کد خبر: 35158
تاریخ انتشار :

جبهه پایداری با کاندیداتوری وزیر هلوی احمدی‌نژاد، منزوی‌تر از قبل خواهد شد

پایگاه خبری تحلیلی نامه نیوز (namehnews.com) :

پایگاه خبری تحلیلی نامه نیوز (namehnews.com) :

به گزارش نامه، از همان روزهای پیش از انتخابات نهمین دوره مجلس شورای اسلامی که جمعی از اصولگرایان تندرو و افراطی حاضر به پذیرش نمابندگان قالیباف و لاریجانی در جبهه متحد اصولگرایان نشدند و با ایجاد انشقاق و جدایی از جبهه متحد اصولگرایان، علم تشکل جدیدی با نام جبهه پایداری را بلند کردند، مشخص بود که این عده و این جبهه تازه متولد شده، در رقابت‌های سیاسی بعد از آن نیز نه تنها حاضر به فعالیت زیر پرچم اتحاد اصولگرایی نیست، بلکه همراهی و هماهنگی با هیچ یک از طیف‌های اصولگرایان را نیز در میدان رقابت سیاسی نخواهد پذیرفت. جبهه پایداری در انتخابات مجلس نهم با جدایی از جبهه متحد اصولگرایان اعلام موجودیت کرد و چون حاضر به پذیرش نمایندگان قالیباف و لاریجانی در جبهه متحد نبود، با نام پایداری لیست جداگانه خود را برای انتخابات مجلس نهم ارائه داد. پایداری‌ها که مخالفان سرسخت لاریجانی بودند، در مجلس نهم از ریاست غلامعلی حدادعادل حمایت کردند و باوجود آنکه تلاش حدادعادل و پایداری‌ها برای نشستن بر کرسی ریاست مجلس نهم با شکست روبرو شد، اما همان روزها بود که نام غلامعلی حدادعادل برای اولین بار به عنوان کاندیدای مورد حمایت پایداری‌ها در انتخابات ریاست جمهوری یازدهم به گوش رسید. اما جبهه تازه تاسیس پایداری که چندان هم پایه‌های خود را در زمین سیاست ایران محکم نکرده بود، چند ماه پیش و در حالی که حرف و حدیث‌ها برای انتخابات ریاست جمهوری یازدهم تازه رونق گرفته بود، دچار اختلاف شدید درونی و در نهایت انشقاق شد. پایداری که از روز اول بنای خود را بر جدایی از سایر اصولگرایان گذاشته بود، این بار یکپارچگی درونی خود را هم از دست داد و نیروهای پایداری با اختلافی که محور آن انتخابات ریاست جمهوری یازدهم و دوری و نزدیکی اعضا با جریان حامی دولت بود، شکافت و دو طیف جدا از هم تشکیل شد؛ پایداری شاخه قم و پایداری شاخه تهران! پایداری تهران با دولت، پایداری قم سرگردان! باوجود آنکه جبهه پایداری در ابتدا می‌کوشید انشقاق درون جبهه را تکذیب و رد کند اما اختلاف مواضع میان پایداری‌ها به قدری مشهود بود که دیگر امکان تکذیب دوتکه شدن پایداری محتمل به نظر نمی‌رسید. پایداری شاخه تهران که تکلیفش از همان اول معلوم بود. پایداری‌های تهران آنهایی بودند که هنوز هم به قورل عبدالرضا داوری به جمله «جبهه پایداری زیرمجموعه گفتمان دولت است.» معتقد بودند و نظر آنها برای انتخابات ریاست جمهوری به نظر دولت نزدیک بود. آنها از کاندیداتوری احتمالی غلامحسین الهام، علی نیکزاد و یا گزینه دیگر دولتی‌ها حمایت می‌کردند و به دنبال گرینه مستقلی برای انتخابات ریاست جمهوری نبودند. اما جبهه قم از همان ابتدای شکل‌گیری حدس و گمان‌های انتخاباتی در جست‌وجوی نامزدی مستقل و مورد حمایت برای خود بود. پایداری‌ها همچون انتخابات مجلس نهم، در این انتخابات ریاست جمهوری هم قادر به همسویی و همگرایی با هیچ یک از تشکل‌های اصولگرا نبودند و تنها راه باقی مانده، معرفی کاندیدای مستقل بود. پایداری‌ها از ابتدای داستان‌های ریاست مجلس نهم، تا مدت‌ها به کاندیداتوری غلامعلی حدادعادل و حمایت از