نقشی خوش بر دفتر سیاست

به گزارش نامه‌نیوز، سپهر سیاست در ایران، عرصه مطعون و مطرودی است. مردمان همدیگر را از نزدیکی به این عرصه، بر حذر می‌دارند؛ و این برآمده از عقیده ای قدیمی است که وقتی به صحنه سیاست نظر می کند، در آن جز عبوسی و خشکی و سختی و عدم انعطاف و جدیتی آزارنده نمی یابد. مناسبات درونی این عرصه را دائر مدار منفعت می بیند و لاجرم به این گمان می‌رسد که لابد نباید از اخلاق و خوش خویی و رعایت و ارادت سراغی در این عرصه گرفت. اگرچه کم نیستند مشاهداتی که این ظن رایج تاریخی را تایید می کند، اما بسیارند لحظه ها و صحنه هایی که چنین نیستند؛ و در همین سال رو به پایان می توان از آن ها سراغ گرفت.می توان به یاد آورد دقیقه‌های التهاب آور مذاکرات هسته ای را که گویی ملتی را در لحظه های بلوغ و غرور خود نشان می داد. طایفه ای در میدان مذاکره و جمعیتی بزرگ، نفس به نفس همراه آنان؛ و از آن لحظه های هول و دلهره، سرانجام خنده های سرخوشانه بر لب مردمانی خوش خو نشست که گویی با آن عقیده قدیمی تاریخی درباره سیاست وداع کرده بودند. کمتر کسی ، دیگری را از پیگیری مذاکرات، منع می کرد و گویی ملتی آمده بود تا نشان دهد که مناسبات جاری در میدان سیاست و در ابعاد جهانی را به خوبی می شناسد؛ خود را صاحب حق می داند و دیگری را نیز شکست خورده و خفیف نمی خواهد و اگر بر رعایت اخلاق و اصول در این عرصه تاکید می ورزد، آن را از دیانت و ملیت خود آموخته است. سرخوشی های آن جشن همگانی البته اثبات کرد که در سیاست، خوش دلی و خوش خویی و اخلاق را می توان خواست و می توان ساخت. تلخی از دست رفتن عزیزانمان در سرزمین وحی هم البته در همین سال رخ داد. پیکر دردانه گان مان را از صحرای منا تحویل گرفتیم و بر آن همه بی تدبیری و بی کفایتی آل سعود، نفرین فرستادیم؛ با هم به سوگ نشستیم و آموختیم ملتی که رسم با هم به سوگ نشستن را می دانند، می توانند با هم سرودهای شادمانه نیز بخوانند. آخرین رویداد بزرگ این سال نیز، پیام امید و شادمانی آورد. مردمان از هر مسلک و هر جناح، مشارکتی شادی بخش را رقم زدند و در این فتح، البته همه شریکند. چه آنان که قرعه فال پیروزی به نامشان رقم خورده و چه بازماندگان. صحن خانه ملت را باید از صدای همه ملت پر کنیم و فراموش نکنیم که آن چه رقم خورد، به خط و ربط فعالیت ملتی خوش خو و امیدار رقم خورد. پیام آن خطوط که بر برگ های رای نوشته شد، دوری از عصبیت و پرهیز از عبوسی و خشکی بود. فاتحان هفتم اسفند، اکنون علاوه بر وفادار ماندن به شعارها و التزام به مطالبات ملت، می توانند نقشی خوش بر دفتر سیاست بزنند و در روزهای بهاری از تلخی و خشکی و عبوسی پرهیز کنند. می توان سیاست را به رسم اخلاق و با چهره شادمان و صورت خندان ورزید. می‌توان این رسم را رواج داد که عرصه سیاست، عرصه منازعات و مناسبات کسانی نیست که خط خود را می خوانند و بر مرکب منافع جناحی و گروهی خود می رانند. سیاست را باید از محفل ها و محمل های محدود بیرون کشید و به مردمان این پیام را داد که این جا، صحنه حضور همه ملت است. چرا که حق و نفع همه ملت در آن رقم زده می شود و عرصه فعالیت برای برآوردن مطلوب های مردمان و امید افزودن به قلب امیدواران و لاجرم شادمان کردن همگان است. جامعه مدنی، جامعه مردمان شاد و امیدوار است؛ وگرنه از تنگ حوصلگی و خشکی و عبوسی، جز تلخی و عصبیت نمی زاید. مردمان نقش امید بر دفتر سیاست زدند و کار خود کردند. اینک نوبت سیاست مداران است که بر آن دفتر ، نقش خوش خویش بیفزایند.

منبع: روزنامه ابتکار