طبیبی به نام محصولی؛
اختلافنظرها، جبهه پایداری را ناخوشاحوال کرده است
پایگاه خبری تحلیلی نامه نیوز (namehnews.com) :
پایگاه خبری تحلیلی نامه نیوز (namehnews.com) :
به گزارش نامه به نقل از متن، قاعده رفتار و تحولات سیاسی این است که هرچه به تاریخ برگزاری یک انتخابات نزدیکتر میشویم، باید مواضع احزاب و گروهها، شفافتر و برنامههایشان منسجمتر شود. بر همین اساس، تکلیفها روشنتر و نامزد یا نامزدهای نهایی، مشخصتر میشود. به عنوان نمونه، میتوان به ائتلاف جدیدی که در شاخهای دیگر از اصولگرایان شکل گرفته، اشاره کرد. آنطور که سیدکمالالدین سجادی، سخنگوی جبهه پیروان خط امام و رهبری اعلام کرده، این جبهه در حال حاضر به سه نامزد مشخص رسیده است. یعنی محمدرضا باهنر، منوچهر متکی و یحیی آلاسحاق به عنوان نامزدهای مطرح جبهه پیروان معرفی شدهاند. اما در مورد جبهه پایداری، نهتنها اینگونه نیست، بلکه آنطور که از شواهد پیداست، پایداریها دچار تشتت آرا و در واقع بلاتکلیفی انتخاباتی شدهاند. بنابر اخبار منتشرشده، پیش از این، اسامی پرویز فتاح، سعید جلیلی و کامران باقریلنکرانی به عنوان سه گزینه مورد حمایت پایداریها اعلام شده بود تا در نهایت، یکی از این سه نفر، به عنوان نامزدهای نهایی معرفی شود. در این مدت اگرچه چند باری نام پرویز فتاح حذف و اضافه شد، اما هرگز این طور عنوان نشد که
فتاح در فهرست نامزدها قرار ندارد. فتاح، وزیر نیروی دولت اول محمود احمدینژاد بود، ولی در دولت دهم، به کابینه دعوت نشد. وی به همراه برخی از وزیران اخراجی و برکنارشده دولت و همینطور حامیان احمدینژاد، در آستانه انتخابات مجلس نهم، جبهه پایداری را تشکیل دادند و بدین ترتیب، حساب خود را از سایر اصولگرایان جدا کردند و حاضر نشدند زیر چتر جامعتین، که محور وحدت اصولگرایان محسوب میشد، قرار بگیرند. پایداریها در آن انتخابات شکست خوردند و نامزدهای آنان، آنطور که ادعا میکردند، نتوانستند به مجلس راه یابند. با این حال، پایداریها در فکر راهیابی به پاستور بودند. وسوسه در دست گرفتن سکان ریاستجمهوری یازدهم، به قدری قوی است که پایداریها را به فکر ورود جداگانه از سایر اصولگرایان به رقابتهای انتخابات آتی فرو برد. در این میان، از چندی قبل رسانهها اعلام کردند پرویز فتاح دعوت انتخاباتی پایداریها را رد کرده است. این خبر را اگرچه رسما، هیچکس تایید نکرد، اما پنجم اسفندماه، وی در حاشیه مراسم ترحیم آیتالله خوشوقت، وقتی خبرنگاری از او درباره نامزدیاش در انتخابات یازدهمین دوره ریاستجمهوری پرسید، گفت: «بنده مصاحبه نمیکنم!» و
بدین ترتیب، با این پاسخ خود، مهر تایید تلویحی بر شایعاتی زد که در این زمینه مطرح بود. در همین حال، شایعه دیگری نیز درباره عدم نامزدی سعید جلیلی، دیگر نامزد پایداری، مطرح شد، اما از آنجا که وی بهعلت مذاکرات هستهای و تحولات اخیر آن، در دسترس خبرنگاران نبوده تا صحت این خبر را پاسخ بدهد، هنوز این خبر رسما، نه تایید و نه تکذیب شده است. با وجود این، برخی سایتها از جمله خبرگزاری آریا، گزارش دادند که سعید جلیلی نیز به شورای مرکزی پایداری، اعلام کرده که تمایلی به نامزدی ندارد. بنابر این گزارش، مرتضی آقاتهرانی پیش از این گفته بود که نامزدهای مورد نظر این جبهه تاکنون دعوتهای انتخاباتی را رد کردهاند. اما اینک حتی شنیدههای ادعایی در این گزارش، حاکی از آن است که سعید جلیلی روی خوشی به دعوتهای انتخاباتی صورتگرفته، نشان نداده است. تا اینجای ماجرا، شاید مسائل مطرحشده، به خودی خود، از ظرفیت دوشقه کردن یک گروه، برخوردار نباشد، اما ادامه داستان، حاکی از آن است که یک نفره شدن فهرست سه نفره پایداریها، باعث بروز چنین اتفاقی شده است؛ بدین صورت که در حال حاضر، تنها نامزد باقیمانده برای پایداریها که به زعم آنان، «خودی»
