مرد اول انتخابات؛ در شلوغ بازار انتخابات یازدهم کار اصلی با آیت الله است
پایگاه خبری تحلیلی نامه نیوز (namehnews.com) :
پایگاه خبری تحلیلی نامه نیوز (namehnews.com) :
به گزارش نامه به نقل از هفتهنامه متن ایام انتخابات که نزدیک میشود، همه نگاهها به سوی شورای نگهبان جلب میشود و گمانهزنیها آغاز میشود که چه کسی از فیلتر شورای نگهبان رد میشود و چه کسی رد نمیشود. این بار اما نه در فاصله چند ماه مانده به انتخابات، که از سه سال پیش از آن، بحثها درباره تصمیم شورای نگهبان در خصوص تایید یا ردصلاحیت عدهای از نامزدها در فضای رسانهای و سیاسی مطرح بوده است. از یک سو دولت در انتظار نظر شورای نگهبان در خصوص اسنفدیار رحیم مشایی لحظهشماری میکند و از سوی دیگر، اصلاحطلبان که این روزها نتوانستهاند نامزدی حداکثری برای خود انتخاب کنند، دلنگران این هستند که اگر بتوانند خاتمی را قانع به حضور در انتخابات بکنند. آیا رئیسجمهور سابق که پیش از این سه بار، در جریان انتخابات مجلس اول و بعد از آن ریاست جمهوری هفتم و هشتم توسط شورای نگهبان تایید صلاحیت شده است، میتواند یک بار دیگر و آن هم بعد از انتخابات 88 از شورای نگهبان تایید صلاحیت بگیرد یا خیر! از سوی دیگر، تعدد نامزدهای این دوره انتخابات ریاستجمهوری، چالش دیگری است که شواری نگهبان و دبیر باسابقهاش، یعنی آیتالله جنتی با آن
روبهروست. تاریخچه شورای نگهبان شورای نگهبان اما تنها کارکردی انتخاباتی ندارد، هرچند ممکن است در بین عامه مردم این شورا بیش از هر چیز به کارکرد انتخاباتیاش شهره باشد تا کارکرد نظارتی و تصمیمگیریاش در مورد مصوبات مجلس و انطباق آن با قانون اساسی و شرع. شورای نگهبان، از جمله ارکان نظام است که در پیشنویس قانون اساسی جمهوری اسلامی و پیش از پیروزی انقلاب در اصول 142 تا 147 به آن پرداخته شده بود، از جمله در اصل 142 پیشنویس قانون اساسی درباره ترکیب این شورا آمده بود: «به منظور پاسداری، از قانون اساسی از نظر انطباق قوانین عادی با آن، شورای نگهبان قانون اساسی با ترکیب زیر تشکیل میشود: ۱. پنج نفر از میان مجتهدان در مسائل شرعی که آگاه به مقتضات زمان هم باشند. مجلس شورای ملی این پنج نفر را از فهرست اسامی پیشنهادی مراجع معروف تقلید انتخاب میکند. ۲. شش نفراز صاحبنظران در مسائل حقوقی، سه نفر از اساتید دانشکدههای حقوق کشور و سه نفر از قضات دیوان عالی کشور که بهوسیله مجلس شورای ملی از دو گروه مزبور اننتخاب میشوند.» اصل 143 این پیشنویس هم به مدت عضویت و ریاست آن اختصاص داشت و در آن آمده بود: «این اشخاص
برای مدت ده سال انتخاب میشوند، ولی در نخستین دوره، پس از پنج سال از هر گروه دو نفر به قید قرعه تغییر مییابند و انتخاب مجدد اعضاء ممکن نیست ریاست شورا به انتخاب اعضای آن است.» این اصول در اولین قانون اساسی جمهوری اسلامی نیز آمد و در اصلاحیه قانون اساسی سال 68 دستخوش تغییرات مختصری از جمله در ترکیب و نحوه انتخاب اعضا که اینگونه اصلاح شد: «شش نفر حقوقدان، در رشتههای مختلف حقوقی، از میان حقوقدانان مسلمانی که به وسیله رئیس قوه قضائیه به مجلس شورای اسلامی معرف میشوند، با رای مجلس انتخاب میگردند.» بعد از پیروزی انقلاب اسلامی ایران و رای آری مردم به جمهوری اسلامی