آسیبی که احمدینژاد به سیاست خارجی ایران زد
پایگاه خبری تحلیلی نامه نیوز (namehnews.com) :
پایگاه خبری تحلیلی نامه نیوز (namehnews.com) :
حشمتالله فلاحتپیشه : برای ارزیابی سیاست خارجی کشور در یک دوره خاص و به طور مشخص در دوره آقای احمدینژاد، باید سه اصل عزت و حکمت و مصلحت را که اهمیت زیادی در سیاست خارجی جمهوری اسلامی ایران دارد، مورد بررسی قرار داد و دید که تا چه حد این سه اصل رعایت شده است. سیاست خارجی ما در حوزه راهبردی طبق قانون اساسی کشور است که زیر نظر رهبری و در شواری عالی امنیت ملی شکل میگیرد. رئیسجمهور در این شورا رئیس است که میتواند نقش راهبردی هم داشته باشد. در زمینه اجرایی نیز از آنجا که وزیر امور خارجه از رئیسجمهور تاثیر میپذیرد و باید به او پاسخگو باشد، رئیسجمهور نقش دارد. سیاست خارجی ایران در دروه آقای احمدینژاد سیاست پرنوسانی بود. ایشان در بخشهایی حدود شکل گرفته را حفظ کرد، ولی در برخی موارد از این حدود گذشت. رفتارهای دولت در سیاست خارجی، در بعضی جاها قابل دفاع است و در بعضی موارد جای دفاع ندارد، زیرا به سیاست خارجی کشور لطمه زیادی زد. در ابتدای دولت نهم یکسری موضعگیریهای از سوی آقای احمدینژاد شکل گرفت که خلاف اصل مصلحت در سیاست خارجی بود و در انتهای دولت دهم نیز موضعگیریهای دیگری مطرح شد که خلاف اصل
عزت بود. آقای احمدینژاد در ابتدا بر خلاف سندهای رسمی و سیاست خارجی ایران موضعگیریهای تند و افراطی را مطرح کرد که باعث شد بهانه دست دشمنان نظام دهد تا قطعنامههایی را علیه ایران در شورای امنیت سازمان ملل صادر کنند و نهایتا موضوع هستهای که موضوعی مبتنی بر حقانیت ملت ایران بود، در قالب یکسری شعارهای تند که در دولت احمدینژاد مطرح شد، زیر سوال رفت. به عنوان مثال، جمهوری اسلامی در سال 1376 هجری برای فلسطین طرح رفراندوم رامطرح کرد که نتیجهاش به سود مردم فلسطین خواهد بود. زبان این طرح یک زبان بینالمللی است. این طرح یک طرح قابل دفاع و بررسی بود، اما به یکباره دیدیم آقای احمدینژاد بحث محو اسرائیل و نفی هولوکاست و مواردی از این قبل را مطرح کرد که این موارد (جدای از اینکه ما موافق باشیم یا مخالف) در قاموس دیپلماسی به بهانههایی علیه جمهوری اسلامی تبدیل شد، زیرا زبان دیپلماتیک در آن به کار گرفته نشد که این خلاف اصل مصلحت در سیاست خارجی بود. به همین شکل ایشان در مخالفت با نظم جهانی شعارهای تند، رادیکالی و احساسی مطرح کرد که موجب سوءاستفاده قدرتهایی شد که به دنبال راهبرد ایرانهراسی بودند. از سوی دیگر در انتهای
دوره ریاستجمهوری احمدینژاد به یکباره شاهد یک تغییر 180 درجهای در رفتارها و شعارهای ایشان بودیم. از جمله مطرح کردن موضوع مذاکره و رابطه با آمریکا یا در پیش گرفتن سیاستهایی که نوعی اختلافات مفهومی با سایر دستگاههای نظام جمهوری اسلامی در مورد مسائل منطقه را دنبال میکرد، مثل به کاربردن بهار عربی یا بیداری انسانی به جای بیداری اسلامی. در اوج تحریمهای ایالات متحده آمریکا علیه ایران، به یکباره رئیسجمهور ایران بحث مذاکراه با آمریکا را مطرح کرد و حتی نامههایی را برای رئیسجمهور آمریکا ارسال میکرد و این ضربه به عزت سیاست خارجی نظام بود. آنچه به حضور یک کشور در عرضه دیپلماسی دنیا قوام میبخشد، عزت یک کشور است. ضربه به دو ضلع مثلث سیاست خارجی ایران، یعنی اضلاع مصلحت و عزت ضربه به اصل سوم یعنی حکمت در سیاست خارجی است، چون حکمت در سیاست خارجی ایران آمیزهای است از مبانی که به عنوان اصل عزتمندی نظام بر آنها تاکید میشود و پیشبرد سیاستهای کشور بر اساس این مبانی، در حوزه مصالح نظام و تاکتیکها شکل میگیرد. رفتارهای افراطی ابتدای دوره ریاستجمهوری احمدینژاد و رفتارهای تفریطی اواخر دولت او با اصل حکمت همخوان نبود
و در کل آسیبهایی اساسی به سیاست خارجی ایران زده شد.
دیدگاه تان را بنویسید