شکی در « شیطان» بودن آمریکا نیست و کمتر کسی است که نداند این کشور تلاش می‌کند به منافع بیشتری در جهان دست پیدا کند اما قطعا دیدار کوتاه آن هم در راهروهای سازمان ملل، نه شبیه دیدار حضرت عباس با شمر است نه شباهتی به ماجرای دست دادن امام حسین به عمر سعد دارد. نه اوباما می‌خواست در راهروهای سازمان ملل، به ظریف امان نامه بدهد و او را به صف لشگریان خود بکشاند نه ظریف در آن زمان کوتاه قصد هدایت کردن اوباما را داشت. به این اتفاقات باید از جنبه دیپلماسی و سیاست خارجی نگاه کرد. همانطور که زمانی دکتر مرندی به عنوان نماینده ایران با صدام دست داد و در پشت یک میز با او به گفت‌وگو نشست. ایا می‌توان گفت این دست دادن هم ذلت بار است ؟ به راستی نباید اجازه بدهیم که مسائل سیاسی وارد اعتقادات مذهبی مردم شود و باعث شود نگاه مردم به چهره‌های سیاسی ما، از جنس نگاه به یزید و یا شمر و یا بالعکس باشد. اگر اجازه بدهیم دیپلماسی و حواشی آن مسیر واقعی خود را طی کند، قطعا مشکلات کشور به راحتی حل خواهد شد و ایران مسیر پیشرفت را طی خواهد کرد. * عکس تزئینی است