چرا رئیس جمهور به اجلاس استانبول رفت؟

به گزارش نامه‌نیوز، بحث حضور در اجلاس سران سازمان همکاری اسلامی دیگر بحث این کشور و آن کشور، و یا ایران و عربستان نبود، و نمی شد به این میزان کوته نگرانه به آن نگریست؛ دیگر سخن از سیاست و دیپلماسی دوجانبه نبود که بایستیم و بنگریم تا دیگران در لایه های خشم و خشونت پیچیده در دلارهای نفتی و برآمده از سیاست بازی های قدرت های جهانی و بازیگری های صهیونیسم، رحمانیت اسلام را در خشونت جاهلی بپیچند و تصویری سهمگین برجای گذارند؛ بلکه اینجا سخن از دفاع از هویت اعتقاد، و آیین پیامبر(ص) رحمت، اسلام عدالت، دین کرامت بود، و این که نباید اجازه داد بر مظلومیت رحمانیت اسلام، تیغ جهالت و افراط و خشونت و ترور و وحشی گری بکشند و ما متاسفانه نظاره گر باشیم، و بگذاریم و بگذریم. ما به استانبول برای یک اصل باورمندانه رفتیم تا از ایران که در آسایش و امنیت، رو به تعالی دارد، به مصداق حدیث شریف«من اصبح ولم یهتم به امورالمسلمین فلیس بمسلم»، برای نجات مسلمین و کشورهای اسلامی و این دین مبین و آیین گرانسنگ و شریف پیامبر اسلام(ص) گامی برداریم. لذا حرکت و حضور ما در اجلاس سران سازمان همکاری اسلامی هم ضرورت بود و هم اینکه می بایست از موضع قدرت و عزت و عظمت سخن و اندیشه در دنیای اسلام صورت پذیرد؛ هدف، «وحدت امت اسلامی» باشد اگرچه به این سادگی در دسترس نیست؛ و بر آن، در برابر تفرقه و دوئیت و کوبیدن بر طبل اختلاف و نفاق و جنگ تاکید شود؛ اینکه امت اسلامی دیگر استبداد داخلی، تحجر مذهبی و سلطه خارجی را نمی پذیرد؛ و تکریم صلح با احترام نهادن به حق تعیین سرنوشت ملت ها ممکن خواهد بود نه ائتلاف سازی های بی‌حاصل و بمباران های بی پایان و... و اینکه مردمان این کره خاکی از دامن تدبیر و تعامل و امید، و به جای تحریک و تقابل، در برابر هم نشستن و کریمانه سخن گفتن را پسندیده اند و می کوشند تا متمدنانه، چهره سبعیت از رفتارهای ناپسند خویش بشویند و مصلحانه، تعالی مردم خود را رقم زنند و...؛ لذا مسئولیت سران کشورها در قبال ملت ها ایجاب می کند که بهترین راه را برای فراتر رفتن از تاریخ روابط تنش آمیز یکدیگر برگزینند، و آینده را به بهترین وجه بر مدار احترام متقابل و همکاری بسازند؛ این همه خصومت از چه رو است؟ اگر چه بر این باور هم استوار بودیم که اگر این سازمان به لحاظ ساختاری و نفوذ کارایی داشت، و اگر توان بسیج دنیای اسلام در آن بود و اگر کسی به حرف و سخن آن در این نزدیک پنج دهه وقعی می نهاد، وضعیت عالم اسلام این نبود. و اینکه باید بپذیریم جهان اسلام امروز به شدت دستخوش بحران های لاینحل، چالش‌های درونی، معضلات بیرونی نابودکننده، مشکلات فزاینده، برادرکشی، تکفیری‌گرایی، جنگ‌افروزی، تحریف دین به نام جهاد، تضعیف اخلاق به جهت منافع قومی و قبیله ای است؛ جهان اسلام سزاوار آن نیست که در موج ناامنی، خشونت و ترور درغلطد و به عقب ماندگی، توسعه نیافتگی و... مبتلا گردد. این نگرانی ها و آن ایده آل ها، عرصه حضور و صحنه تعامل ما را در اجلاس رقم می زد؛ تا با سخن گفتن با رهبران و در کنار آن مردم عالم اسلام و در جلسات خصوصی و عمومی، طرح وحدت در عالم اسلام دراندازیم که این همه نگرانی را در حداقل خود پاسخگو باشد. لذا سه موضوع را با ریاست جدید سازمان که از ما خواست تا تجربیات دوران ریاست خود را با آنها در میان گذارده، و در حوزه اندیشه ای و دفاع از هویت اسلامی نیز با هم در ارتباط و تبادل نظر باشیم در میان گذاشتیم؛ اینکه: ترویج «وحدت امت اسلامی» و تقریب مذاهب، ملاک گسترش تعاملات در جوامع اسلامی باشد؛ و تاکید کنیم که هویت ما اسلام است. در زمینه مقابله با تروریسم، افراط گرایی و تفکرات خشونت آفرین و مقابله با اسلام هراسی، همکاری میان کشورهای اسلامی گسترش یابد.

منبع: روزنامه آرمان