در تاریخ، مخالفان را به نام سخن‌شان و هیاهوگران را به هیاهوگری می‌شناسند

به گزارش نامه‌نیوز،‌ رای اکثریتی از ساکنان این سرزمین در رهن اندیشه اعتدالی است. این شماره اما گویی در محاسبات و مناسبات قلیل هجوپردازان و هیاهوگران به شمار نمی آید. نماینده اراده ملت در صحن بنیانگذار جمهوری اسلامی (ره)، رخ به رخ با جمعیتی مجموع از هیاهوبرانگیزان می‌شود و گرچه کلماتش از تمرکز و ادب نمی‌افتد اما تند می‌گوید و زود می‌رود. رسم ناگواری است که مامن دلدادگان و منزل دوستداران انقلاب، در تسخیر هیجان و هیاهو قرار گیرد و چندان بی‌رسم شود که حرمت یادگار آن پیر سفرکرده نیز در هجمه و مخاطره افتد. دموکراسی البته اندیشه رعایت حق اقلیت است و بدون آن حرمت و عزتی ندارد. اما نه چندان که اقلیتی قلیل، چنان کنند که در کار اکثریت،‌ صعوبت افتد و روزگار منتخبان ملت، دشواری گیرد و عرصه چنان از امن و امان تهی شود که سخن گفتن بزرگان نیز ممتنع گردد. سخن مخالف گفتن و ساز ناساز زدن البته آدابی دارد و جایگاهی و وقتی و مکانی؛ در سخن بزرگان افتادن و هیاهو کردن و امن سخن را گرفتن و امان سخنگو را بریدن رسم و قاعده آن نیست. به راستی حمله و هجمه و سخن در سخن کردن و حرف در حرف آوردن و هیاهو نمودن و سخن دیگران را بریدن برای این طایفه تا به امروز کدام فایده را در بر داشته است؟ اگر آنچه می گوییم حق است که باید آن را به متانت گفت و به حرمت توضیح داد و با مخالف نشست و دلیل اقامه کرد. وگرنه هو کردن و هیاهو راه انداختن تا به حال چه کسی را از کدام عقیده بازگردانده یا کدام خردمندی را به این شیوه و فعالان آن علاقه‌مند کرده است؟ کجا شنیده‌ایم که معقولی از این حرمت‌شکنی‌ها خبری گرفته و چنان دل از دست داده و مدهوش این روش و این منش شده که در سلک علاقه‌مندان این شیوه درآمده است؟ دولت تدبیر البته می داند که نباید از این استثنا‌های بی قاعده، به قاعده رسید و مخالفان را به یک چوب راند و گناه قلیلی را به پای اقلیتی نوشت و هیاهو را با مخالفت یکی گرفت و سرانجام هر مخالف و مخالفتی را نادیده انگاشت یا به آنان گمان بد برد. ما یک ملتیم و در عقیده و رای مختلفیم؛ و در میان ما خردمندانی حرمت‌شناس هستند که رسم مخالفت را می شناسند. با دولت اگر زاویه ای دارند به صحنه کلمه و دلیل می آیند و آن قدر که حریم امن می خواهند امن و امان دیگران را پاس می دارند و می کوشند از دایره ادب و انصاف خروج نکنند. در تاریخ، مخالفان را به نام و عنوان و سخن‌شان می‌شناسند و آنان را نشانه می‌کنند. اما هیاهوگران و حرمت شکنان را نمی‌شناسد. مگر به نام هیاهوگری و رسم حرمت شکنی.

منبع: روزنامه ابتکار