بيم‌ها و اميد‌هاي پسابرجام

به گزارش نامه نیوز، بيم و اميد خصلت جوامع جهان سومي و كشورهاي در حال توسعه است. اين بيم و اميد در مسير ناهموار و پيچيده سياست، وظيفه و مسئوليت سكانداران عرصه سياست را دوچندان مي‌نمايد تا آنان به گونه‌اي گام بردارند كه افق چشم‌انداز اميد بيش از بيم، محرك آنان و بستر اجتماعي فرد باشد و سكانداري را به آنان امانت دهد.

نرمش قهرمانانه در دولت تدبير و اميد، با حكمت و مصلحت به عزت برجام رسيد، لذا مي‌توان تمام قد از برجام دفاع كرد، اما نبايد شور ناشي از اين تأييد، عامل كاهش تدبير شود. برجام به سرانجام رسيد اما هنوز تا رسيدن ايران به سرانجام توسعه سياسي، اقتصادي و... زماني طولاني بايد طي شود. نبايد به شوق برجام، چشم‌ها را بست و هرآنچه را پيش رو مي‌گذارند، پذيرفت. ما عادت كرده‌ايم كه بر مدار صفر و صد باشيم و امروز بايد دقت كنيم كه مصون از نگاه سياه و سفيد پس از پسابرجام شويم. مسلما مردم ايران شايسته زندگي بهتر از امروز و ديروزند. مردم فداكاري كه وجودشان خود، بزرگ‌ترين منبع قدرت است.

دولت مهرورز با برخی سوءمدیریت‌ها مشکلاتی بسیار را سبب شد و دولت تدبير و اميد با ادعاي عقلانيت كشور را از آن وضعیت نامطلوب خارج کرد. اما اين آغاز راه است. تخريب كار يك‌شبه است و ساختن، صبر و تدبير و زمان مي‌خواهد. نگاهي به شرايط حاكم بر جامعه و آمار‌هاي منتشر شده حاكي از دو قطبي شدن جامعه و كاهش وزن طبقه متوسط در بعد اقتصادي است. فقر و محروميت اقتصادي پاشنه آشيلي است كه هم مخالفان دولت تدبير و اميد به آن نياز دارند و هم دشمنان در كمين نشسته خارجي مترصد استفاده از آن هستند.

بايد در ورود سرمايه‌هاي خارجي و عملكرد آنها دقت كرد. در كنار توسعه سياسي و اقتصادي كشور، نبايد مردم فقير‌تر از ديروز شوند. نبايد كاهش يا ركود حاكم بر قيمت كالاهاي سرمايه‌اي را در نان شب مردم محاسبه كرد. شایسته خواهد بود از فضاي پسابرجام براي روشن کردن تكليف خود با اقتصاد استفاده نمايیم. بخش مهمي از فساد اقتصادی نيز حاصل اين بلاتكليفي و عدم تعريف روشن در انتخاب راه بوده است. در حالي كه خبر پذيرش استوارنامه سفرا توسط رئيس دولت قبلي تيتر اخبار مي‌شد، مسلما سفر روحاني به رم و پاريس تحولي مهم بوده و مايه خرسندي است، اما صف كشيدن و مسابقه ورود سرمايه‌داران در كنار اميد، همراه با بيم است.

بيمي كه بخش از آن ناشي از بي‌اعتمادي به طرف خارجي است اما بخش مهمي از آن نگراني از خودي است كه بيم آن مي‌رود محاسبه و برنامه‌ريزي خروج از بحران و فرصت‌ها و تهديد‌هاي پيش رو را نكرده باشد.

نكته مهم آن است كه نبايد توجه به ديپلماسي موفق در موضوع هسته‌اي، سبب غفلت و باورمندي به نظام سرمايه‌داري شود كه محورش منافع است. باور به غرب و نظام سرمايه‌داري ساده‌لوحي بوده و مي‌تواند شكاف‌هاي طبقاتي امروز ايران را بيشتر بنمايد. البته اين سخن به معناي تأييد تلويحي اقتصاد دولتي نيست، اما شايد نگاه جدي‌تر به اقتصاد مقاومتي و تعريف چارچوب اقتصاد ملي منطبق با شرايط و ظرفيت‌هاي ايران بتواند هم نقشه راه عبور از مسير امروز باشد و هم بتواند يك الگوي ايراني را در اقتصاد جهاني معرفي کند.

در روزهایي كه به سالگرد انقلاب نزديك مي‌شويم يادمان باشد كه انقلابيون سال ۵۷ کوشیدند كه نظام اسلامي در پي عدالت اجتماعي باشد كه در آن حقوق همه، خصوصا قشر ضعيف جامعه در همه ابعاد تأمين شود. امروز پسابرجام مي‌تواند فرصت گام برداشتن در اين مسير باشد. اگر مديران شايسته و قانونمند بر مسند امور اجرایی باشند، رسيدن به اين هدف و ارتقاي جايگاه ايران، همسان ظرفيت‌هاي ملي آن، دور از دسترس نخواهد بود.

منبع: روزنامه آرمان