هم باشد، باقریلنکرانی است، اما گویا اوضاع چنان است که رسیدن به باقریلنکرانی مطلوب همه پایداریها نیست. به گزارش آریا، برخی در مخالف با لنکرانی، تاکید دارند باید حدادعادل نامزد این جبهه باشد. آنان بر این باورند که نباید در انتخابات ریاستجمهوری ریسک کرد و از آنجایی که میزان رایآوری وزیر سابق احمدینژاد، در انتخابات پیش رو نمیتواند خیلی بالا باشد، بنابراین ترجیح میدهند غلامعلی حدادعادل را به عنوان گزینه پایداری معرفی کنند. با وجود این، حامیان این دیدگاه، پاسخی به این سوال ندارند که اگر بنابر رایآوری یک نامزد است، پس چرا به سراغ دیگر نامزدهای احتمالی طیف اصولگرا نمیروند؟ اما مهمتر از همه این موارد، مخالفان اصلی حدادعادل در جبهه پایداری، افرادیاند که هنوز از وی بابت حضورش در ائتلاف 1+2، دلخورند. این دلخوری به حدی است که چند هفته پیش، رئیس دفتر آیتالله مصباحیزدی گفت غلامعلی حدادعادل، وارد نهر شوری شده که دیگر قابل استفاده نیست. البته شدت این دلخوریها مانع از آن نشد که حدادعادل به همایش اخیر جبهه پایداری دعوت نشود. هرچند وی به دلیل بیماری مادرش نتوانست در این برنامه حضور یابد، اما متن پیامش را در جمع
قرائت کرد تا بدین ترتیب ارادت خود به دوستانش را نشان دهد؛ دوستانی که تلاش زیادی کردند که او در مجلس نهم، در رقابت با علی لاریجانی، بر کرسی ریاست مجلس بنشیند، اما موفق نشدند و در این رقابت، بازی را به رقیب واگذار کردند. با وجود این، مخالفان حداد، معتقدند معلوم نیست رئیس فراکسیون اصولگرایان مجلس، در صورت پیروزی، خود را مرهون پایداری ببیند و آرمانهای آنها را محقق کند. همچنین گفته شده دبیران کل دو تشکل حامی حدادعادل، یعنی رهپویان و جمعیت ایثارگران، دیدارهایی با آیتالله مصباحیزدی که رهبر معنوی پایداریها به شمار میرود، داشتند، ولی نتوانستند موافقت آیتالله را برای حمایت از حدادعادل جلب کنند. با در نظر گرفتن این موضوع، میتوان گفت جبهه مورد اشاره، دچار یک انشقاق دیگر شده است. البته این چنددستگی، اتفاق جدیدی نیست و این تشکل نوپای اصولگرایان، چندی پیش نیز بر اثر اختلاف برخی اعضا، به دو شاخه قم و تهران منشعب شد و حتی برخی اعضای معروف آن نیز راهشان را از آنها جدا کردند. این در شرایطی است که هنوز برخی اعضای اصلی این جبهه، از جمله صادق محصولی، بخش زیادی از انرژی و حتی ثروت خود را خرج پایداری میکنند؛ جبههای که از
همان ابتدا شائبه تحت لوای دولت بودن (با تمام شاخ و برگهایش) را داشت و امروز نیز برخی نزدیکان دولت، از جمله عبدالرضا داوری تایید میکنند: «جبهه پایداری زیرمجموعه گفتمان دولت است.» بنابر آنچه مورد اشاره قرار گرفت، مشخص است علائمی که از جبهه پایداری به بیرون داده میشود، علائم یکپارچه و منسجمی نیست و این برای تشکلهای سیاسی، نشانه خوبی محسوب نمیشود. حال باید دید محصولی، وزیر سابق و میلیاردر دولت اول احمدینژاد به همراه سایر اخراجیها و راندهشدهها از دولت مهرورز، چه فکری برای رفع این مسائل خواهد کرد؟ آیا با ثروت افسانهای خود که گفته شده جزو 10 نفر اول ثروتمندان ایران است، خواهد توانست طبیبی حاذق بر بالین «پایداری» آورده و نبض تندشده جبههاش را آرام کند و به حالت عادی و طبیعیاش بازگرداند یا نه!
دیدگاه تان را بنویسید