کد خبر: 30554
تاریخ انتشار :

نگاهی به آرایش‌ نامزدهای انتخابات ریاست‌جمهوری/ از ورود چهره‌های جدید اصولگرا و تعدد اصلاح طلبان تا استراتژی نامشخص پایداری‌ها و دولتی‌ها

نگاهی به آرایش‌ نامزدهای انتخابات ریاست‌جمهوری/ از ورود چهره‌های جدید اصولگرا و تعدد اصلاح طلبان تا استراتژی نامشخص پایداری‌ها و دولتی‌ها
پایگاه خبری تحلیلی نامه نیوز (namehnews.com) :

پایگاه خبری تحلیلی نامه نیوز (namehnews.com) :

به گزارش نامه به نقل از هفته‌نامه متن روزها از پی هم می‌گذرند و انتخابات ریاست‌جمهوری یازدهم نزدیک و نزدیک‌تر می‌شود. هرچه زمان کوتاه‌تر می‌شود، تحرکات انتخاباتی نیز جدی‌تر می‌شود و فضای مبهم آن در حال شفاف‌تر شدن است. امروز و در آخرین روزهای سال 1391 تقریبا مشخص است که چه کسانی می‌آیند و چه کسانی نمی‌آیند، البته هنوز هم کسانی هستند که حضورشان در هاله‌ای از ابهام قرار دارد یا کسانی هستند که سخنی از آنها نیست و می‌‌خواهند هنگام ثبت‌نام همه را غافلگیر کنند، اما عقل سیاسی ایجاب می‌کند که اگر کسی می‌خواهد بیاید، از هم اکنون تکلیف خود را معلوم کند و اینچنین است که می‌گوییم آرایش تقریبی نامزدها روشن است. نامزدهای پرشمار اصولگرا پیروزی‌های پی در پی اصولگرایان از شورای شهر دوم تاکنون، بار دیگر نوید پیروزی را به اصولگرایان می‌دهد اما نارضایتی بسیاری از اصولگرایان از عملکرد دولت احمدی‌نژاد در این سه سال، موجب شده که چهره‌های پرشماری برای حضور، احساس تکلیف کنند که بیایند و طعم اصولگرایی واقعی را به مردم بچشانند. با این حال، نامزدهای پرشمار اصولگرا در مقطع کنونی خود می‌تواند به آسیبی برای این جریان تبدیل شود، چه آنکه اصلاح‌طلبان نیز در زمانه‌ای که به پیروزی‌های پی‌درپی‌شان غره شده بودند، با نامزدهای متعدد خواستند هم پیروز میدان شوند و هم وزن‌کشی درون‌گروهی کنند که نتیجه آن، شکستی سنگین برای این جریان بود و امروز سایه این تهدید بر بالای اردوگاه اصولگرایی نیز دیده می‌شود. یک به یک نامزدهای قطعی و احتمالی را که شمارش کنیم، به عددی نزدیک به 40 می‌رسیم، 40 نامزد اصولگرا، یک انتخابات و یک رئیس‌جمهور! تکلیف چیست؟ همه تا پایان بمانند یا ائتلاف کنند و به نفع دیگری کنار روند، این مساله‌ای است که در هفته‌های اخیر ریش‌سفیدان اصولگرا در پی حل آن هستند و به نظر می‌رسد با توجه به مرجعیت برخی چهره‌ها و تشکل‌های ریشه‌دار در این جریان، نهایتا نامزدهای متعدد مورد غربالگری قرار گیرند و در نهایت از جانب جبهه‌ای که در انتخابات مجلس نهم به عنوان جبهه متحد اصولگرایان شناخته شد، حداکثر دو نامزد به عنوان نامزد نهایی اصولگرایان معرفی شود اما آنچه مهم است، این است که این نامزدها قاعده بازی را بپذیرند و اصولگرا بمانند و هوس قدرت، آنها را علیه اتحاد نشوراند. نامزدهای سابقه‌دار در بین اسامی پرشمار نامزدها، نام حداقل سه نامزد برای مردم بسیار آشناست؛ چهار نامزدی که برخی یکبار و برخی چندبار برای رسیدن به منصب ریاست‌جمهوری خود را در معرض رای مردم قرار داده‌اند اما یا انصراف دادند و تا آخر نماندند یا توفیقی کسب نکردند. الف- محسن رضایی ثبت‌نام رسمی نامزدهای انتخابات ریاست‌جمهوری یازدهم که شروع شود، سومین