پیروز شدن آسان است ولی پیروز ماندن سخت!

به گزارش نامه‌نیوز، روز جمعه صحنه نمایش اراده عمومی بود. یک خیز حداکثری در شرایط حداقلی! این بدان معناست که سقف فرهنگ سیاسی مردم ایران بلند تر شده است و ملت در اوج مسوولیت پذیری قرار دارد. مردم هنوز به صندوق‌های رای و مشارکت حداکثری باور دارد. مردم بنا به تجربه دریافته اند ماهی مراد تنها با سقف مشارکت، صید شدنی است. تا لحظه نگارش این خطوط، تقریبا تکلیف همه کرسی های مجلس مشخص شده است و پرده از روی منتخبان افتاده است. آمارها حکایت از آرای بالای لیست موسوم به "امید" دارد و باری، گویا امید در فاصله کمتر از سه سال برای بار دوم مقبول و منظور مردم بوده است. این انتخاب و اقبال دوباره ی مردم در این دو انتخابات، البته نمی تواند متضمن ثبات در انتخاب باشد! چرا که رای و نظر مردم پایدار نیست و با افت و خیز عملکرد منتخبان، افت و خیز می یابد. یعنی مردم اعتماد می کنند ولی تضمینی نمی دهند که این اعتماد همیشگی باشد. مردم بیعت نکرده اند که نتوانند آن را لغو کنند بلکه می توان گفت اعتماد کرده اند و هر لحظه اگر نمایندگان آنان از وعده ها عدول کنند و عهد بشکنند، اعتماد مردم نیز می شکند و اقبال امروز به ادبار بدل خواهد شد. در واقع مردم چندان عهد و پیمان نبسته اند که نتوانند آن را بگسلند. چیزی نمی گذرد که هیاهوی پیروزی فرو می‌نشیند و موعد عمل به وعده فرا می رسد. اگر وقت عمل به وعده پایمان لنگید و یا دستمان لرزید این اقبال حتما ترک خواهد برداشت. اگر وعده ها به محاق فراموشی رفت حتما اعتماد امروز هم به محاق می رود. ملت تضمینی به جریانی نداده اند که همیشه بدان اقبال کنند.اگر منتخبان امروز نیز از جاده عدل خارج شوند و از وعده ها عدول کنند حتما در ادوار بعدی مردم نیز از آنان عبور می کنند. منتخبان ملت باید از امروز به فکر تحقق وعده های خود باشند. هر اقدامی که امید را از مردم بستاند و یا آرامش آنها را بخراشد و یا اقتصاد و معیشت مردم را به رکود براند، باید ترک و طرد شود. مردم شاید آسان اعتماد کنند اما سخت اعتمادشان پایدار می ماند. جد و جهد می خواهد تا منتخبان ملت، اقبال امروز را فردا از کف ننهند. بدین سبب می توان گفت پیروز شدن شاید سخت باشد اما پیروز ماندن به مراتب سخت تر است.

منبع: روزنامه ابتکار