اقدام؛ بدون اعلام

به گزارش نامه‌نیوز، تقدیر جریان اصلاح در سرزمین ما آن بود که طایفه ای به صف از منتقدانی تنگ حوصله بارآورد و از بیم رنجش آنان،‌ مدام دچار اتصال و انقطاع و کندی و شتاب شد. در این میان اما گویی رفتارها به خودی خود،‌ چندان اعتباری ندارند. هزینه و فایده هر عمل، به اعتبار آنکه می گوید و آن طایفه که خواهان است، سنجیده می شود، نه سود و زیانش برای منافع ملت و ملک. کافی است کسی از کسان نامبردار در جریان اصلاح، سخنی بگوید یا قدمی بردارد یا قلمی بزند یا دمی برآورد تا سوته دلان منتقد را گردهم آورد و آنان را در اندیشه فراهم آوردن پاسخی شدید و برساختن سدی سدید اندازد. این است که تاریخ اصلاح در سرزمین ما، تاریخ بی تابی ها و فراز و فرودها و قطع و وصل هاست. آنچه اصلاح طلبی در کارنامه خود دارد، تا بخواهی آهستگی است و پیوستگی نه. تا بوده در سیاهه عمر کوتاه اصلاح‌گری، طعن و لعن و طرد و نفی بوده است. از آن هنگام که آن پیر فراهانی (قائم مقام) بر کرسی صدراعظمی نشست و با نثر سعدی وار در نامه ها، ‌قلم به قصد صلاح و اصلاح چرخاند، اسب امل در میدان ناکامی دواند و میراث خود را به شاگرد داد، ‌تا زمانی که غلام‌زاده‌ای در خیال میرزا تقی‌خانی، رویای «دولت منتظم» در سر می‌پروراند، تا امروز که هرکه در این بزم مقرب تر است، جام بلا بیشترش می دهند. موسیقی اصلاح،‌ چنان گوش منتقدان را می آزارد که باید مدام آهنگ حرکت را آهسته تر کرد و دریغ که مخالفان به این اندازه رضایت ندارند. گویی کلمات نیز در این میانه باید نقشی از تغییر و تنقیح را بپذیرند. عده ای برای گفتن آنچه باید انجام گیرد و آنچه برای منفعت و مصلحت ملت بایسته و شایسته است، کلماتی را به استخدام می گیرند و همین اندازه گویی رقیبان را برمی آشوبد. به آنان انگیزه مقابله می دهد و گاه در اندیشه مدافعه و مرافعه می اندازد. کاش امکانی فراهم بود تا با مخالفان و منتقدان گفته شود که چرا از کلمات اصلاح می هراسید؟ چیست آن دلهره ای که شمایان را به دفاع می افکند؟ مگر نمی دانید که در حرکت جمعی به سوی اصلاح،‌ نفعی همگانی هست و همه چیز برای همگان هست و از آن جمله برای مخالفان، حق نقد و برای اقلیت، حق حیات و فعالیت؛ و این در درازمدت به سود همه است. مگر ندیدید دوره هشت ساله ای را که رشته کار به دست کسانی بود که قاعده ناساز و بی اندامی ساختند و حتی خردمندان و پیران اردوگاه اصولگرایان را به موضع مخالفت انداختند؟ هرچه هست از تجربه سالیان، اینگونه برمی آید که اعلام هر تغییری یا قصد هر تدبیری یا خبردادن از هر تصمیمی،‌ گویی تنها فایده ای که می بخشد جنباندن مخالفان و تحریک منتقدان است و دیگر هیچ. چرا که عاملان و حاملان و هواداران اندیشه اصلاح،‌ جمعیتی مجموع ندارند که از آنان،‌ توقع انضباط و اطاعت و حمایت منظم و منسجم بتوان برد. به این اعتبار آیا بهتر نیست آنچه را که به صلاح نظام و کشور می دانیم را بدون تبلیغ و ترویج و اعلام، انجام دهیم و از آن پروژه ای برای مقابله مخالفان نسازیم؟ اقدام بدون اعلام طرح هایی که از دل اندیشه اصلاحگری برمی خیزد می تواند به محض آشکارشدن برکات خود،‌ تیغ نفی و نهی را کندتر کند و منتقدان منصف را به صف موافقان اضافه کند. گفته‌اند که «پروژه دولت روحانی، نرمالیزاسیون است و نه دموکراتیزاسیون.» پس می توان با تکیه بر این تحلیل،‌ بی پرواتر به این پیشنهاد نگریست. پس از تجربه دولت های نهم و دهم،‌ کار را باید به روال و قاعده کرد و این خود،‌ پروژه (بلکه پروسه ای)‌ طولانی و پر مشقت است. اگر صلاح کار آن است که فقط به سامان مند کردن و عادی سازی روندها و به جریان صواب و ثواب افتادن امور، ‌رضایت دهیم (که البته امر شاذ و شاقی هم هست و ذی قیمت) پس می توان توصیه کرد (تا مدتی لااقل) از تبلیغ طرح ها و تهییج مردمان و ترویج پرسرو صدای تصمیم ها پرهیز کنیم و منتقدان را حوالت به نتایج تصمیم ها دهیم که اگر به قاعده خرد جمعی و اصول اصلاحی وفادار مانده باشند و بر مبانی اصیل استوار بوده باشند، لاجرم به سود ملک و ملت خواهند بود. آن گاه از میوه آن درخت عزیز،‌ منتقدان و مخالفان را هم می توان نصیبی داد و لاجرم مقبول طبع آنان نیز خواهد افتاد.

منبع: روزنامه ابتکار