راه امید

به گزارش نامه‌نیوز، پایان امروز باید کرکره ی تبلیغات پایین کشیده شود. ایران یک هفته ی تبلیغاتی را سپری کرد. هفته ای که گذشت هفته‌ی شعار و ادعا بود. نتیجه انتخابات 7 اسفند میزانِ باورپذیریِ شعارها را نشان می دهد. نشان می دهد که مردم به کدام شعار و به کدام ادعا خوشبین اند. کدام شعار را باور کردند و دل به کدام راه می سپارند. مردم در هفت اسفند ماه میانِ «مردم محوران» و «خودمحوران» انتخاب خواهند نمود. رای آنان میان دو گزینه است.

در یک طرفِ گود آنانی اند که به فهمِ اکثریت اعتنای تام دارد، و طرفِ دیگر کسانی‌اند که فوق فوقش رای مردم را «زینت» می دانند! یک طرف، حکومت را حق مردم می داند و طرف دیگر برای مردم حقی قائل نیست. یک طرف حقوق شهروندی را نصب العین می داند و طرف دیگر از تعرض به آن ابایی ندارد. یک طرف به رفاه و آرامش و امید برای مردم می اندیشد و طرف دیگر از آزادی مردم می هراسد. یک طرف به احقاق حقوق مردم در پسابرجام می اندیشد و طرف دیگر از اتمام امتیازها و کاسبی های دوران تحریم می هراسد. یک طرف به مشارکت حداکثری دلبسته است و طرف دیگر از مشارکت حداکثری دلواپس است. در یک طرف کسانی اند که تنها یک هفته -آن هم با ده ها محدودیت- فرصت تبلیغ داشتند و در طرف دیگر کسانی اند که در موعد تبلیغات، رقیب را به دورانِ پساتبلیغات، حواله می دهند و تهدید می کنند!

در یک طرف ممنوعیت و محدودیت است و در طرف دیگر تجمیع ثروت است و تضمین مصونیت!

باری! این همه، تبعیض آورده است، اما، هنوز امید نستانده است.

در این رقابتِ نابرابر، تنها امید است که محرکِ مشارکت می شود. «امید، آرامش و رونق اقتصادی» هرچند کفِ اصلاح طلبی است اما چندان هست که نگذارد «امید» از کف برود!

منبع: روزنامه ابتکار