اظهارات پورمحمدی درباره قرار بین «ائتلاف اکثریت اصولگرایان» و «ائتلاف 1+2»، سازوکار انتخاباتی جامعه روحانیت مبارز، رابطه با آمریکا و نحوه مدیریت اقتصادی کشور
پایگاه خبری تحلیلی نامه نیوز (namehnews.com) :
پایگاه خبری تحلیلی نامه نیوز (namehnews.com) :
به گزارش نامه، این روزها نام حجتالاسلام و المسلمین "مصطفی پورمحمدی" بیش از آنکه به عنوان رئیس سازمان بازرسی کل کشور، رئیس اطلاعات خارجی وزارت اطلاعات در دولت سازندگی و یا وزیر کشور جمهوری اسلامی ایران در دولت نهم مطرح باشد، به عنوان کاندیدای یازدهمین انتخابات ریاستجمهوری مطرح است. حجتالاسلام و المسلمین پورمحمدی متولد زمستان 1338 در قم است و تحصیلات مقدماتی را در شهرهای قم و تهران سپری و در سن 20 سالگی به عنوان جوانترین نیروی قضایی کشور دادستان انقلاب در مسجد سلیمان شد. پورمحمدی پس از آن در دستگاههای قضایی بندرعباس، مشهد و قم فعالیت و در دولتهای سازندگی و اصلاحات در وزارت اطلاعات به ایفای مسئولیت پرداخت. وی در دولت نهم به عنوان وزیر کشور از مجلس شورای اسلامی رای اعتماد گرفت، اما با دستور محمود احمدینژاد از این مسئولیت کنار گذاشته شد و از ساختمان وزارت کشور به ساختمان سازمان بازرسی کل کشور رفت. حجتالاسلام و المسلیمن پورمحمدی که معاونت سیاسی جامعه روحانیت مبارز را نیز بر عهده دارد، 27 اسفند ماه 1391 به طور رسمی برای انتخابات ریاستجمهوری اعلام کاندیداتوری کرد و به منظور وحدت هرچه بیشتر اصولگرایان،
"ائتلاف اکثریت اصولگرایان" را به همراه منوچهر متکی، محمدرضا باهنر، یحیی آلاسحاق و حجتالاسلام ابوترابی تشکیل داد. رئیس سازمان بازرسی کل کشور در گفتگویی تفصیلی با باشگاه خبرنگاران از «قرار بین ائتلاف سهگانه و ائتلاف اکثریت اصولگرایان»، «جزئیات سازوکار انتخاباتی جامعه روحانیت مبارز»، «رقابتهای پنهان درون ائتلافی»، «پیشبینی تیم اقتصادی»، «بایدها و نبایدها در برقراری روابط دیپلماتیک با آمریکا» و ... سخن گفت که در ادامه میخوانید: براساس آنچه که شاهد هستیم انتخابات سال 92 بیش از آنکه فردمحور باشد، ائتلافمحور است. شما نیز برای حضور در عرصه انتخابات یک ائتلاف تشکیل دادهاید؛ علت تمایل کاندیداها به سمت حضور ائتلافی در انتخاباتی را در چه میدانید؟ علت آن است که تعداد کاندیدها زیاد شدهاند. بنابراین بهترین مدلی که فکر کردیم، میتواند آرایش سیاسی جامعه را سامان بدهد، انتخاب را برای مردم آسانتر و از پراکندگیها جلوگیری کند،"ایده ائتلاف" بود که خوشبختانه این ائتلافها شکل گرفته است. سال 1384 هم برای به وحدت رسیدن اصولگرایان و همانگونه که شما فرمودید برای آسانتر کردن انتخاب برای مردم "شورای هماهنگی
نیروهای انقلاب" شکل گرفت. از بین ائتلافهای کنونی اصولگرایان کدام ائتلاف را از نظر ماهیت به آن شورا شبیه میدانید؟ ممکن است همه ائتلافهای اصولگرا در قالب آن شورا با یکدیگر به وحدت برسند؟ البته آن شورا در رسیدن به وحدت چندان هم موفق نبود. این که کدام ائتلاف به آن شورا شبیه است مهم نیست؛ مهم این است که ما به یک اتحاد و نظر متحدانه برسیم؛ خوب البته آن شورا همانطور که شما اشاره کردید در رسیدن به اتحاد چندان موفق نبود. ما تلاشمان در این مقطع این است که به یک نظر مشترک نزدیک شویم. قول دادهایم که با دوستان طبق این قرار عمل کنیم. ما در این "ائتلاف 5نفره" که به اصطلاح "ائتلاف اکثریت اصولگرایان" است با آن "ائتلاف 3نفره" (غلامعلی حداد عدال،علی اکبر ولایتی و محموباقر قالیباف) که زودتر ائتلاف تشکیل دادند، در جلسات، صحبتها و قرارهایی که با هم داشتهایم مقرر کردهایم هر کدام از این گروهها یک خروجی داشته باشد. همچنین در مرحله پس از ثبتنام نیز باهم همکاری کنیم که اگر نیاز شد باز به یک "نظر واحد" برسیم؛ حالا این ساز و کار را طراحی کرده ایم؛ امیدواریم بتوانیم عمل کنیم. به سازوکار اشاره کردید؛ درباره سازوکار
انتخاباتی "معاونت سیاسی جامعه روحانیت مبارز" صحبتهایی در رسانهها مطرح است، اما جزئیات این سازوکار چندان مشخص نشده است. درباره جزئیات این سازوکار توضیح بفرمائید. ببینید سه مولفه اصلی در سازوکار انتخاباتی جامعه روحانیت مبارز در نظر گرفته شده است؛ اول اینکه "کاندیدای اصولگرایان" به وحدت برسند. از طرفی از ایده ائتلاف حمایت کردهاند؛ ایده سومی که مطرح میشود این است که در نهایت اگر اصولگرایان رقیب قوی داشتند تنها یک کاندیدای اصولگرا معرفی شود. اعضای کمیته انتخاباتی جامعه روحانیت مبارز هم آماده شدهاند که داوری کنند؛ یک تیم تشکیل دادهاند که گفتهاند ما آماده هستیم داوری کنیم، اما جزئیات سازوکار را به خود کاندیدا واگذار کردهاند. مدل این سازوکار این گونه طراحی شده است که ما جزئیات سازوکار را نخواهیم گفت، خودتان باهم تفاهم کنید و طبق آن تفاهم با هم هماهنگ باشید؛ ما هم در داوری کمک میکنیم.بنابراین اینکه کاندیداها بخواهند با نظرسنجی به نظر واحد بدسند و یا با دلایل و شاخصهای دیگر، این را بر عهده خود کاندیدها گذاشته اند. از طرفی دیگر خواست و مطالبه جدیشان این است که کاندیداها را به نظر واحد برسن. من فکر می
کنم این سازوکار منطقی است. ذی وجوه است. همه دیدگاهها را در خودش جمع می کند، روش خاصی را هم دیکته و القا نمیکند که بعضیها بگویند ما این روش را نمیپذیریم.خواست سازوکار جامعه روحانیت این است که "وحدت" عمل شود فکر می کنم این مدل جواب خواهد داد. اخیرا اخباری مبنی بر اینکه بین جامعه روحانیت مبارز و جامعه مدرسین حوزه علمیه با "ائتلاف اکثریت اصولگرایان" هماهنگی نیست در رسانهها منتشر میشود، علت انتشار چنین اخباری را چه میدانید؟ جامعتین روی مصادیق کار نکردهاند و کسی ادعای تأیید مصداق نکرده است؛ تازه الان مصداق خود ائتلافها هم مشخص نیست! کسی ادعا نکرده است که جامعه روحانیت در این رابطه نظری داده است.حرف این است که دوستان ما در جامعه روحانیت و در جامعه مدرسین خواستشان این است که اصولگرایان به وحدت برسند و باهم همکاری کنند. اما درباره آنچه در رسانهها منتشر میشود باید گفت یکسری رقابتهای پنهان و تاکتیکهای رقابتی هست که یک تیم میخواهد یک تیم دیگر جلو نیفتد. اینها جز شیرینیهای فضای انتخاباتی است و باید اینها را بپذیریم؛ این کمترین است در این مصاف، در آینده مطالب خیلی بیشتری مطرح خواهد شد. البته من به