او برای ریاست جمهوری دل بسته بودند و حدادعادل را گزینه مورد پسندشان می‌دیدند. اما حدادعادل دوستان قدیمی خود در پایداری را به نوعی بازی داد و با پیوستن به ائتلاف سه‌گانه به همراه محمدباقر قالیباف و علی اکبر ولایتی، راه خود را از پایداری‌ها جدا کرد. پایداری‌ها که می‌دیدند حدادعادل به ائتلاف قالیباف و ولایتی پیوسته، همان قالیبافی که از پذیرش نماینده او در جبهه متحد اصولگرایان در زمان انتخابات مجلس نهم امتناع کرده بودند، از یک سو به شدت دلخور و از حمایت از حدادعادل ناامید شدند و ازسوی دیگر به تکاپو برای یافتن کاندیدای جدید افتادند. لنکرانی؛ آخرین سرمایه پایداری‌ها از همان روزی که حدادعادل راهش را از پایداری‌ها سوا کرد و در نظر پایداری‌ها وارد نهر شوری شد که دیگر قابل استفاده نبود (نقل قول رئیس دفتر آیت‌الله مصباح یزدی) سه نفر در لیست نامزدهای احتمالی مورد حمایت پایداری‌ها قرار گرفتند؛ سعید جلیلی، کامران باقری لنکرانی و پرویز فتاح. پایداری که از حدادعادل ناامید شده بود و تمایلی به حمایت از نامزد احتمالی دیگر جریانات اصولگرایی نداشت این سه نفر را به عنوان کاندیداهای احتمالی خود مورد بررسی قرار داد. بهمن ماه که اولین همایش سراسری پایداری‌ها تشکیل شد، همه منتظر بودند تا نام کاندیدا یا کاندیداهای احتمالی این جبهه را بشنوند اما پایداری‌ها هنوز هم درگیر اختلاف و تردید بودند و در نهایت با حرف‌های جسته و گریخته درباره بررسی نامزدها در آینده و به اجماع نرسیدن جبهه، نتوانستند از میان سه نامزدی که در دست داشتند نامی را اعلام کنند. شاید یکی از مهم‌ترین دلایل این موضوع شرایط رأی و پایگاه‌های رأی آوری سه کاندیدای مورد نظر پایداری‌ها بود. فتاح، جلیلی و لنکرانی هیچ کدام از سبد رأیی به قدرتمندی کاندیدای سوخته پایداری‌ها، حدادعادل برخوردار نبودند و حتی کمتر به نظر می‌رسید که توان رقابت با دیگر کاندیداهای اصولگرا را داشته باشند. ازسوی دیگر گفته می‌شد که پرویز فتاح اعلام کرده است که به دلیل برخی معذوریت‌ها و محدودیت‌ها امکان کاندیداتوری در انتخابات پیش رو را ندارد و سعید جلیلی، دبیر شورای عالی امنیت ملی هم که از دید پایداری‌ها چهره‌ای موجه و مناسب کاندیداتوری بود، چند باری پیغام داده بود که به هیچ عنوان قصد کاندیداتوری در انتخابات پیش رو را ندارد. همه این شرایط جبهه پایداری را به سمت سرمایه‌گذاری و برنامه‌ریزی بر روی آخرین چهره بجا مانده برای کاندیداتوری در انتخابات 92 سوق داد؛ وزیر بهداشت سابق دولت احمدی‌نژاد، کامران باقری لنکرانی که هنوز هم خیلی‌ها او را با لفظ وزیر هلوی دولت نهم به یاد می‌آورند! یک وزیر اخراجی دیگر در جمع کاندیداهای ریاست‌جمهوری درست همان وقتی که همایش سراسر جبهه پایداری برگزار شد، پایداری‌ها که پیشتر حدادعادل را از دست داده بودند، کم کم از کاندیداتوری سعید جلیلی و پرویز فتاح هم ناامید و ناامیدتر شدند و همانجا بود که تلاش برای معرفی کامران باقری لنکرانی، وزیر بهداشت دولت نهم به عنوان کاندیدای ریاست جمهوری آینده آغاز شد. لنکرانی سخنگوی جبهه پایداری بود و از همان ابتدا، یکی از رسانه‌ای‌ترین چهره‌های پایداری محسوب می‌شد که حضور پررنگ او در رسانه‌ها و اعلام مواضع جبهه متبوعش او را چهره آشنای رسانه‌ها کرده بود. کم کم پایداری‌ها حرف و حدیث را درباره کاندیداتوری لنکرانی آغاز کردند و او