ایران، امام راحل در نخستین روز اسفند سال 58 در فاصله کوتاهی قبل از انتخابات نخستین مجلس بعد از انقلاب، شش عضو فقهای شورای نگهبان را اعلام کردند تا پس از تشکیل این مجلس، حقوقدانان شورای نگهبان نیز از سوی مجلس انتخاب شوند. خبر انتصاب شش عضو شورای نگهبان را فرزند امام، مرحوم حجتالاسلام سیداحمد خمینی به رسانهها داد و گفت: «افراد تعیینشده به جز آقای محمدرضا مهدوی کنی که از مجتهدین تهران هستند، همگی از مدرسین مجتهد حوزه علمیه قم میباشند و بر قوانین
مصوب مجلس شورای اسلامی نظارت خواهند کرد تا این قوانین هیچ گونه مخالفتی با اسلام نداشته باشد.» وی اسامی این افراد را به این شرح اعلام کرد: «حضرات آیات حاج شیخ عبدالرحیم ربانیشیرازی، حاج شیخ لطفالله صافی، حاج شیخ محمدرضا مهدویکنی، حاج شیخ غلامرضا رضوانی، حاج شیخ احمد جنتی، حاج شیخ یوسف صانعی.» اعضای شورای نگهبان از آن تاریخ تا به امروز به صورت مشخص در سه حوزه نظارت بر قانونگذاری، تفسیر قانون اساسی و نظارت بر انتخابات به ایفای وظیفه و نقش پرداختهاند. علیرغم قرعهکشیهای انجامشده و تغییرات در طول ادوار شورای نگهبان، آیتالله احمد جنتی از ابتدای تشکیل این شورا تاکنون عضو این شورا بوده است و سالهاست که سمت دبیری شورای نگهبان بر عهده ایشان است. احمد جنتی کیست؟ آیتالله احمد جنتی، مرد نامآشنای عرصه سیاست در ایران است. او سوم اسفند 1305 هجری شمسی در روستای لادان در محله کهندژ و در غرب اصفهان در خانوادهای مذهبی به دنیا آمد. پدرش مرحوم ملاهاشم از روحانیونی بود که از شنبه تا چهارشنبه در شهر اصفهان حضور داشت و به تدریس علوم حوزوی میپرداخت و روزهای پایانی هفته را در روستا به سر
میبرد. پدر، ریشسفید روستا بود. از دیگر سو ارتباطی گسترده با حوزه علمیه اصفهان داشت. احمد که پدرش در مکتب عالمانی چون حاج آقا رحیم ارباب و حاج سیدعلی نجفآبادی بهرهها برده بود، تکفرزند خانواده بود. در روستای لادان، آن روزها مدرسهای وجود نداشت. او ابتدا راه مکتبخانه را در پیش گرفت و بعد از آن وارد حوزه علمیه اصفهان شد. ادبیات عرب و مقدمات سطح را تا سال 1324 در این حوزه درس خواند و بعد از آن برای طی کردن برخی از دروس سطح راهی قم شد. احمد جنتی جوان در دوران تحصیل در حوزه علمیه قم حضور فعالی در بحثهای اخلاق و تفسیر داشت و در کنارش به آموختن زبان انگلیسی پرداخت. احمد جنتی در آن سالها در مدرسه فیضیه و بعد از آن حجتیه در حجرهای کوچک زندگی میکرد و درس میخواند. در قم شرح لمعه را نزد مرحوم شهید صدوقی آموخت و برای آموختن بخشی از رسائل و قوانین به نزد مرحوم آیتالله بهاءالدینی رفت. بخشی از کتاب مکاسب را نزد مرحوم حاج سیدمحمدباقر طباطبایی بروجردی فرا گرفت و برای آموختن کفایه به نزد مرحوم حاج شیخ عبدالجواد اصفهانی و مرحوم مجاهدی رفت. بخشی از مکاسب را نیز نزد مرحوم