نامزدی انتخابات ریاست‌جمهوری در کارنامه محسن رضایی ثبت خواهد شد. او در سال 84 و در فاصله دو روز مانده به برگزاری انتخابات، با انتشار اطلاعیه‌ای انصراف خود را با هدف جلوگیری از پراکندگی آرای مردم در اثر کثرت نامزدها عنوان کرد. رضایی اما در جریان انتخابات ریاست‌جمهوری دهم تا آخر در صحنه ماند و گرچه آرای لازم را برای ورود به پاستور اخذ نکرد اما به دلیل همراهی نکردن با اعتراضات موسوی و کروبی و جدا کردن راه خود از آن دو، همچنان در صحنه سیاسی فعال ماند و از همان زمان، برنامه‌ریزی‌ برای حضور در انتخابات ریاست‌جمهوری یازدهم را آغاز کرد. گرچه از آبان‌ماه امسال، برخی از اخبار حاکی از حضور قطعی وی در انتخابات بود اما او اعلام رسمی نامزدی‌اش را تا 14اسفند91 به تعویق انداخت و سرانجام در شهر دیواندره استان کردستان، به‌طور رسمی نامزدی خود را اعلام کرد. او به عنوان نامزد جبهه ایستادگی، شعار انتخاباتی «دولت فراگیر و جامعه امید» را برای خود برگزیده است. به نظر می‌رسد رضایی در این دوره با الهام گرفتن از روش‌های تبلیغاتی و انتخاباتی محمود احمدی‌نژاد، می‌خواهد به عنوان نامزد توده‌ها و نه نخبگان به میدان بیاید. سفرهای متعدد و پی‌درپی وی به روستاها و شهرستان‌های استان‌های اصفهان، چهارمحال و بختیاری، کهگیلویه و بویراحمد، کردستان، لرستان و .... خود موید این استراتژی است. ب- علی اکبر ولایتی پزشک سیاستمدار، بیش از آنکه حرفه پزشکی‌اش برای مردم شناخته‌شده باشد، به سبب سال‌ها سکانداری دستگاه دیپلماسی کشور، شناخته می‌شود. علی‌اکبر ولایتی بعد از انتخاب آیت‌الله سیدعلی خامنه‌ای به‌عنوان رئیس‌جمهور به دلیل آنچه او کارشکنی اعضای سازمان مجاهدین انقلاب اسلامی می‌داند، رای لازم را برای کسب پست نخست‌وزیری به دست نیاورد و در مرتبه دوم نیز با مراجعه عده‌ای که به بهانه جنگ، وجود موسوی را ضروری می‌دانستند، به امام راحل، نخست‌وزیر نشد، به عنوان باسابقه‌ترین وزیر امورخارجه از دولت اول موسوی تا دولت دوم هاشمی رفسنجانی در آن سمت مشغول به خدمت بود. ولایتی گرچه در جریان انتخابات نهم ریاست‌جمهوری، عزم آمدن کرده بود اما با اعلام نامزدی هاشمی‌رفسنجانی او به نفع هاشمی کناره‌گیری کرد. این بار اما ولایتی آمده است و تاکید کرده که اگر هم هاشمی بیاید به نفع او کنار نخواهد رفت. ولایتی این روزها به عنوان سخنگوی ائتلاف سه‌گانه که خود نیز یکی از اضلاع آن به شمار می‌رود، حضوری فعال در عرصه سیاسی کشور دارد و ماندنش در عرصه انتخابات تا پایان، به نظر این ائتلاف بستگی دارد. ج- محمدباقر قالیباف سردار دکتر خلبان محمدباقر قالیباف، گرچه در جریان انتخابات ریاست‌جمهوری نهم با وجود تبلیغات گسترده و متفاوت و بر خلاف پیش‌بینی‌ها نتوانست در رده‌بندی نامزدها بعد از شمارش آرا به جایگاه مناسبی برسد، اما از همان زمان، نام او به عنوان نامزد بالقوه انتخابات ریاست‌جمهوری مطرح بوده است. قالیباف به پاستور نرسید اما بهشت به او رسید و توانست در قامت شهردار تهران، منشاء تحولات بزرگی در شهر تهران شود؛ تحولات و دستاوردهایی که به گمان بسیاری از تحلیلگران می‌تواند برگ برنده و در عین حال بازنده قالیباف باشد. نامزدی نشدن وی در جریان انتخابات ریاست‌جمهوری