احمدی‌نژاد به جنبش افتاده است

به گزارش نامه‌نیوز، در گوشه‌ای از این سرزمین، خلوت گزیده‌ای زیست می‌کند که اگر بجنبد،‌ طایفه‌ای از هم سلکان و هم مسلکان را می جنباند و صحنه ها می سازند که از تماشاییان، به جز انگشت حیرت و عصبیت بر دندان گزیدن، کار دیگری بر آمدنی نیست. «محمود احمدی‌نژاد» این روزها به جنبش افتاده و به اقصای کشور، سر می کشد و با همان منش و کلامی سخن می گوید که هرجا دیده و شنیده شود به فوریت نام و یاد او را زنده می کند. به جنبش افتاده آن مرد تا بار دیگر این نقص رفوناپذیر روشنفکری ایران را به رخ بکشد که از ظهور و افول او و جریانی که به راه انداخت،‌ دولتی که ساخت و گفتمانی که پرداخت، هنوزاهنوز تحلیلی خردپسند و روشنگرانه ارائه نداده است. آنان که در عصر او به زاویه ها خزیدند یا رنج سفر را به جان خریدند یا خرقه فعالیت و حرکت بر میخ گوشه نشینی آویختند و تا پایان آن دوره در رسد، قطره قطره اشک حسرت در سبوی صبر ریختند، اگرچه سخن ها گفته اند و رنجنامه ها نوشته اند، اما در تحلیل و تعلیل اینکه او از کدام ناحیه از نواحی جامعه ایران برآمد و کدام طایفه از طوایف گمنام را برانگیخت و چگونه بود که گوی سبقت از آن همه مدعی ربود و اصلا آن ناشناخته که بود و در جغرافیای جامعه ایران،‌ چه می دید که در کلامش آن همه اطمینان بود و آن طرز و شیوه،‌ چرا آن جمعیت پرشمار را مفتون و شیفته کرد هنوز ناکام اند. این ناکامیابی اما می تواند به قیمت ظهور دوباره آن منش و روش منجر شود. همه می دانند که خرد مردمان تا بدان پایه هست که جلوه ای از آن را در سال 92 نشان دادند و اهالی گفتمان اعتدال و اصلاح،‌ چندان پرشمار هستند که قاعده، ‌دیگر نشود. می دانیم که از رای خرداد 92 تا توافق لوزان،‌ همین مردمان بودند که خیابان ها و بزرگراه های واقعی و مجازی را تسخیر کردند و از آن شوق که داشتند و از آن فریاد فتح که از حنجره ها برمی آمد معلوم بوده و هست که بازار اخلاق و ادب و دین مداری و قانون گرایی و اعتدال ورزی و اصلاح گری، هر روز پر رونق تر است. با این همه اما از آنانکه در خویش فرورفته اند و تنها خود را و پیرامون خود را دیده‌اند و جز خویش و خویشان،‌ از دیگران خبری نگرفته اند در تاریخ،‌ سرانجامی روشن و کامیاب ثبت نیست. باید آن سوتر را هم دید و صدای دیگران را هم شنید. صحنه هایی را که حضور محمود احمدی نژاد در مصلای آمل و اطراف آن آفرید،‌ نهیبی باید باشد بر آنان که چندان مشغول ظن خویش اند که هر انگشت اشاره ای را به سمت دیگر،‌ نایده می گیرند و تخطئه می کنند. با آنان باید گفت آیا ندیدید مردمانی را که در انبوهی جمعیت، ‌قلمی می جستند و یکی بر شانه دیگری و کسانی بر دیوار و ماشین و هرجای دیگر،‌ نامه هایی خطاب به میهمان خود می نوشتند و با اصرار و ابرام می خواستند که به دست او برسانند؟ میهمان، سخن گفت و با ادبیات ویژه خود حرف ها زد و آن هیاها و هورا و هیجان که از آن جمعیت برمی خاست خطاب به او بود. خطاب به کسی که نه فقط از دوره زمامداری خود،‌ پیروزمندانه سخن می گوید،‌ بلکه دیگران بعد از خود را چنان گرفتار ناکامی و شکست یافته که سالی هنوز(بلکه بیشتر از سالی) مانده به پایان دوره آنان، به راه افتاده و با مردمان وعده دیدار در سال انتخابات می گذارد. اهالی سیاست را در این میان البته باید به خود واگذاشت. آنان خود می‌دانند کرسی‌هایشان را چگونه از گزند و تهدید مصون دارند. سخنی اگر هست با صاحبان فکر و خرد است که به میدان بیایند و بگویند و بنویسند که آن پایگاه اجتماعی که سال 84 جمع آمد و چنان مجموع شد که میلیون‌ها دست خط به نام محمود احمدی نژاد به جا گذاشت و طایفه روشنفکران را جا گذاشت و آنان را با مسند داران تازه، تنها گذاشت چه بود و چه می گفت و چه می خواست؟ و اکنون کجاست؟ دغدغه اش چیست؟ مطلوب ها و مطالباتش کدام است؟ مردمانی که جایی در جغرافیای همین جامعه، زیست می کنند و ‌ظرفیت و قابلیت آن را دارند که ناگهان همه تحلیل ها و محاسبات را به هم بزنند. او می گوید «ما کار خود می کنیم». اهالی اصلاح و اعتدال اگر کار خود نکنند و غفلت بورزند، باید روزها را به حسرت و حیرت بگذرانند و روزهای حسرت، طولانی است. در گوشه ای از این سرزمین، خلوت گزیده ای زیست می کند که اگر بجنبد،‌ طایفه‌ای از هم سلکان و هم مسلکان را می جنباند. طایفه ای از مردمان که ما هنوز آنان را به درستی نمی شناسیم.

منبع: روزنامه ابتکار