شایعه جدایی ادیب سیاستمدار از ائتلاف سهگانه/ حضورش رأی نمیآورد اما نبودش رأی کم میکند
پایگاه خبری تحلیلی نامه نیوز (namehnews.com) :
پایگاه خبری تحلیلی نامه نیوز (namehnews.com) :
به گزارش نامه، ائتلاف سهگانه اصولگرایان از آغاز شکلگیری تا امروز، یکی از پر حرف و حدیثترین و پرحاشیهترین دورهمیهای سیاسی در چندین انتخابات گذشته بوده است. دی ماه سال گذشته، بلافاصله بعد از آن که غلامعلی حدادعادل خبر از ائتلاف سه نفره با علی اکبر ولایتی و محمدباقر قالیباف داد و رسانهها آن را ائتلاف 2+1 نام گذاشتند، حرف و حدیثها درباره این ائتلاف سه گانه شروع شد. اولها همه از آنکه کدام چهره ائتلاف مصداق عدد یک است و فرد شاخص و احتمالا کاندیدای نهایی این ائتلاف سیاسی است، حرف میزدند، بسیاری این «یک» ائتلاف را قالیباف معرفی میکردند و از تلاش چند ساله او برای رسیدن به پاستور نمونه میآوردند و عده دیگر ولایتی را «یک» ائتلاف میدانستند و طبیب سیاستمدار و دیپلمات را به دلیل مقبولیت توأمان میان طیفهایی از اصولگرایان و اصلاحطلبان، کاندیدای نهایی ائتلاف میپنداشتند. بعد از آنکه ائتلافیون کم کم نام 2+1 را تأیید نکردند و از ائتلاف سه گانه اصولگرایان و بعدها درباره ائتلاف برای پیشرفت حرف زدند، حرف و حدیثها درباره ائتلاف به سمت و سوی دیگری رفت. قالیباف، اولین ناراضی ائتلاف محمدباقر قالیباف، عضو ائتلاف
سه گانه اصولگرایان یا همان 2+1 بعد از آنکه شکلگیری ائتلاف از زبان حدادعادل وارد رسانهها و حرف و حدیثها شد، تا مدتها درباره این ائتلاف سکوت کرد. این سکوت عجیب و البته معنیدار تنها منحصر به آقای شهردار نبود، بلکه همه رسانههای مرتبط و منسوب به او هم درباره ائتلاف 2+1 سکوت کردند و حرفی به میان نیاوردند. آن روزها عده زیادی از رسانهها و ناظران سیاسی سکوت قالیباف درباره ائتلاف سه گانه را به دلیل نارضایتی او از رسانهای شدن این ماجرا تفسیر میکردند. قالیباف که امکانات رسانهای و پتانسیلهای تبلیغاتی مطلوبی برای تبلیغات انتخاباتی داشت، پس از شکست 84 در مقابل محمود احمدینژاد، مدتها بود که نیم نگاهش به پاستور و صندلی ریاستجمهوری بود و انتخابات یازدهم میتوانست فرصت خوبی برای او باشد، سرمایهگذاری فرهنگی و تبلیغاتی جدی برای این انتخابات اندیشیده بود و در نهایت به نظر نمیآمد که انتخاب شدن از میان سه نفر، بویژه که یکی از آنها سیاستمدار قدری همچون ولایتی باشد، به مذاق آقای شهردار سازگار باشد. قالیباف به کاندیداتوری قطعی و حتمی چشم دوخته بود. سکوت رسانهای قالیباف برای اولین بار در نشست خبری مشترکی که سه عضر
ائتلاف 2+1 در خبرگزاری مهر برگزار کردند شکست و شهردار تهران برای اولین بار رسما عضویت در ائتلاف سه گانه اصولگرایان را پذیرفت و به عنوان عضو این ائتلاف در رسانهها ظاهر شد. پس از آن هم درست برعکس ولایتی و حدادعادل که از ائتلاف این طرف و آن طرف حرف میزدند، قالیباف اظهارنظر درباره ائتلاف سیاسیاش را در حداقل نگه داشت و چندان تمایلی به حرافی درباره این موضوع نداشت. همین مسئله موجب شد که موج گسترده شایعه و حرف و حدیث درباره کنارهگیری قالیباف از ائتلاف سه گانه اصولگرایان در فضای سیاسی و رسانهای کشور به راه بیفتد. همه میگفتند آقای شهردار آخرش از ائتلاف جدا میشود و شخصا برای کاندیداتوری در انتخابات ریاست جمهوری ثبت نام میکند. دومین شایعه جدایی در ائتلاف برای پیشرفت حالا این روزها که شایعه جدایی قالیباف از ائتلاف 2+1 تا حد زیادی فراموش شده است و حتی حرف و حدیثهای غیررسمی سیاسی و رسانهای از احتمال کاندیداتوری نهایی آقای شهردار از میان ائتلافیون خبر میدهد، دومین شایعه انشقاق و جدایی در میان اعضای ائتلاف سه گانه اصولگرایان دامن غلامعلی حدادعادل را گرفته است. شایعات درباره احتمال جدایی حدادعادل از