را به عنوان یکی از چهره‌های مورد بررسی جبهه برای کاندیداتوری در انتخابات آتی مطرح کردند، هرچند که به نظر می‌رسید اگر نه تنها چهره مورد بررسی پایداری‌ها که حداقل مهم‌ترین و جدی‌ترین گزینه آنها برای ریاست جمهوری آینده است. به تدریج نشست‌های خبری وزیر بهداشت اخراجی تیم احمدی‌نژاد بیشتر و بیشتر شد و حضورش در نشست‌های دانشجویی و غیره و غیره در سراسر کشور خبر از آغاز فعالیت پایداری‌ها برای معرفی او به عنوان کاندیدای ریاست جمهوری می‌داد. سرانجام روز گذشته، در روزهای پایانی فروردین ماه 92 کامران باقری لنکرانی، هلوی پیشین تیم احمدی‌نژاد کاندیداتوری خود را در انتخابات ریاست جمهوری یازدهم به طور ضمنی تایید کرد. او که باز هم به یک جمع دانشجویی در مشهد رفته بود، در پاسخ به این سوال که چه ویژگی در خود دیدید که می خواهید کاندیدای ریاست جمهوری شوید، گفت که در دیداری که با آیت الله مصباح در هفته های گذشته داشتم ایشان وظایفی را از بنده خواستند که در همانجا عرض کردم من در خودم ویژگی خاصی نمیبینم که جنابعالی این قدر نسبت به بنده اظهار لطف دارید اما ایشان فرمودند این امر بر شما متعین است. انتخاب لنکرانی و انزوای کامل پایداری‌ها در انتخابات پیش رو این موضوع بر خود جبهه پایداری و بیشتر ناظران سیاسی مسلم شده است که جبهه پایداری با توجه به مختصات ویژه‌ای که دارد و با تندروی و افراطی که در خط مشی این جبهه دیده می‌شود، توانایی همسویی و همگرایی با طیف دیگری از اصولگرایان را برای ورود به رقابت سیاسی ندارد و از این رو، تنها راه باقی مانده برای پایداری جهت ورود به عرصه رقابت سیاسی که لزوما عامل حیات و بقای این جبهه است، معرفی و حمایت از کاندیدایی منحصر به خود و مستقل است. اما به نظر می‌رسد خود پایداری‌ها هم با نگاهی واقع‌بینانه و دیدی تحلیلی به فضای سیاسی کشور و ویژگی‌های رقبای انتخاباتی خود، درخواهند یافت که کاندیدای مستقل آنها، باقری لنکرانی سبدهای رأی اندکی را در اختیار خواهد داشت و شانسش در مقابل سایر رقبای اصولگرای خود که با پشتوانه‌ای محکم‌تر و پایگاه رأی آوری قابل اتکاتر به میدان می‌آیند، چندان امیدوارکننده نخواهد بود. هرچند برگزیدن کامران باقری لنکرانی برای کاندیداتوری ازسوی پایداری‌های شاخه قم از خیلی پیش‌تر قابل گمانه‌زنی بود و این انتخاب با مواضع و جهت‌گیری‌های این طیف سیاسی هم متناسب و همسو به نظر می‌رسد، اما باید به این نکته توجه کرد که به دلیل مخالفت‌های جدی وزیر اخراجی دولت نهم با خط و مشی احمدی‌نژاد در دولت دهم و جریان حامی دولت، احتمال حمایت پایداری‌های شاخه تهران که به شدت به دولت نزدیک‌تر هستند، از باقری لنکرانی بسیار اندک و ناچیز است. این طور به نظر می‌رسد که پایداری قم با انتخاب لنکرانی به طور کلی راه خود را از پایداری تهران جدا کرده است و هیچ امیدی به تجمیع دوباره جبهه و به دست آوردن رضایت نسبی پایداری تهران ندارد. با انتخاب لنکرانی، حتی پایداری شاخه تهران هم به طور کلی مواضع خود را از پایداری‌های شاخه قم جدا خواهد کرد و پایداری قم با کناره‌گیری از دیگر طیف‌های اصولگرا، با رد دست همکاری و همسویی غلامعلی حدادعادل و در نهایت با دورتر کردن مواضع خود از سمت و سوی پایداری تهران، در حمایت از کاندیدای خود در انتخابات ریاست جمهوری پیش رو، تنها خواهد بود.

دیدگاه تان را بنویسید

 

نیازمندی ها