دهم، بسیاری را شگفت‌زده کرد اما حضورش در انتخابات ریاست‌جمهوری یازدهم، کاملا طبیعی به نظر می‌آمد. قالیباف نیز به عنوان یکی از اضلاع ائتلاف سه‌گانه هرچند سیاست سکوت را در پیش گرفته بود ولی در آخرین روزهای اسفند با حضور در خبرگزاری مهر، سکوت را شکست و مواضع انتخاباتی گرفت، او گفت: «دوران بگم بگم گذشته است» و گفت: «هرکس نسبت به من مطلبی دارد، آزاد است منتشر کند.» به نظر می‌رسد گفتن این جملات از سوی قالیباف، هم خط و نشانی بود برای مخالفانش که عمدتا در اردوگاه دولت قرار دارند و هم قوت قلبی بود به یاران انتخاباتی‌اش که از انتشار اسناد و فیلم‌های احتمالی تخریبی نگران شده بودند. گرچه حضورش قالیباف تا این لحظه در انتخابات، قطعی است اما تجربه نشان می‌دهد که اگر او احساس کند شرایط به گونه‌ای رقم خواهد خورد که نه‌تنها به پاستور نرسد که بهشت را هم از دست بدهد، ترجیح می‌دهد در بهشت بماند. د- علی لاریجانی هر چند علی لاریجانی با «دولت امید» نتوانست آرای لازم را برای رسیدن به مسند ریاست‌جمهوری به دست بیاورد اما توانست بعد از مدتی به ریاست مجلس شورای اسلامی برسد؛ ریاستی که در سه سال اخیر، بارها خبرساز شده، با رئیس دولت نامه‌نگاری‌ها کرده و به جای او قانون‌ها ابلاغ کرده و در جریان استیضاح وزیر کار، به طور بی‌سابقه‌ای مقابل احمدی‌نژاد ایستاد. علی لاریجانی که از مدت‌ها پیش به عنوان نامزد بالقوه‌‌ ریاست‌جمهوری مطرح بود، خود هرگز به طور مستقیم سخن از نامزدی نگفته است و چندباری نیز نامزدی‌اش تکذیب شد اما لاریجانی از جمله نامزدهایی به شمار می‌رود که هنگام ثبت نام می‌توانند با اعلام نامزدی ناگهانی خود، موجب حیرت شوند! چهره‌های جدید در کنار چهره‌هایی که به آنها اشاره شد، انبوهی از چهره‌های شناخته‌شده سیاسی، اقتصادی و اجتماعی نیز قرار می‌گیرند که یا عزم آمدن کرده‌اند یا آمده‌اند! این چهره‌ها که به فراخور جایگاه و پست‌های مدیریتی و سیاسی گذشته‌شان بسیار یا کمتر شناخته شده هستند از مزیتی بزرگ برخوردارند و آن هم نداشتن سابقه نامزدی ریاست‌جمهوری است! مردم ایران، اشتباه یا درست در انتخابات‌های اخیر نشان داده‌اند که میل چندانی به نامزدهای بسیار شناخته‌شده، پا به سن گذاشته و البته مغلوب انتخابات‌های گذشته ندارند و از همین رو چهره‌هایی چون مصطفی پورمحمدی، منوچهر متکی، علیرضا زاکانی در کنار سیاسیون سابقه‌دارتری چون محمدرضا باهنر از این مزیت‌ها به فراخور شرایط‌‌شان بهره‌مند هستند. الف- حجت‌الاسلام والمسلمین پورمحمدی در بین انبوه نامزدها، آنچه در این دوره بیش از همه به چشم می‌آید، کم بودن چهره‌های روحانی است! روحانیت که در سال‌های اخیر چه از جانب جریان انحرافی و چه جریانات معاند تلاش شده که به حاشیه رانده شود، در انتخابات پیش‌رو می‌تواند نقشی مهم ایفا کند؛ نقشی که آیت‌الله مهدوی‌کنی نیز بر آن تاکید فراوان دارد و آن، حضور جدی و پررنگ روحانیت در عرصه سیاست است. حجت الاسلام‌والمسلمین مصطفی پورمحمدی نیز از معدود نامزدهای احتمالی در انتخابات به شمار می‌رود. روحانی 53ساله‌ای که در سطح چهار فقه و حقوق اسلامی -معادل دکترا- در حوزه علمیه تحصیل کرده، در سال 58 به عنوان جوان‌ترین دادستان کشور آغاز