همه فعالان سیاسی، بزرگان و ... توصیه میکنم، هر کس میخواهد نظر بدهد از همه مطالب مطلع شود و بعد اظهارنظر کند، چیزی را نفرمایند که واقعیت ندارد و موجب پشیمانی شود. بنای ما براین است که جامعه اصولگرایان به وحدت برسد؛ همان نظری که مراجع، جامعه مدرسین، جامعه روحانیت و همه دلسوزان نظام دارند که با یک نظر واحد و همگرا تلاش بکنیم مردم را کمک کنیم انتخاب خوبی داشته باشند، ذهنشان پراکنده نباشد. از خدا هم می خواهیم خداوند کمک کند. منظورتان از "رقابتهای پنهانی" که به آن اشاره کردید چیست؟ ما یک "رقابت آشکار" داریم که بین جناحهای سیاسی است؛ مثل رقابت بین دو جناح "اصلاحطلب" و گاصولگرا" و یا "کاندیدای دولت"، که اینها کاملا آشکاراست.یک "رقابتهای نیمه آشکار" داریم که بین این ائتلافهاست. یک "رقابت پنهان" هم داریم که داخل ائتلافهاست؛ اینها سطوح و لایههای رقابتی است که وجود دارد و همه داریم میبینیم.بالاخره یک نفر قرار است 24 خرداد از صندوقهای رای بیرون بیاید، هرچند نفر که کاندیدا شوند چه در قالب ائتلاف باشند و چه در جناح باشند همه با هم رقیبند. اما سطوحی از رقابت هست؛ تا یک سطوحی با هم تفاهم و همکاری داریم
اما در یک سطوحی رقابت آغاز می شود؛ رقیب رقیب است، می خواهد از کنار دستیاش جلو بیفتد.رقابت کار صحیحی است؛ خداوند هم به بندگانش توصیه کرده در خوبیها با هم مسابقه بگذارید «فستبقوا الخیرات» و الآن دارد این اتفاق میافتد، البته ما باید تلاش بکنیم اخلاق مسابقه صحیح را و درست و اسلامی حاکم بکنیم. اصلیترین رقیبتان را در "ائتلاف اکثریت اصولگرایان" چه کسی میدانید؟ اشاره به اسامی عامل تحریک خواهد شد. قاعده بازی روشن است کاندیداها مشخص هستند؛ خیلی پیچیده نیست. معمولا قاعده "ائتلاف" اینگونه است که یک نفر رئیسجمهور میشود و سایر اعضا، نیروهای کلیدی کابینه خواهند بود؛ براین اساس اعضای کلیدی کابینه شما از "ائتلاف اکثریت اصول گرایان" انتخاب میشوند؟ و یا جدای از این جمع بازوان اصلی دولت خود را انتخاب خواهید کرد؟ بنای ما این است که جمع این ائتلاف، بیشترین کمک و همکاری را به هم بکنیم؛ یعنی عملا در این ائتلاف قرارمان این است که هرکس در نظرسنجیها موقعیت بهتری پیدا کرد او کاندیدا شود و اسمنویسی کنند و دوستان دیگر در فعالیتهای انتخابی و پس از پیروزی، در تکمیل کابینه به او کمک کنند. اما طبیعی است کابینه یک
مجموعه بزرگ است و این دوستان تنها بخشی از این کابینه خواهند بود و افراد دیگری هم به کار گرفته خواهند شد. چه برنامهای برای مدیریت اقتصاد کشور دارید؟ "تفکر برنامهای"، "اتکا به نظرات کارشناسی" و "ثبات در تصمیمگیری" ارکان تحول اقتصادی است. همچنین میتوان با تکیه بر "قانون" و توجه به امر "تولید" و "اشتغال" برنامه مدیریت اقتصادی کشور را پایهریزی کرد. ما هنوز به طور کامل "توان مردمی" را برای تحول اقتصادی به میدان نیاوردیم؛ از ظرفیتهای فردیمان باید خوب استفاده کنیم، از منابعمان خوب استفاده کنیم. فرصتها و ظرفیتهای گستردهای داریم که از آنها خوب استفاده نکردهایم، از داراییهایمان خوب استفاده نمی کنیم؛ بهره وری مان پایین است. زندگی اقتصادی مان غیر فنی، غیر کارشناسی و بدون محاسبات دقیق است. فکر می کنم با یک نگاه جامع، کارشناسی، با برنامه و با ثبات و البته جدی و بدون مسامحه و سهلانگاری زندگی اقتصادی مان بهبود پیدا خواهد کرد . من به وقتش برنامه اقتصادی خودم را به صورت گسترده خواهم گفت. تیم اقتصاد دارید که به صورت تخصصی روی این برنامه کار کند؟ من در تمام دولتها حضور داشتهام؛ در دولت میرحسین
