پیام صریح انتخابات اخیر، «نه» به تنش و «آری» به اخلاق

به گزارش نامه‌نیوز، زمانی، قریب به ٢٧ سال پیش «یوسفعلی میرشکّاک» در روزنامه‌ای یادداشتی منتشر کرد با تیتر «ویتکنگ‌های کافه‌نشین». در آن یادداشت «میرشکّاک» نویسندگان و روشنفکران را به «ویتکنگ»‌هایی تشبیه کرده بود که کارشان نِق‌زدن و کافه‌نشینی است؛ بزرگانی نظیر احمد شاملو، هوشنگ گلشیری و افرادی ازاین‌دست. آن موقع نمی‌دانستم اما حالا می‌دانم که تخریب شخصیت‌های برجسته یک پروژه بوده است، پروژه‌ای که بعدها در قالب‌های مختلف ادامه یافت تا به امروز که در کارزار انتخابات پنجه به چهره خیلی‌ها کشید. چرا؟ دستاورد این پنجه‌کشیدن‌ها تاکنون چه بوده است؟ قضاوت افکار عمومی در چنین مواقعی چه بوده است؟ به‌تازگی انتشار یک فایل صوتی- تصویری از یک نماینده مجلس، افکار عمومی را جریحه‌دار کرد. در این فایل ویدئویی، انبوهی الفاظ ویران‌کننده و خارج‌ازعُرف که شأن و جایگاه «بانوان» را نشانه گرفته است از دهان یک نماینده مجلس، بیرون می‌آید و مخاطبان را شگفت‌زده می‌کند. به حدی این الفاظ و واژگان غیرمتعارف هستند که بازشنوایی‌شان نیز شنونده را شرمسار می‌کند. در کشوری که در نهایت شرم و حیا، به‌گونه‌ای سنجیده از اندام‌مان سخن می‌گوییم، یک «وکیل مجلس» در انظار عموم، پرده‌دری می‌کند، حرمت می‌شکند و حرف‌های خلاف عفت به زبان می‌آورد! زمانی افرادی از همین دست، به روزنامه‌نگاران می‌گفتند نکاتی را ننویسند، مبادا بیگانگان آن را دستمایه‌ای برای تخریب «نظام» قرار دهند. به فیلم‌سازان می‌گفتند مضامینی را در فیلم‌هایشان به‌کار نگیرند مبادا در جشنواره بیگانه، تصویری سیاه از کشور نشان دهد. به نویسندگان می‌گفتند داستانی ننویسند مبادا چهره‌ای غیرواقعی از جامعه ارائه شود. به شاعران، به نقاشان و به همه روشن‌فکران و متفکران می‌گفتند مراقب باشند مبادا از سخن و هنرشان نکته‌ای خلاف، استنباط شود. اما گویا یادشان رفت به خودشان بگویند مراقب حرف‌زدن‌شان باشند. حرف‌هایی که این‌بار به‌سرعت از مرزها گذشت و در آن سوی آب‌ها دست‌به‌دست شد و بسیاری را به شگفتی واداشت. حرف‌هایی تأمل‌برانگیز از فردی که قرار است برای ملت، «قانون» وضع کند و بر یکی از کرسی‌های «خانه ملت» تکیه زند؛ که البته هم‌اکنون تکیه زده است! آیا باید باور کرد این‌گونه گفتار و کردار، بدل به یک رَویه شده است؟ رویه‌ای که در ابتدا دامنه محدودی داشت و عده قلیلی از نویسندگان و روشن‌فکران را دربر می‌گرفت؛ اما با گذشت زمان و اصرار بر افراط، دامنه گسترده‌تری یافت و بسیاری از چهره‌های محبوب و موجه کشور را دربرگرفت. تاجایی‌که علاوه بر همان نویسندگان و روشن‌فکران، سیاسیون برجسته انقلابی و مذهبی را هم دربر گرفت؛ افراد پرشماری که ازآن‌میان می‌توان به تأثیرگذارترین چهره‌های سه دهه اخیر اشاره کرد. برپاکردن جنجال «لیست انگلیسی» آخرین بداخلاقی از همان دست بداخلاقی‌هایی بود که آن گروه در ادامه همان رویه به آن متوسل شد. رویه‌ای پیش‌رونده و به‌شدت مخرّب که در انتخابات اخیر از طریق صندوق‌های رأی با واکنش مردم روبه‌رو شد و پاسخ «نه» شنید. پیام صریح انتخابات اخیر، «نه» به تنش و «آری» به اخلاق بود. مردم در این انتخابات به آن گروه که مدام بحران‌آفرینی می‌کنند، «نه» گفتند. «نه» به آنهایی که دکتر صالحی، رئیس سازمان انرژی اتمی را با عصبانیت تهدید به دفن در قلب رآکتور هسته‌ای اراک کردند تا روی او سیمان بریزند! «نه» به آنهایی که با پرخاش از تریبون مجلس به وزیر خارجه محبوب کشورمان دکتر ظریف گفتند «غلط زیادی» کرده است! آنهایی که به دفعات از اخلاق گفتند و به کرّات آن را زیر پا گذاشتند؛ آنهایی که این رویه را ترویج کرده‌اند و لابد در پی پاداش هم بوده‌اند؛ البته اگر قصدشان پاداش از دست مردم بوده است. قطعا آن را قاطع و صریح دریافت کرده‌اند. «نه»! به‌راستی پس از این همه سال آیا هنوز معلوم نشده است اندیشه چه کسانی برای کشور زیان‌بار است و باید به چه افرادی «ویتکنگ» گفت؟ کافی است در آینه نگاهی بیندازند.

منبع: روزنامه شرق