حاج آقا روحالله کمالوند آموخت. با تکمیل دوره سطح به درس خارج بزرگانی چون آیتاللهالعظمی بروجردی(ره)، آیتاللهالعظمی گلپایگانی، آیتاللهالعظمی حجت کوهکمرهای(ره) و آیتاللهالعظمی امام خمینی(ره) رفت و سالها در درس فقه و اصول ایشان به طور جدی شرکت کرد. او طی این سالها در بعضی از درسهای اخلاق نیز شرکت میکرد، تا علاوه بر آموختن علم، عمل به آنها را نیز فراگیرد. آیتالله احمد جنتی در دوران تحصیل خود با فضلایی چون شهید سعیدی، شیخ محسن حرمپناهی، شهید مفتح، سیدکرامتالله ملک حسینی، شیخ ابوالقاسم خزعلی و شیخ محمدعلی موحدی کرمانی به مباحثه درس میپرداخت و با بزرگانی چون شهید بهشتی، شهید قدوسی، آیتالله مصباح یزدی، آیتالله سبحانی، آیتالله مشکینی و آیتالله امینی رابطه دوستانه و مصاحبت داشت. فعالیتهای سیاسی قبل از انقلاب احمد جنتی که در مکتب امام راحل درسها آموخته بود، بعد از شروع نهضت امام خمینی(ره) و با آغاز فعالیتهای جامعه مدرسین، جزو علمایی قرار گرفت که طی اطلاعیهای «لزوم مراجعه مقلدین به آیتالله خمینی» را تایید
کردند. او که پس از آغاز به کار مدرسه حقانی، به مدت 14 سال به تدریس دروس دوره مقدمات و سطح پرداخت، به صورت جدی در کنار تحصیل، به فعالیتهای سیاسی و مبارزه علیه رژیم پهلوی پرداخت. با عضویت در جامعه مدرسین حوزه علمیه قم، به برنامهریزی هماهنگ برای برپایی راهپیماییها، نوشتن اعلامیهها و ارتباط با دیگر مراکز مرتبط با نهضت امام خمینی(ره)، همچون جامعه روحانیت مبارز پرداخت و بارها در قم و رفسنجان مورد تهدید و تعقیب رژیم شاه قرار گرفت و چند بار در قم بازداشت شد. او سه نوبت به زندان رفت و مجموعا سه ماه زندانی شد و یک بار هم دستگیر و به مدت سه سال به اسدآباد همدان تبعید شد و روزگاری را هم در تبعید در جزیره خارک گذراند. آیتالله جنتی در مصاحبهای با نشریه پیام انقلاب در سال 1362، خاطرات خود از دوران مبارزه و زندان را اینگونه روایت میکند: «برای آنکه قم را آرام کنند از سوی مرکز، یک رئیس سازمان امنیت فرستادند که سرهنگ ترابی نام داشت. او که به عنوان جلاد شناخته شده بود، به قم آمد و شروع به کار کرد و از جمله کسانی که در آن جریان دستگیر شدند، من بودم. وقتی مرا به زندان قزل قلعه
بردند، بسیاری از دوستان ما در آنجا بودند و بعضیها را بعدا دستگیر کرده و آوردند. در آنجا برادر عزیزمان مرحوم ربانی شیرازی بودند که ایشان قبل از من دستگیر شده بودند. آیتالله منتظری و شهید محمد منتظری هم بودند. آقای آذری قمی و بعد هم آقای قدوسی را گرفتند و آوردند. عده دیگری هم بودند که حالا اسامی آنها در ذهنم نیست. به هر حال حدود 77 روز من در آنجا زندانی بودم که بعد آزاد شدم. در سال 50 دوباره دستگیر شدم و باز مرا به قزل قلعه بردند که در آنجا عدهای از دوستان و از جمله جناب آقای شیخ محمد یزدی بودند. این بار هم حدود یک ماه زندان بودم و بعد آزاد شدم. در سال 51 بار دیگر دستگیر شدم و مدت 20 روز مرا در کمیته نگه داشتند. در کمیته مرا شکنجه جسمی نمیدادند. فکر میکنم بهخاطر ضعف بدنی من بود و این طور حس میکردند که ممکن است من طاقتش را نداشته باشم و برای آنها اسباب زحمت بشود، ولی شکنجههای آنها روحی بود و کسانی را که میخواستند شکنجه بدهند در مجاورت من شکنجه میدادند و من بسیاری از شبها در نیمهشب صدای شلاق و ناله و شیون شکنجهشدگان را به وضوح میشنیدم. برخوردهایشان هم برخوردهای نامناسبی بود. به هر حال دستگیری من