به کار کرد و بعدها با اصرار آیت‌الله ری‌شهری در بخش معاونت خارجی وزارت اطلاعات مشغول به فعالیت شد و چند سال بعد از آن وزارت کشور در دولت احمدی‌نژاد و سپس ریاست بر سازمان بازرسی کل کشور را در کارنامه کاری خود دارد. او که خود می‌گوید هم انرژی جوانی را دارد و هم به نوعی از پختگی رسیده، علاوه بر ایفای نقش اصلی در کشف فساد 3 هزار میلیارد تومانی، در عرصه سیاسی نیز به عنوان معاون سیاسی جامعه روحانیت مبارز همچنان فعال است. پورمحمدی که اصلیت رفسنجانی دارد و از خانواده‌ای شناخته‌شده و مبارز به شمار می‌رود، برای آیت‌الله هاشمی‌رفسنجانی هم احترام خاصی قائل است و درباره او می‌گوید: «آیت‌الله هاشمی، شخصیت تاثیرگذار و باسابقه انقلاب هستند و ما هم سعی کرده‌ایم که رابطه‌ صمیمی، سالم و مستمری با ایشان داشته باشیم». پورمحمدی که مدتی است در مسیر نامزدی قرار گرفته است، از شانس‌های بالای کسب آرای مردم به شمار می‌رود. او هم نسبتا جوان است، هم سابقه مدیریتی قابل توجهی در کارنامه دارد و ‌هم با اتکا به تجربه قضایی، اطلاعاتی، سیاسی و حوزوی می‌تواند گزینه‌ای مناسب برای اعتماد مردم او به شمار رود. ب- منوچهر متکی روز سوم فروردین که بیاید، منوچهر متکی 60 ساله می‌شود. او که در سال 84 تجربه‌ای ناموفق در انتخابات به عنوان رئیس ستاد انتخاباتی علی لاریجانی داشت، این بار و بعد از پنج سال وزارت در امورخارجه، خود می‌خواهد به میدان بیاید و تجربه دو دوره نمایندگی و 27 سال کار دیپلماسی در سمت‌های مختلف را توشه راه پرسنگلاخ ریاست‌جمهوری قرار دهد. برگ برنده‌ متکی، برکناری ناگهانی در آذر ماه 89 از سوی احمدی‌نژاد است. وی هشتم اسفندماه در بیانیه‌ای، رسما نامزدی خود را اعلام کرد و چند روز بعد در نشستی خبری گفت: «بنده نایب‌رئیس جبهه پیروان خط امام(ره) و رهبری هستم؛ حضور من در این عرصه از باب توصیه تشکیلاتی نبوده و طی یک سال بررسی‌ و رصد نسبت به مسائل کشور به این جمع‌بندی رسیدم که وارد عرصه شوم.» شناخته‌شده بودن متکی در عرصه دیپلماسی و گفتار و رفتار دیپلماتیک او، به نوعی هم نقطه ضعف و هم نقطه قوتش به شمار می‌رود. ج- علیرضا زاکانی علیرضا زاکانی با داشتن سابقه سه دوره نمایندگی و فرماندهی بسیج دانشجویی و البته مدیریت چند سایت و مجله در سال‌های اخیر یکی از نامزدهای بالقوه ریاست‌جمهوری به شمار می‌رفت. او که دبیرکل جمعیت رهپویان انقلاب اسلامی است، هرچند تا امروز اعلام نامزدی نکرده اما می‌گوید: «ماه‌هاست که به بنده توصیه می‌شود نامزد انتخابات ریاست‌جمهوری شوم اما بنده در حال فکر کردن و بررسی این موضوع هستم و با فعالان سیاسی مشورت می‌کنم.» زاکانی همچون گذشته، این روزها هم به سخنرانی‌های متعدد و موضع‌گیری‌های سیاسی می‌پردازد و در صورت نامزدی با توجه به تجربه رسانه‌ای و مهجز بودن به این ابزار، کار چندان سختی برای تبلیغات ندارد اما نداشتن سابقه مدیریتی، پاشنه آشیل او به شمار می‌رود. د- یحیی آل‌اسحاق شرایط نامساعد اقتصادی موجب شد تا این بار، حزب موتلفه اسلامی تلاش کند چهره‌ای اقتصادی را به عنوان نامزد اختصاصی خود معرفی کند و این گزینه کسی نبود جز یحیی آل‌اسحاق. او که حضور در دولت را در سال 1360 و با معاونت بازرگانی