روی فراموشی مردم حساب نکنید

به گزارش نامه‌نیوز، در خبرهاست که طایفه‌ای از اصولگرایان، دل‌نگران پرداخت‌ها و پاداش‌های میلیاردی در فیش‌های حقوقی شده‌اند. این خبرها اگر راست باشد باید این همه دقت و غیرت را در میان این جناح،‌ تحسین نمود و از آن استقبال کرد. اما (امایی که مهم است) فراتر از موج‌سازی‌های خبری و تلاطم‌های سیاسی، باید دلواپسان غیور و دقیق را به چند نکته تفطن و توجه داد: یکم: برای ناظر بی‌طرف، موجب حیرت و پرسش است فریادهای حنجره‌سوز طایفه‌ای برای تخلف‌ها و دست‌درازی‌های اقتصادی در این دوره و سکوت سنگین و طولانی همانان در دوره‌های پیشین. به راستی چه رازی است که پای کج نهادن در اقصای دولت اعتدال این همه رصدخانه و رصدکننده دارد و هنوز چند سالی نگذشته است از روزگاری که بیت‌المال به تاراج متخلفان متظاهر می‌رفت و از اردوگاه گریبان چاکان پاکدستی و ضدیت با تبعیض، صدایی برنمی‌خاست. در حلقه برنامه‌نویسان و راهبردشناسان این جناح آیا نیستند کسانی که نهیبی به دوستان بزنند که فراتر از تحصیل منافع جناحی و جدا از تسویه‌حساب‌های سیاسی باید چشمی هم به ناظران داشت و به باور مردمان ارج گذاشت؟ اگر بی‌خبری سوال کند که چرا از این همه حساسیت و دقت و غیرت در دوره پیشین که کج‌روی‌های رکوردشکن و تخلفات حیرت‌افکن بر آفتاب می‌افتاد خبری نبود، پاسخ چه خواهد بود؟ دوم: با این همه در میان جمع هیاهوگران اگر قلیلی هستند که به راستی از حیف و میل‌ها رنجورند و در پی ایجاد سدی در برابر درازدستان‌اند و در عین حال از تکذیبیه سازمان مدیریت و برنامه‌ریزی کشور درباره شایعه اختصاص پاداش 28 میلیارد تومانی مدیران ارشد این سازمان از بودجه‌های غیر شفاف هم راضی نشده‌اند بایدشان گفت: «این خون که موج می‌زند اندر جگر تو را / در کار رنگ و بوی‌نگاری نمی‌کنی؟» به راستی اگر سدی سدید می‌طلبیم که در برابر متخلفان بایستد و در کار کژرفتاران گره اندازد همین رسانه است و همین قلم است و همین اسباب پرسش کردن و پاسخ خواستن است. باید این بنای مبارک را استحکام بخشید و لرزش از دست قلم به دستان گرفت و خوف از قلب دغدغه‌مندان حقوق ملت زدود. این حق رسانه‌های اصولگراست که دولت را به میز پاسخگویی فراخوانند و اسناد را جست‌وجو کنند و هر چه در چنته دارند به نشر بسپارند. اما این حق برای همه محفوظ اگر باشد، آن اتفاق مبارک رخ خواهد داد. مطبوعات، زبان ملت‌اند و مطبوعات اصولگرا هم از این قاعده بیرون نیستند. می‌پرسند و پاسخ می‌خواهند. چندان که پرسیدند و در پاسخ، ‌دست‌خطی از رییس دولت ارسال شد که معاون اول خود را مامور به پیگیری کرد و «گزارش اقدامات قاطع» را خواست. آن روز که روزگار مطلوب اصولگرایان بود نیز اگر مطبوعات رقیب می‌توانستند بگویند و اسناد را منتشر کنند و دنبال گیرند و به این سادگی آرام ننشینند، می‌توانستیم صحنه را برای کجی‌ها و ناراستی‌ها ناامن کنیم. سوم: اینها همه هست و این همه برای طایفه‌ای که نظری به موجودی پایگاه اجتماعی خود نمی‌اندازد کارساز نخواهد بود. اردوگاهی از مردان و زنان اهل سیاست که هر کجا و همه جا هستند، اما فهرستی از جمع آمدگان‌شان برای پایتخت، حتا به قدر ورود یک نفر به صحن پارلمان رای نمی‌آفریند و بزرگانشان با چراغ گرد شهر می‌چرخند تا نام‌آوری پیدا کنند و در آینده ای نزدیک از او پرده برداری کنند. نامی که در ناصیه اش، شکست پیش از رقابت، مشهود نباشد. و این ها همه از آن است که باور مردمان در این میانه کیمیای این طایفه است. وگرنه مردمان باید رای خود را به حساب کسانی بریزند که به وقت رویت تبعیض و تخلف، فریاد می زنند و حق ایشان را مطالبه می کنند و از درافتادن با اهالی قدرت هم باکی ندارند. اما نمی ریزند و این اکراه و امساک رای دهندگان را باید دلیل یابی کرد. از نمد این پروژه نیز برای این طایفه،‌ کلاهی ساخته نخواهد شد. مگر آنکه بیاموزند که مردمان را حافظه ای است و دیروز نه چندان دور را به یاد می آورند و امروز را می بینند و اهل محاسبه و مقایسه‌اند. باور مردمان را باید در کار گفت و نباید روی فراموشی آنان این همه حساب کرد.

منبع: روزنامه ابتکار