به صورت زندان مجموعا دو سه مرحله بود، ولی چند بار بازداشت شدم. بعد هم مساله تبعید پیش آمد. گویا در تابستان سال 51 بود که تصمیم گرفتند یک عده 25 نفری را از قم تبعید کنند. در آن وقت من به جزیره خارک رفته بودم و آنها مرا به آبادان و بعد هم به قم آوردند. از قم هم مرا به اسدآباد همدان بردند و سه سال تمام در آنجا تبعید بودم. یکی دیگر از مسائلی که در برخورد با دستگاه برای ما به وجود آمد، منع منبر بود و من مدت چهار سال ممنوعالمنبر بودم. البته زمانی که آزاد بودم گاهی منبر بدون معرفی میرفتم و نمیگذاشتم که نامم شناخته بشود، ولی در تبعیدگاه به کلی از منبر ممنوع شدم.» روزه شکر آیتالله جنتی با پیروزی انقلاب اسلامی ایران، آیتالله جنتی با حکم امام خمینی(ره) قاضی دادگاههای انقلاب و همراه با شهید قدوسی و شهید بهشتی به اصلاح ساختار قضایی کشور پرداخت. آیتالله احمد جنتی، قاضی دادگاههای انقلاب و عضو شورای نگهبان، فردی صاحب نفوذ در همان سالهای اولیه تشکیل جمهوری اسلامی ایران به شمار میرفت، اما او دل در گرو انقلاب و امام داشت و هرگز از موقعیت و جایگاه خود برای رسیدن به اهداف و منافع شخصی استفاده نکرد. نمونه
بارز این ویژگی آیتالله جنتی را میتوان در برخورد وی با ماجرای فرزندش «محمدحسین» جستوجو کرد. محمدحسین جنتی از سالهای پیش از انقلاب به عضویت سازمان مجاهدین خلق درآمده بود و همراه این سازمان به مبارزه علیه رژیم شاه پرداخت. به دلیل ارتباطش با این سازمان قبل از انقلاب بازداشت و به حبس ابد محکوم شد، اما در آبان سال 57 از زندان آزاد شد. او اما بیش از آنکه دل در گرو انقلاب ببندد، دل در گرو سازمان بسته بود، چه آنکه بعد از مواضع خصمانه این سازمان علیه نظام، به عضویت خود در سازمان ادامه داد و به مبارزه مسلحانه علیه جمهوری اسلامی پرداخت. پس از اعلان جنگ مسلحانه سازمان منافقین علیه جمهوری اسلامی، برخورد با آنان و از جمله محمدحسین جنتی در دستورکار قرار گرفته بود، اما آیتالله جنتی هیچ دخالتی در این امر نکرد تا نظام به وظیفه خود عمل کند. روایت است که آیتالله جنتی نذر کرده بوده که اگر پسرش حسین جنتی که فراری است و روند انقلاب را قبول ندارد، دستگیر یا اعدام شود 40 روز روزه شکر بگیرد. محمدحسین جنتی بعد از اقدام مسلحانه علیه نظام، مدتی به همراه همسرش به زندگی مخفی روی آورد. در پاییز 1360 خانه او به محاصره درآمد، پس از
درگیری، حسین خود را از پنجره ساختمان به پایین پرت کرد تا فرار کند، اما کشته شد و و آیتالله جنتی از بابت این برخورد، خم به ابرو نیاورد. معتمد نظام و رهبری آیتالله احمد جنتی را به واسطه سالها حضورش در نهاد حساس و انقلابی شورای نگهبان میتوان معتمد نظام نامید؛ فردی که علاوه بر 33 سال حضور مستمر در شورای نگهبان به عنوان «فقیه» و سالها «دبیری شورای نگهبان»، در کارنامه کاری او دبیری شورای هماهنگی تبلیغات اسلامی، ریاست سازمان تبلیغات اسلامی، نمایندگی امام و رهبری در اتحادیه انجمنهای اسلامی دانشآموزان، عضویت در شورای نگهبان قانون اساسی با حکم امام و رهبری، دبیری شورای نگهبان قانون اساسی، امامت جمعه موقت قم، کرمانشاه و تهران، عضویت در شورای پشتیبانی جنگ، مدیریت در دادگاههای انقلاب اسلامی، نمایندگی مجلس خبرگان در دورههای اول و دوم از استان خوزستان و در دوره سوم از استان تهران و عضویت در هیات تحقیق مجلس خبرگان، عضویت در مجمع تشخیص مصلحت نظام، عضویت در شورای بازنگری قانون اساسی، عضویت در هیات مسس جامعهالزهرا ـ سلامالله علیها ـ با حکم