وزیر وقت یعنی حبیب‌الله عسگراولادی آغاز کرد، بعدها در وزارت دفاع و صنایع و معادن به عنوان معاون وزیر به کار خود ادامه داد و در دولت دوم سازندگی به عنوان وزیر بازرگانی مشغول به فعالیت بود. آل‌اسحاق که در سال‌های اخیر برای فعالان اقتصادی، به عنوان رئیس اتاق بازرگانی تهران چهره شناخته‌شده‌ای است، از هنگام معرفی‌اش به عنوان نامزد موتلفه تا لحظه تنظیم این گزارش، موضع‌گیری انتخاباتی خاصی انجام نداده و تنها موضع‌گیری شاخص او به سخنرانی‌اش در جمع مدیران حوزه‌های حزب موتلفه در استان تهران برمی‌گردد که گفت: «سابقه این کشور و واقعیت آن نشان داده است، رئیس‌جمهور آتی باید کسی باشد که با رهبری بیعت کرده باشد. ما بنی‌صدر و دیگران را دیدیم... دولت آینده باید سعه‌صدر عظیمی داشته باشد، به‌جای روحیه تعارضی که هر روز بگوید: «من دزدم، تو دزدی، او دزد است، ما دزدیم، شما دزدید، ایشان دزدند. من فاسدم، تو فاسدی، او فاسد است...» به‌‌جای این فضای فساد عمومی کشور باید فضای تعاملی را با سعه‌‌صدر و حفظ ارکان اعتقادی با محور ولایتمداری برقرار کرد و با فساد نیز به صورت عملی و نه شعاری مبارزه کرد.» آل‌اسحاق به عنوان یکی از سه نامزد جبهه پیروان و در کنار باهنر و متکی در فرآیند انتخاب، نامزد نهایی قرار گرفته است و در صورت انتخاب می‌تواند با توجه به تسلطش به حوزه اقتصاد، برای مردم جذابیت‌هایی داشته باشد. با این حال به نظر می‌رسد آل‌اسحاق حداقل در مقطع فعلی، تلاش چندانی برای رسیدن به ریاست‌جمهوری نمی‌کند. ه- محمدرضا باهنر باهنر یکی از با سابقه‌ترین نمایندگان مجلس به شمار می‌رود و در سال‌های اخیر، نامش همواره به عنوان یکی از نامزدهای مهم انتخابات ریاست‌جمهوری، مطرح بوده است. او ابتدا از موافقان دولت احمدی‌نژاد بود و سپس به جرگه منتقدان آن پیوست. با اتکا به تجربه طولانی‌اش در مجلس و آشنایی کامل به لابی‌گری‌های سیاسی، می‌تواند گزینه‌ای جدی در انتخابات باشد. با این حال، باهنر خود شخصا عزم آمدن نکرده است و دو ماه پیش نیز که تشکل متبوعش؛ یعنی جامعه اسلامی مهندسین برای نامزدی او تلاش‌هایی را آغاز کرد، او سخن از عدم نامزدی‌اش گفت، اواخر بهمن اما محسن کوهکن، دبیرکل جامعه نمایندگان، خبر از انتخاب باهنر به عنوان نامزد این جامعه داد و گفت: «عده‌ای از نامزدهای انتخاباتی خود تصمیم‌گیرنده هستند و عده‌ای نیز تصمیمی برای ورود به انتخابات ندارند، بلکه تشکل‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ها و گروه‌ها از آنها درخواست حضور در انتخابات می‌کنند که باهنر از دسته دوم محسوب می‌شود.» باهنر تا این لحظه آمدن یا نیامدن خود را اعلام نکرده اما به نظر می‌رسد حضورش در انتخابات قطعی باشد. او فعالیت‌های انتخاباتی‌اش را در شرایط فعلی منوط به تصمیم جبهه پیروان خط امام(ره) و رهبری کرده است. جبهه پایداری و استراتژی نامشخص زدن ساز جدا از جبهه متحد اصولگرایان در جریان انتخابات مجلس نهم، توسط عده‌ای از حامیان گفتمان سوم تیر، به تجربه‌ای نو اما نه‌چندان موفق در جبهه اصولگرایی تبدیل شد. بسیاری از تحلیلگران، هدف تشکیل جبهه پایداری در تابستان 90 را نه انتخابات مجلس که انتخابات ریاست‌جمهوری می‌دانستند. آنها در این