موسوی که وی نخست وزیر و مقام معظم رهبری رئیس جمهور بودند؛ در دولت آقای هاشمی؛ یک سال و هفت هشت ماه در دولت آقای خاتمی بوده ام؛ در دولت آقای احمدینژاد وزیر کشور بودم و الان هم ناظر بر فعالیتهای دولتم. طبیعتا کارشناسان و مدیران اقتصادی کشور را میشناسم، با آنها ارتباط دارم، دیدگاهشان را، توانشان را میشناسم و تیم مناسبی را پیشبینی و با تعدادی از آنها صحبت کردهام، فکر میکنم در صورت موفقیت مجموعه خوبی را در کنار هم خواهیم داشت و انشاا... بتوانیم یک تحول و جهش اقتصادی ایجاد کنیم. جایگاه نخبگان و دانشگاهیان در دولت احتمالی شما کجاست؟ دولتمردان باید چهرههای نخبه باشند، من جزء تیپهایی هستم که سعی کردهام همیشه با عنصرهای قوی همکار باشم، همیشه به من اعتراض میکردند چرا انقدر نیروهای قوی انتخاب میکنی، میگفتم چرا؟ میگفتند مقامات بالا دستی شما را به راحتی جابه جا میکنند و نفر قوی بعد از شما آن کارها را بر عهده میگیرند. اما کار کردن با آدمهای ناتوان من بیشتر داغدار میکند بخاطر این همواره سعی کردهام با نیروهای توانمند کار کنم. شما خودتان را اخراجی دولت می دانید؟ ظاهرا این تعبیری است که در
مورد ما به کار میرود. در واقع ما جز اولین اخراجیهای دولت بودیم. گمانهزنیهایی مبنی بر معرفی یک کاندیدا از سوی "دولت" برای انتخابات ریاستجمهوری مطرح است؛ نظر شما در مورد معرفی کاندیدا از سوی دولتیها در حالیکه دولت متولی برگزاری انتخابات است، چیست؟ اشکال قانونی ندارد؛ هرچیزی که خلاف قانون نیست اشکال ندارد. دولت حق ندارد از امکانات دولتی، بخش عمومی و بخش های تعاونی بدون اجازه اعضا برای کاندیداها استفاده بکند، از موسسات عمومی و خیریه هم کسی حق برداشت ندارد. ولی در معرفی کاندیدا، همه آزادند دولت هم آزاد است. شما به عنوان یک مسئول نظارتی بفرمایید چگونه باید از استفاده امکانات دولتی و عمومی برای تبلیغات شخصی کاندیداها جلوگیری کرد؟ درحالیکه ما بعضا در گذشته شاهد بودهایم از این امکانات برای تبلیغات استفاده شده است. ما برای کنترل این مسئله دو نهاد نظارتی داریم؛ یکی "ستاد پیشگیری در قوه قضاییه" است که در تمام استانها تشکیل شده تا از هرگونه تخلف در انتخابات پیشگیری کند؛ تمام دستگاههای امنیتی و انتظامی هم در آن حضور دارد تا هر تخلفی در آن اتفاق افتد پیگیری کند. از طرفی دیگر "شورای نگهبان" نیز مرجع
اصلی نظارت است؛ پس عملا ما یکی مسئول نظارت بر انتخابات و یکی مسئول پیشگیری از وقوع تخلفات را داریم. این دو مرجع هستند که رسیدگی می کنند؛ اما در گذشته تخلفاتی بوده که بعضا قابل اثبات بوده و برخورد شده و در بعضی موارد هم مردم گزارشاتی را ارائه کردند اما چون مدارک کافی برای اثبات نداشته اند پیگیری نشدهاست. به عنوان یک کاندیدای انتخابات ریاستجمهوری که ممکن است 24 خرداد از صندوق رای بیرون بیاید، نظرتان را درباره برقراری روابط دیپلماتیک بین ایران و آمریکا بفرمایید؟ ببینید من فکر می کنم همه چیز باید دائر بر مدار منافع ما باشد، هرچیزی که منافع ما را تأمین کند، برای ما خوب است. هرچه منافع ما را تأمین نمیکند برای ما خوب نیست. امروز آمریکاییها به دنبال این هستند که شرایط خودشان را تحمیل کنند، بدون اینکه بهای آن را بپردازند. این حتما به ضرر ماست. اگر آنها حاضرند بهای رابطه و مذاکره را بدهند و جایگاه ظالمانه خودشان را بپذیرند ما هم مشکلی نخواهیم داشت. آمریکاییها میخواهند روابط ظالمانه و غیرانسانی و غیرمتمدنانه خودشان را به شکل بزک شده به ما تحمیل و ما را تسلیم این فضا کنند. جمهوری اسلامی این مناسبات