امام (ره)، عضویت در شورای عالی انقلاب فرهنگی با حکم رهبری، عضویت در شورای عالی تبلیغات خارجی با حکم رهبری و مسئولیت ستاد احیای امر به معروف و نهی از منکر به چشم میخورد. آیتالله جنتی در طول سالیان سال خدمت در پستهای مختلف در جمهوری اسلامی ایران، همواره مورد اعتماد امام راحل و مقام معظم رهبری بودهاند، چه آنکه حضرت امام در مواردی که اختلافاتی میان علما بروز میکرد، آیتالله جنتی را به عنوان امین خود برای حل این اختلافات اعزام میکردند؛ اختلاف میان علمای شیراز در تیرماه سال 1364 و میان آیتالله نورمفیدی و برخی دیگر از مسئولان گرگان در اردیبهشت 1367 از این موارد است. در حکمهایی که امام خمینی (ره)، آیتالله جنتی را به پستهای مختلف منصوب کردهاند، عباراتی این چنین در وصف او فرمودهاند: «لیاقت و تعهدشان محرز است، و در مدت طولانى این خدمت آشنایى وافر به مسائل جاریه دارند»، «روشن است شما که از افراد متدین خوب و با سابقه طولانى در مبارزات مىباشید و عمرى را در حوزههاى علمیه سپرى کردهاید، مىتوانید خدمات ارزندهاى به اسلام و انقلاب بنمایید.» رهبر معظم انقلاب نیز که اعتمادی ویژه به آیتالله
جنتی داشته و دارند، از آیتالله جنتی به عنوان «شخص باارزش و با فضیلت و سابقه دار و موجه و عالم» یاد کردهاند. اخیرا مالک شریعتی از فعالان دانشجویی سابق اصولگرا، در خاطرهای به بیان محبت و علاقه دوطرفه رهبر معظم انقلاب و آیتالله جنتی پرداخته و نوشته است: «در زمان دانشجویی دوره کارشناسی در دانشگاه تهران که مسئول بسیج دانشجویی دانشکده فنی بودم، به همین علت، علاوه بر شرکت در نماز جماعت مسجد دانشگاه، ارتباط تنگاتنگی با مجموعه نهاد رهبری دانشگاه داشتم. در یکی از مناسبتهای فاطمیه یا دهه محرم بود که یک روز حاج سعید حدادیان به من گفت قرار است شب در مراسم بیت رهبری مداحی کند و پیشنهاد کرد با او همراه شوم تا بتوانم از نزدیک آقا را زیارت کنم و من با خوشحالی قبول کردم. آن شب از یک در دیگر همراه با حاج سعید به محوطه جلوی حسینیه رفتم و با توصیه او دم در نشستم تا بتوانم به سرعت برای صرف شام همراه او سر سفره آقا که در طبقه پایین بود، حاضر شوم. همینطور هم شد. بالاخره سر سفره در چند قدمی آقا نشستم و غذا ـ که قورمه سبزی و دوغ بود ـ توزیع شد، اما کسی دست به غذا نمی برد چون رهبری منتظر بودند و دست به سفره نبرده بودند. پس از
چند دقیقه آیتالله جنتی وارد شدند. رهبر عزیزمان که از قبل کنار خود جای یک نفر را خالی نگه داشته بودند، از همانجا ایشان را صدا زدند و خواستند در کنارشان بنشیند. آیتالله جنتی هم اجابت کرده و به سمت رهبری رفتند و آقا تمام قد به احترام ایشان از جا بلند شدند و او را کنار خود جای دادند و بعد همه مشغول صرف شام شدند. این ماجرا یکی از نشانههای علاقه شدید رهبر معظم انقلاب به آیتالله جنتی است که آن را شخصا از نزدیک مشاهده کردم.» موج تخریب علیه شورای نگهبان و آیتالله جنتی شورای نگهبان به واسطه وظیفه ذاتیاش یعنی تایید صلاحیت نامزدهای انتخاباتهای مجلس و ریاستجمهوری و همچنین نظارت بر انتخابات، همواره مورد نقد و حتی حمله و تخریب بازندگان و ردصلاحیتشدگان قرار گرفته است. اتفاقی نامبارک که از دولت اصلاحات به این سو بیش از پیش تشدید شده است. ریشه این مخالفتها و حملات را میتوان در ماجرای انتخابات مجلس چهارم یافت، آنجا که چهرههای جناح چپ آن روز ردصلاحیت شدند و این جناح نتوانست اکثریت را کسب کند و در جریان انتخابات مجلس پنجم نیز، مجمع روحانیون مبارز با صدور اطلاعیهای از برگزاری انتخابات حمایت کرد و ورود