انتخابات، سه نامزد مشخص دارند که البته هنوز درباره نامزد نهایی خود تصمیمی نگرفته‌اند. الف- غلامعلی حدادعادل مرد نام‌آشنای عرصه سیاست و فرهنگ و رئیس سابق مجلس نیز در سال‌های اخیر نامش همواره به عنوان یکی از نامزدهای احتمالی مطرح بوده است. حدادعادل که در جریان انتخابات مجلس نهم از جمله حامیان جبهه پایداری به شمار می‌رفت، در انتخابات پیش رو نیز به عنوان نامزد جبهه پایداری و دیگر اصولگرایان مطرح است. حدادعادل که یکی از اضلاع ائتلاف سه‌گانه به شمار می‌رود، در شرایط فعلی بیشتر خود را مقید به این ائتلاف می‌داند تا جبهه پایداری، چه آنکه در یک موضع‌گیری درباره قرارداشتن نام او در فهرست نامزدهای نهایی پایداری اعلام کرد: «هیچ بحثی بین بنده و جبهه پایداری مطرح نبوده است. البته بنده با اعضای جبهه پایداری در مجلس نیز ارتباط دوستانه‌ای دارم اما مطالب اخیر مطرح‌شده، تنها در حد رسانه‌ها بوده است.» او همچنین به اعضای پایداری با بیان اینکه «پیام اصلی این ائتلاف وحدت است و ما آمده‌ایم که وحدت را در جامعه فراموش نکنیم»، توصیه کرد: «امیدواریم جبهه پایداری در انتخابات دقت کند، موجب تفرقه و شکسته شدن رای اصولگرایان نشود.» ب- سعید جلیلی شاید سعید جلیلی را بتوان جدی‌ترین و اصلی‌ترین گزینه جبهه پایداری برای انتخابات ریاست‌جمهوری یازدهم دانست. از ماه‌ها پیش و در شرایطی که هنوز نامزدی بسیاری از چهره‌ها قطعی نبود، کمپین‌های وسیعی در فضای مجازی برای دعوت از سعید جلیلی، دبیر شورای عالی امنیت ملی، برای نامزدی در انتخابات، تشکیل شد. جلیلی گرچه خود نسبت به انتشار خبر نامزدی‌اش واکنشی نشان نداده است اما به نظر می‌رسد با توجه به موج به راه افتاده از سوی برخی دانشجویان و طلاب نزدیک به جبهه پایداری برای دعوت از وی به نامزدی، نهایتا موافقت خود را برای حضور در این عرصه اعلام کند اما حضور یا نبود او در انتخابات به عقیده بسیاری، به سرنوشت پرونده هسته‌ای ایران و رفع تحریم‌ها بستگی دارد. اعضای جبهه پایداری معتقدند که سعید جلیلی، نماد واقعی گفتمان سوم تیر به شمار می‌رود و با توجه به شباهت‌های فراوان با احمدی‌نژاد سال 84 توان جذب آرای توده‌ها را دارد. ج- کامران باقری لنکرانی وزیر برکنارشده اسبق بهداشت و درمان از زمان تشکیل جبهه پایداری، یکی از اعضای اصلی این تشکل به شمار می‌رفت. او که در انتخابات مجلس نهم با این استدلال که «بنده در توان خودم نمی‌بینم، از آخرت خودم می‌ترسم که شاید نتوانم هم دین را حفظ کنم و هم کارها را به خوبی انجام دهم» نامزد نشد، در هفته‌های اخیر نامش به عنوان یکی از نامزدهای جریان پایداری مطرح است و در دعوت‌های صورت گرفته از جلیلی از وی نیز خواسته شده که برای انتخابات، نام‌نویسی کند. او که این روزها به عنوان سخنگوی جبهه پایداری در رسانه‌ها حضوری فعال دارد به نظر می‌رسد فعالیت‌های علنی انتخاباتی خود را تا روشن شدن وضعیت نامزدی حداد عادل و سعید جلیلی به تعویق انداخته است. دولتی‌ها آنچه در سه سال اخیر بیش از همه در فضای سیاسی کشور راجع به آن صحبت شده است، نحوه ورود و فعالیت جریان اصلی دولت در انتخابات ریاست‌جمهوری است. با وجود روشن شدن نسبی فضای انتخاباتی در جریان‌های مختلف، همچنان