ظالمانه را برجسته و برملا کرد و میخواهد این روابط کاملا یک طرفه را قطع کند. خوب در چنین شرایطی منافع آمریکاییها از دست میرود و مایل نیستند این اتفاق بیافتد. ما اگر بخواهیم روابط قبلی برقرار شود منافع خودمان را از دست خواهیم داد؛ بهتر از زمان شاه که نمیتوانیم رابطه برقرار کنیم، مگر زمان شاه منافع ما تأمین شد؟ مگر رشد و توسعه محقق شد؟ هرگز با برقراری رابطه منافع ما تأمین و رشد و توسعه محقق نمیشود. مگر آنکه ما در جایگاه قوی، مقتدرانه و مسلط قرار بگیریم و با طرفهایمان از موضع استقلال و قدرت گفتگو کنیم. برخی درباره ضرورت برقراری مذاکرات و روابط به مشکلات اقتصادی و گرفتاریها اشاره میکنند؛ دراینباره به دو مطلب باید اشاره کرد: یک اینکه ما در برابر چیزهایی که گیرمان میآید باید هزینه بپردازیم. دوم اینکه بسیاری از این مشکلات مربوط به خودمان است و ربطی با رابطه با آمریکا ندارد خودمان خوب تدبیر بکنیم، اجرا بکنیم، مدیریت بکنیم، خیلی از مشکلات خودمان را میتوانیم رفع کنیم؛ بخشی از این مشکلات و مسائل هم به خاطر جایگاهی است که در دنیا بدست آوردیم و باید هزینهاش را بدهیم. آمریکا برای پیشبرد هژمونی خودش در دنیا
هزینه میکند، ما هم چنین جایگاهی را در دنیا با اشل کوچکتر داریم و باید هزینه کنیم. نمیشود بدون هزینه منافع و پرستیژ در دنیا کسب کنیم. دیپلماسی باید بر محور منافع دور بزند و زمانی میتوانیم منافع را بدست آوریم که از موضع اقتدار و هوشمندی جلو برویم. به نظر شما تصور مردم ایران از "مصطفی پورمحمدی" چگونه است؟ این را باید از مردم بپرسید. البته تا آن جایی که شنیدهام به عنوان یک عنصر جدی، پرتلاش، تا حدودی توانا، مدیری قدرتمند شناخته شدهام. این تعابیری است که شنیدهام البته گفتن اینها به خودستایی منجر میشود. خیلیها هم میگویند "ناشناخته"؛ این تعبیری است که بسیار شنیده میشود و مردم خیلی از جلوههای زندگی و تواناییها و توفیقاتی که به دست آوردهام را کمتر اطلاع دارند. جامعه نیاز دارد که اینها را بداند، به خصوص که اگر میخواهند به من مسئولیتهای بیشتری را بسپارند. من فقط به یک حوزههای محدودی شناخته میشوم در صورتی که در زندگیام کارهای مختلف و فراوانی انجام دادهام. برخی از صحنهها و موقعیتهای زندگی من بر روی شخصیتم سایه انداخته است که نیاز است باز بشود. قدرت چه طعمی دارد؟ قدرت طعم ندارد،
مستکننده است؛ کسانی که "می" میخورند به تلخی و شیرینی آن کار ندارند به آن حسی که بعد از نوشیدن دست میدهند و بیشتر سکرآور و مستیآفرین است توجه میکنند. فکر میکنم حس برتریطلبی و توفقی که قدرت دارد یک جلوه از مستی است؛ از این جهت اگر کنترلش نکنند سر به بیراه میگذارد و بسیار خطرناک است. قدرت مثل یک دارو مورد نیاز است که نمیشود از آن غفلت کرد و اگر کسی از آن غافل شود ابزار سلطه باطل، زورگویان و سودجویان میشود که این فوق العاده خطرناک است. در منابع دینی هم داریم که قدرت را در اختیار متقین و گروههای خداترس قرار دهید.
دیدگاه تان را بنویسید