تشکیلاتی و لیستی به این انتخابات نکرد و راهیافتگان جناح چپ به مجلس پنجم به صورت فردی وارد کارزار انتخاباتی شدند. از زمان مجلس چهارم، افراد موسوم به جناج چپ حملات تندی را علیه شورای نگهبان سامان دادند و این شورا را به جناحی عمل کردن، ابطال صندوقهای رای و تلاش برای سردکردن انتخابات محکوم کردند! جالب آنکه نامزد این جریان یعنی سیدمحمد خاتمی در جریان انتخابات ریاستجمهوری هفتم، نهتنها ردصلاحیت نشد که با رای بالا و شگفتانگیزی رسما به عنوان رئیسجمهور اعلام شد و رقیبش حجتالاسلام والمسلمین ناطقنوری نیز شکست را قبول کرد و صحت انتخابات نیز تایید شد، حال آنکه طبق تبلیغات جناج چپ میبایست یا خاتمی ردصلاحیت میشد یا حداقل رایهایش باطل اعلام میشد و ناطق نوری به عنوان رئیسجمهور انتخاب میشد. مجلس ششم نیز از دیگر مصادیقی است که میتواند دلیلی بر توخالی بودن ادعاهای جناح چپ دیروز و اصلاحطلبان امروز مبنی بر ردصلاحیت سلیقهای و جهتدار افراد توسط شورای نگهبان باشد، چه آنکه اکثریت قریب به اتفاق چهرههای اصلاحطلب تایید صلاحیت شدند و توانستند به مجلس راه یابند. اقدامات برخی از این نمایندگان و تندرویهای صورت گرفته در
این مجلس، موجب شد تا شورای نگهبان بر اساس حکم انقلابی و شرعی خود، عدم صلاحیت برخی نمایندگان را اعلام کند؛ تصمیمی که با واکنش شدید نمایندگان مجلس ششمی مواجه شد و نمایندگان اصلاحطلب اقدام به تحصن در اعتراض به این اقدام کردند و حملات شدیدی را علیه شورای نگهبان و شخص آیتالله جنتی سازماندهی کردند. اصلاحطلبان که میگفتند حاکمیت از طریق شورای نگهبان میخواهد آنها را حذف کند، در جریان انتخابات شورای شهر دوم که به گفته خودشان از آزادترین انتخاباتهای جمهوری اسلامی ایران بوده که تمام سلائق در آن شرکت داشتند، شکست سنگینی خوردند تا بار دیگر متوجه شوند که رای نیاوردن آنها نه سازماندهی شده که تصمیم مردم است! آنها اما قصد نداشتند که از این شکستها عبرت بگیرند و در انتخاباتهای بعدی به جای اصلاح شعارها، برنامهها و رفتارهای خود، شورای نگهبان را سیبل حملات خود قرار میدادند. در جریان انتخابات ریاستجمهوری نهم گرچه ابتدا صلاحیت نامزد اصلاحطلبان پیشرو یعنی دکتر مصطفی معین از سوی شورای نگهبان تایید نشد و در نهایت با حکم حکومتی رهبر معظم انقلاب صلاحیت مهرعلیزاده و معین تایید شد، اما برخلاف تمام تبلیغات مشارکتیها، معین به
