محورهای ضروری یک ائتلاف سیاسی در 1+2 دیده نمیشود
پایگاه خبری تحلیلی نامه نیوز (namehnews.com) :
پایگاه خبری تحلیلی نامه نیوز (namehnews.com) :
به گزارش نامه ائتلاف 1+2 از یک نظر پدیده نوظهور در طول انتخابات ریاست جمهوری است و تا اینجای کار که به نظر می رسد انتخابات 92 شانس آن را داشته تا این پدیده را از آن خود کند. این ائتلاف از آن جهت بی سابقه است که در طول انتخابات گذشته سابقه نداشته نامزدهای انتخابات ماه ها قبل از برگزاری انتخابات با هم کنار بیایند و ائتلافی تشکیل دهند به خصوص آن دست نامزدهایی که اطمینانی به موفقیت در انتخابات داشتند. نهایت اتفاقی که تا پیش از این پیش می آمد کنار رفتن یک نامزد به نفع نامزد دیگر بود تا زمین بازی را به او بسپارد اما این از همان ابتدای کار سه نامزد به زمین بیایند تا هر کدام در عین بازی خاص خود، یک الگوی هماهنگ با دو فرد دیگر هم داشته باشد، قصه ای دیگر دارد. مسئله در صورتی وضعیت پیچیده ای پیدا می کند که نگاهی هر چند کوتاه به سابقه سه فرد حاضر در این ائتلاف انداخته شود زیرا با این نگاه کمترین هم سنخی سیاسی بین این سه فرد دیده می شود جز عنوان اصول گرایی که جدا از نحوه تعبیر هر کدام، این نوع هم سنخی توجیه اصل ائتلاف را سخت می کند. ائتلاف 1+2 از ابتدای تشکیل خود را در معرض رقابتی قرار داد که خالی از اخبار داغ و تفسیر
و تعبیرهای مختلف نبود که رسانه ها از طیف های مختلف سیاسی با جدیت به آنها دامن می زدند. واکنش سه عضو ائتلاف به این اخبار و تفسیر و تعبیرها بیشتر از سر بی اعتنایی بود و در برخی مواقع هم از آنها به عنوان خبرهای دروغ و متناقض یا نردبان تضعیف و تخریب یاد می کردند و شاید هم در این واکنش حق داشته باشند اما موضوع تنها به این حد ختم نمی شود. نمی توان گفت که تمام آن اخبار و تفسیر و تعبیرها در دایره تخریب و تضعیف ائتلاف بود بلکه دو ویژگی نوظهور بودن و پیچیدگی این ائتلاف هم تاثیر داشت و فضا به آن واکنش ها به ائتلاف را می داد. شاید نمونه ای که بتوان ذکر کرد مثلث محسن رضایی، علی لاریجانی و محمد باقر قالیباف در جریان انتخابات مجلس هشتم باشد. شباهت قابل ذکر حضور سه تن در راس آن مثلث که قالبی به نام ائتلاف فراگیر اصول گرایان در برابر جبهه متحد اصولگرایی را ایجاد کرد و این ائتلاف هم از سه تن تشکیل شده که قالیباف تنها بازمانده از آن مثلث در این ائتلاف است. به جز این شباهت ظاهری و البته بسیار ضعیف دیگر نمی توان وجه مشترکی بین آن مثلث و این ائتلاف یافت. در این مورد می توان به سه محور عمده و مهم اشاره کرد. اول این که آن مثلث
برای انتخابات مجلس بود و هر سه ضلع مثلث فرصت و زمین خاص خود را برای رقابت انتخاباتی داشتند هر چند که فقط لاریجانی مابقی بازی را ادامه داد تا هم رقابت را ببرد و هم آن که بر کرسی ریاست مجلس تکیه بزند اما این ائتلاف برای انتخابات ریاست جمهوری است و فقط یکی امکان برد دارد. دوم این که هر سه ضلع رقابت دو سال قبل از آن و در انتخابات ریاست جمهوری 84 حضور داشتند و می توانستند یک ارزیابی از وزنه سیاسی خود در انتخابات را داشته باشند اما هر سه عضو ائتلاف از چنین سابقه ای برخوردار نیستند. با وجود حضور قالیباف در انتخابات ریاست جمهوری 84، علی اکبر ولایتی فقط تا مرز رقابت انتخاباتی پیش آمد اما به صورت جدی پا در گود مبارزه انتخاباتی نگذاشت و غلامعلی حداد عادل که به این مرز هم نزدیک نشده تا چه رسد که وارد گود شده باشد. از این جهت، وزنه این سه عضو از ائتلاف 1+2 در عرصه رقابت ریاست جمهوری نامعلوم است. سوم این که سه ضلع سیاسی حداقل یک مبنای مشخص سیاسی برای تشکیل مثلث خود را داشتند و آن اعتراض به نحوه عملکرد جبهه متحد اصولگرایی در آن انتخابات بود که لازم دیدند پا را فراتر از سخت گیری های این جبهه بگذارند و به همین دلیل جریان
مورد نظر آنها نام فراگیر را برگزید تا عرصه گسترده تری را برای جذب اصول گرایان ایجاد کند. ائتلاف 1+2 به خصوص فاقد این مشخصه است و از این جهت نمی توان مبنایی مشخص برای تشکیل آن یافت تا علاوه بر بخشیدن هویت روشن سیاسی به آن، چشم اندازی از راهکار سیاسی آن را نمودار کند. اصل تشکیل ائتلاف در انتخابات امر متعارف در نظام های سیاسی است و حتی می توان گفت که ایجاد ائتلاف حاکی از یک روند پیش رو در هر نظام سیاسی است زیرا موجب نزدیک شدن دیدگاه ها، کاستن از تزاحم های سیاسی و حرکت به سوی برنامه محوری است. از این جهت می توان ائتلاف نوظهور 1+2 را گامی مثبت ارزیابی کرد اما به عنوان نخستین گام زیرا برای گام های بعدی نیاز به محورهای ضرور یک ائتلاف سیاسی که در این ائتلاف دیده نمی شود هر چند که در مثلث 84 به صورت حداقلی وجود داشت. داشتن زمین بازی برای اعضای حاضر در ائتلاف، ارزیابی قابل اطمینان از وزنه سیاسی هر کدام از اعضای ائتلاف و داشتن وجه اشتراک سیاسی مشخص برای تعیین راهکارهای سیاسی از محورهای ضروری یک ائتلاف است که به صورت حداقلی در آن مثلث بود و در این ائتلاف دیده نمی شود. به این جهت است که می توان گفت ائتلاف 1+2 فقط در
گام نخست یک حرکت سیاسی است اما بعد از این بیشتر به یک کولاژ تمام عیار شباهت دارد تا یک ائتلاف سیاسی جدی.
سید رحیم لاری
دیدگاه تان را بنویسید