فعالیت‌های انتخاباتی جریان دولتی چندان مشخص نیست و به نظر می‌رسد همین عدم شفافیت، استراتژی آنها تا زمان ثبت‌نام و سپس اعلام صلاحیت‌ها باشد. الف- اسفندیار رحیم‌مشایی مشایی را باید جدی‌ترین و اصلی‌ترین گزینه محمود احمدی‌نژاد برای ریاست‌جمهوری ببینیم؛ فردی که علاقه و ارادت احمدی‌نژاد به او، گویا پایانی ندارد. مشایی اما با توجه به سخنان جنجالی‌اش درباره رژیم صهیونیستی و بعدها خدا و انسان، مخالفت رهبر معظم انقلاب با انتصاب او به عنوان معاون اول رئیس‌جمهور و همچنین عزل برخی وزرا به دلیل مخالف با او، مشخص نیست که از نظر شورای نگهبان صلاحیت حضور در انتخابات به عنوان نامزد را دارد یا خیر و همین وضعیت کار دولتی‌ها را کمی سخت کرده است. مشایی اما بی‌کار ننشسته است و بعد از کناره‌گیری از رئیس دفتری احمدی‌نژاد، بر فعالیت‌های انتخاباتی خود در پوشش برخی سمت‌هایی که هنوز دارد، افزوده است. «زنده باد بهار» به کلید رمز ورود و پیروزی او در انتخابات از سوی احمدی‌نژاد و خودش تبدیل شده است و در سخنرانی‌ها، راهپیمایی‌ها و گردهمایی‌های بسیاری این دو بارها و بارها از بهار سخن گفته‌اند و شعار زنده باد بهار را که به نظر می‌رسد شعار انتخاباتی این جریان باشد، سرداده‌اند. اخیرا خبرنگاری در مصاحبه‌ای تصویری در حاشیه مراسم جشن بزرگ هنرمندان از مشایی پرسید که آیا انتخابات را بهاری می‌کند یا خیر؟ مشایی گفت این سخن را می‌شنود می‌گوید این سخن به چه معناست و هنگامی که خبرنگار از او می‌پرسد که آیا در انتخابات نامزد می‌شود یا خیر، ناگهان سکوت می‌کند و به راه خود ادامه می‌دهد تا گمانه‌زنی‌ها درباره نامزدی‌اش را قوت بخشد. به هر حال گزینه اصلی دولت، مشایی است و او هم با تمام قدرت در حال کار کردن است و احمدی‌نژاد هم از ماه‌ها پیش به دنبال گرفتن تایید صلاحیت وی از شورای نگهبان است! ب- ثمره هاشمی و غلامحسین الهام مرد ساکت و پشت پرده دولت، مجتبی ثمره هاشمی و سخنگوی بازگشته به دولت و دل‌کنده از پایداری به عنوان جایگزین‌های احتمالی مشایی به شمار می‌روند. این دو، گرچه فعالیت انتخاباتی مشهودی ندارند اما به نظر می‌رسد، ورود یکی از این دو نفر به صحنه انتخابات در صورت ردصلاحیت مشایی و بسیج شدن تدارکات دیده شده برای مشایی در راستای پیروزی یکی از این دو نفر، کاملا محتمل است. اصلاح‌طلبان و باز هم تعدد نامزد گرچه تا همین چند ماه پیش برخی از اصلاح‌طلبان از تحریم انتخابات سخن می‌گفتند اما تجربه ناموفق انتخابات مجلس نهم و همچنین ضرورت وارد شدن شوک به پیکر به کما رفته اصلاحات ایجاب کرده است که اصلاح‌طلبان از این مرحله عبور کنند و امروز به چگونه آمدن فکر کنند. در این میان اما اتفاق رخ داده این است که باز هم اصلاح‌طلبان با نامزدهای متعدد روبه‌رو هستند. نخستین فردی که از جبهه اصلاحات اعلام نامزدی کرد، محمدرضا عارف، معاون اول دولت اصلاحات بود. نامزدی او که با انتقادهای فراوانی از جانب اصلاح‌طلبان همراه شده است، نقطه آغاز ورود چهره‌های اصلاح‌طلب به میدان رقابت بود. عارف که در هفته‌های اخیر، بعد از سه سال سکوت مطلق و 11سال سکوت نسبی سیاسی، پی در پی موضع‌گیری‌های سیاسی انجام می‌دهد، در تلاش است تا چهره‌ای اصلاح‌طلب، مورد اعتماد