جایگاهی بهتر از چهارمی دست نیافت، با این حال بعد از انتخابات دور اول، مهدی کروبی نیز شبهاتی در خصوص سلامت انتخابات مطرح کرد و ماجرای معروف خواب خود را روایت کرد! انتخابات ریاستجمهوری دهم اما اوج حملات به شورای نگهبان و در سطحی گستردهتر به ارکان مختلف نظام جمهوری اسلامی ایران بود، نامزدهای مغلوب، شکست خود را نپذیرفتند و «فتنه»ای بزرگ را علیه نظام سازماندهی کردند؛ فتنهای که در نهایت با عدم همراهی مردم با آنان شکست خورد و پوچی ادعاهای آنان روشن شد. در جریان حوادث بعد از انتخابات، حملات علیه آیتالله جنتی به صورت پیامکهای طنز، مطالب مختلف در شبکههای اجتماعی و حتی اظهارنظرهای طعنهآمیز و گاه توهینآمیز برخی از فعالان سیاسی اصلاحطلب شدت گرفت، اما در این مدت، آیتالله جنتی خم به ابرو نیاورد و از ادامه راه خود دلسرد نشد. آیتالله جنتی در واکنش به حجم وسیع تخریب و توهینهای بدخواهان علیه خود میگوید: «این موضوع قطعا برای من یک توفیق است. جملهای حضرت امام فرمودند که اگر آمریکا از ما خوشحال بود در خودمان شک کنیم. اگر او با ما دشمنی کرد، حقانیت خودمان را باور کنیم. به نظر من اگر کسانی که تخریب میکنند،
حزباللهی باشند، نماز شب خوان باشند، آدم باید در خودش شک کند. اما اگر افراد بیمبالات تخریب میکنند، این اتفاقا مایه خوشحالی است. انسان از مذمت افراد صالح، باید برای خود نگران شود.» انتخابات ریاستجمهوری یازدهم و نقش شورای نگهبان باز هم انتخاباتی دیگر در راه است؛ انتخاباتی حساس و نفسگیر، انتخاباتی که نه طبق معمول انتخاباتهای گذشته ریاستجمهوری، چهار، پنج نامزد که بیش از 40 نامزد دارد؛ نامزدهایی از سلیقههای مختلف اصولگرایی، مستقل، انحرافی و اصلاحطلب. در این میان، نقش شورای نگهبان و آیتالله جنتی در مدیریت فضای انتخاباتی و تلاش برای برگزاری انتخاباتی سالم و پرشور از اهمیتی قابل توجه برخوردار است، از یک سو تعدد نامزدها وظیفه شورای نگهبان را در رسیدگی به صلاحیت این افراد سنگینتر کرده است و از دیگر سو، خط و نشان کشیدنهای برخی نامزدها و جریانات علیه شورای نگهبان از مدتها قبل آغاز شده است. آیا تمامی چهل و اندی نامزد مطرح، صلاحیت لازم را برای اداره کشور به مدت چهار سال دارند؟ آیا حضور چهل و اندی نامزد در عرصه انتخابات، انتخاب اصلح را برای مردم سختتر نمیکند؟ آیا این تعداد نامزد، موجب پراکنده شدن
آرای مردم و عدم انتخاب رئیسجمهوری با رای بالا که موجب اقتدار او میشود، نمیشود؟ پاسخ به این سوالات میتواند سنگینی وظیفه شورای نگهبان را در تایید صلاحیتها و فراهم کردن فضای انتخاباتی مناسب، روشن سازد. اما همانگونه که اشاره شد، تعدد نامزدها تنها چالش شورای نگهبان در انتخابات پیش رو نیست، چالش اصلی پیش روی شورای نگهبان در این انتخابات را باید به صورت مشخص در بررسی صلاحیت دو نامزد جستوجو کرد، «اسفندیار رحیممشایی» و «سیدمحمد خاتمی» که اولی از مدتها پیش برای آمدن مصمم است و دومی در تردیدهای متعدد برای آمدن یا نیامدن گرفتار. اسفندیار و شورای نگهبان مشایی تایید صلاحیت میشود؟ این سوالی است که بارها و بارها در طول سه سال اخیر و بعد از مطرح شدن مدل پوتین- مدودف در فضای سیاسی کشور مطرح شده است. برخی از فعالان و چهرههای سیاسی به این سوال از دیدگاه خود پاسخ گفتند، اما بسیاری دیگر، ترجیح دادند در اینباره اظهارنظر نکنند. در این میان، خبرنگاران نیز در نشستهای خبری و مصاحبههای اختصاصی شورای نگهبان به ویژه در ماههای اخیر، تلاش کردهاند که به پاسخ این سوال که تبدیل به سوالی بزرگ برای فعالان سیاسی و البته
چالشی بزرگ برای جریان انحرافی شده است، دست یابند، اما شورای نگهبان تلاش کرده در فضایی عقلانی و غیراحساسی به این سوالات و ابهامات اینگونه پاسخ دهد: «معیار ما در درجه اول قانون و بعد از آن سوابق، افراد است. کسانی که خود را در معرض نامزدی قرار میدهند، حتما سوابقی دارند و این سوابق باید بیانگر این تواناییها باشد. مقام معظم رهبری نیز به درستی بر این نکته تاکید کردند که توانایی برای اداره کشور با سایر تواناییها متفاوت است... .آنچه شورای نگهبان طبق قانون میتواند انجام دهد، این است که بعد از ثبتنام و دریافت اسامی ثبتنامکنندگان از وزارت کشور، اظهارنظر میکند. بنابراین هرچه هست، صرفا شایعه و گمانهزنیهاست و رد و تایید صلاحیت هیچکس قبل از تاریخ مقرر و بعد از بررسی در تاریخ مقرر، صورت نمیگیرد.» با این حال به نظر میرسد ارادتمندان نامزد اصلی جریان انحرافی، از مدتها قبل برنامههای گستردهای را برای تحت فشار قراردادن شورای نگهبان در نظر گرفتهاند، اعلام خط قرمز بودن مشایی، تاکید بر انتخابات سالم، اغماض نکردن در برابر کوچکترین تخلف انتخاباتی و... از یک سو و از سوی دیگر، اعلام نامزدی پی در پی چهرههای رده دوم و
سوم این جریان، نشانههای محکمی است از این برنامهها. در این سو نیز، برخی اصلاحطلبان که خاتمی را تنها گزینه مطلوب خود میدانند، با چالشی بزرگ به نام تایید یا ردصلاحیت او از سوی شورای نگهبان روبهرو هستند؛ چالشی که آنها نیز تلاش کردهاند با تبلیغات رسانهای و خط و نشان کشیدن برای شورای نگهبان بر آن فائق آیند. اما آنچه روشن است، این است که شورای نگهبان در 33 سال گذشته نشان داده که تسلیم فشارها و تخریبها نمیشود و وظیفه قانونی و شرعی خود را در مورد نامزدهای پرشمار، نامزدهای جریان انحرافی و البته جریان اصلاحطلب انجام میدهد و در نهایت، این مردم هستند که انتخاب خواهند کرد. وظیفه شورای نگهبان و در راس آن آیتالله جنتی در این هفتههای پیش رو حساس و نفسگیر است، اما به دور از جار و جنجالهای سیاسی، این شورا هدفی والاتر دارد؛ هدفی که آیتالله جنتی آن را اینگونه اعلام کرده است: «آنچه ما از انتخابات میخواهیم این است که یک انتخابات آزاد و آرام داشته باشیم تا مردم بتوانند تصمیم خود را بگیرند، همچنین این انتخابات قانونی و با شرکت گسترده مردم باشد. یک انتخابات الگو باشد تا ما بتوانیم آن را به رخ بکشیم و انشاالله نیز
همینگونه خواهد شد، چراکه مردم همواره این راه را طی کردهاند و میکنند. همچنین تخریبها تابلویی است بر پیشانی افراد، امیدواریم ما دیگر شاهد این مسائل نباشیم. آرامش مردم را حفظ کنیم و آنها را به جان هم نیندازیم.» به هر حال میبایست منتظر ایفای نقش ویژه آیتالله جنتی و شورای نگهبان در هفتههای پیش رو و در موعد قانونی باشیم، تصمیم ویژه شورای نگهبان و دبیر با سابقهاش، آیتالله جنتی میتواند فضای انتخاباتی کشور را تا حد زیادی روشن کند و انتخاب اصلح را برای مردم سهلتر، باید پذیرفت که هر کس که در خود این توانایی را میبیند که رئیسجمهور شود، لزوما از دید شورای نگهبان و مردم، لایق این جایگاه نیست و از سوی دیگر، نامزدها باید بپذیرند که نمیتوان هرکاری کرد و هر حرفی زد و طلبکار شورای نگهبان بود و تایید صلاحیت را حق مسلم خود دانست، شرط اول رئیسجمهور شدن و رئیسجمهور خوب ماندن، تبعیت از قانون است و شورای نگهبان قانون اساسی هم نمادی از قانون.
دیدگاه تان را بنویسید