نظام و کارآمد از خود نشان بدهد؛ تصویری که به نظر می‌رسد با وجود تلاش‌های یاران رسانه‌ای او در روزنامه بهار و برخی سایت‌ها چندان موفق نبوده است. محمد شریعتمداری، وزیر بازرگانی دولت اصلاحات نیز دومین چهره شاخص اصلاح‌طلبی بود که نامزدی خود را اعلام کرد. او که در ابتدای اعلام نامزدی‌اش حتی به صورت تلویحی به انتقاد از محمدرضا عارف نیز پرداخت، به دلیل مقبولیتش در بین دو جریان اصلاح‌طلب و اصولگرا و مشی میانه‌رو‌یی که دارد، به نظر می‌رسد وضعیتی بهتر از عارف داشته باشد؛ چراکه فضای منفی علیه او کمتر شکل گرفته است. او که می‌گوید برای پیروزی آمده است، در گفت‌وگو با روزنامه اعتماد اعلام کرد نامزد دولت را بزرگ‌ترین رقیب خود می‌داند اما معتقد است که دیگر حنای حمایت از مستضعفان آنها بعد از یک ناکامی هشت‌ساله رنگی نخواهد داشت. از نظر او، چپه کردن سیاست ایران کار سختی بود؛ کاری که دولت به خوبی از عهده‌اش برآمد. شریعتمداری درباره این بحث که با مشورت مسئولان بالاتر به صحنه آمده، می‌گوید: «اگر منظور این است که من ماموریتی از مقامات بالا دارم، این حرف اشتباه است و من هیچ ماموریت ویژه‌ای ندارم اما اگر به این معناست که من این تصمیم را با مشورت مسئولان عالی نظام گرفته‌ام، این حرف صحیح است؛ چراکه نظر آنها این بوده که شما ثبوتا آماده انجام چنین کاری هستید اما اثباتا این مردم هستند که باید رای بدهند.» به غیر از این دو نفر، به نظر می‌رسد، اصلاح‌طلبان بیشتر تمایل به نامزدی یکی از دو نامزد حزب کارگزاران یعنی محمدعلی نجفی و اسحاق جهانگیری داشته باشند. نجفی که به نظر می‌رسید بعد از حمله قلبی اخیرش از وضعیت جسمانی نامناسبی برای این عرصه برخوردار است، این روزها سلامتی خود را بازیافته و به گفته پزشکش، مشکلی برای حضور در انتخابات ندارد. اسحاق جهانگیری هم دیگر گزینه کارگزاران به شمار می‌رود که به نظر می‌رسد او خود بیشتر تمایل به نامزدی نجفی داشته باشد. نامزد اصلی اصلاح‌طلبان اما سیدمحمد خاتمی است؛ گزینه‌ای که او را رای‌آور می‌دانند اما به دو دلیل یکی احتمال ردصلاحیت و دومی برپا شدن موج مخالفت‌ها علیه او، هنوز در معرفی‌اش به عنوان نامزد اصلی تردید دارند، گرچه شورای هماهنگی اصلاح‌طلبان او را به عنوان نامزد اصلی خود معرفی کرده است اما عدم موضع‌گیری دیگر گروه‌ها و احزاب اصلاح‌طلب در این خصوص به صورت علنی و همچنین عدم تمایل شخصی خاتمی، موجب مبهم شدن وضعیت حضور او شده است. دو نامزد احتمالی دیگر، اصلاح‌طلبان میانه‌رو؛ یعنی آیت‌الله هاشمی‌رفسنجانی و حجت‌الاسلام حسن روحانی هستند. هرچند نزدیکان هاشمی رفسنجانی بر عدم نامزدی او تاکید دارند اما سابقه ثبت نام ناگهانی هاشمی در انتخابات سال 84 این احتمال را که بار دیگر احساس تکلیف کند و به میدان بیاید، پررنگ نگه می‌دارد. حسن روحانی نیز به عنوان نامزدی مشترک بین جریان اصلاحات و اصولگرا، حضورش در انتخابات را تقریبا قطعی کرده است ولی خاص انتخاباتی را آغاز نکرده است. به نظر می‌رسد سرنوشت اصلاح‌طلبان در انتخابات ریاست‌جمهوری به آمدن یا نیامدن هاشمی و خاتمی گره خورده است؛ گره‌ای که تا اواسط اردیبهشت باز می‌شود!

دیدگاه تان را بنویسید

 

نیازمندی ها

پیشنهاد ما