ائتلاف آنقدر بالا گرفته که روز گذشته در نشست خبری علی اکبر ولایتی، خبرنگاری درباره این موضوع از او سؤال کرد. ولایتی جدایی حدادعادل از ائتلاف را تکذیب کرد و گفت " تا جایی که اطلاع دارم آقای حداد قرار نیست از ائتلاف خارج شود." همه میگفتند قالیباف برای آنکه شانس خود را برای پیروزی در انتخابات ریاست جمهوری بالا و قوی میپندارد قصد جدایی از ائتلاف و کاندیداتوری مستقل دارد. اما چرا حدادعادل باید به فکر جدایی از ائتلاف بیفتد؟ آیا حدادعادل پایگاه رأی آوری جدی برای خودش دارد که به امید آن و به سودای پیروزی شخصی در انتخابات ریاست جمهوری یاران ائتلافیاش را ترک کند؟ آن روزها که حدادعادل برای ائتلاف به جمع قالیباف و ولایتی پیوست، پایداریها و تا حدی گروههایی از تحولخواهان، بویژه رهپویانیها به کاندیداتوری منفرد حدادعادل و حمایت از او برای ریاست جمهوری چشم امید داشتند، اما پیوستن حدادعادل به ائتلاف ناگهان بازی آنها را به هم ریخت. پایداریها به هیچ عنوان از قالیباف دل خوشی نداشتند و رهپویانیها هم ترجیح میدادند از شخص حدادعادل حمایت کنند تا از ائتلافی سه گانه که برآیند آن، رویکرد خالص و یکپارچه حدادعادل نیست. اما
بسیاری از ناظران سیاسی آن روزها میگفتند اتفاقا کارویژه و مزیت حضور حدادعادل برای ائتلاف 2+1 توانمندی او برا جلب رضایت و در نتیجه حمایت پایداریها و جمعیت رهپویان از کلیت ائتلاف سه گانه است. پیش بینی میشد حدادعادل با وجود آنکه در این ائتلاف سه نفره شرکت کرده، به نوعی هوای پایداریها و رهپویانیها را هم خواهد داشت و در نهایت آنها در انتخابات ریاست جمهوری پشت سر ائتلاف سه گانه حداد و ولایتی و قالیباف قرار میگیرند و رأی آنها به سبد ائتلاف ریخته میشود. اما امروز میبینیم که این چنین نشده است. پایداریها حدادعادل را آب شیرینی توصیف کردند که با آب شور در هم آمیخته و قابل استفاده نیست، از پیوستن او به ائتلاف انتقادات تندی کردند و دست از حمایت او برداشتند، در نهایت هم بعد از سردرگمی طولانی برای انتخاب کاندیدای مورد حمایت خودشان، همین چند روز قبل کامران باقری لنکرانی را به عنوان کاندیدای اصلح خودشان معرفی کردند. جمعیت رهپویان هم که از ابتدا اطمینان جدی برای حمایت از حدادعادل حاصل نکرده بود، در نهایت علیرضا زاکانی، دبیرکل جمعیت را به عنوان کاندیدای نهایی مورد حمایت خود معرفی کرد. حدادعادل در پایان حمایت
پایداریها و رهپویانیها را برای ائتلاف جلب نکرد و امید آنها برای حمایت از شخص خودش را هم از میان برد. با این تفاسیر این امکان وجود دارد که شایعه جدایی حدادعادل، در واقع شایعه جدایی حدادعادل از ائتلاف نیست. بلکه شایعه حذف حدادعادل از ائتلاف سه گانه است. قالیباف پایگاه رأی آوری جدی دارد، ولایتی به لحاظ فردی چهره سیاسی مقبولی است و حتی بخشی از آرای اصلاحطلبان معتدل را جمع میکند، اما تنها مزیت حدادعادل برای جلب حمایت پایداری و رهپویان دیگر وجود ندارد. پس شاید حدادعادل دیگر مزیت نسبی برای ائتلاف ندارد و ائتلافیون با کنار گذاشتن تدریجی آقای ادیب سیاستمدار، به دنبال حذف او از ائتلاف هستند. حضورش رأی نمیآورد اما نبودش رأی کم میکند اما باز هم این سؤال پیش میآید که اگر قالیباف و ولایتی به دنبال کمرنگ کردن و حذف تدریجی حدادعادل از ائتلاف هستند، پس چرا این روند را در فرصت مناسب، یعنی الان که حرف و حدیثهای جدایی حدادعادل از ائتلاف هم به راه افتاده است، به صورت مدیریتشده و منطقی علنی نمیکنند؟ چرا ولایتی جدایی حدادعادل از ائتلاف را تکذیب میکند؟ شاید پاسخ اینجاست که اگرچه بعد از آنکه سبدهای رأی جبهه
پایداری و جمعیت رهپویان از دست رفت، حضور حدادعادل در ائتلاف دیگر مزیت نسبی جدی برای رأی آوری این ائتلاف نداشت و به بیانی بیفایده بود، اما جدایی و حذف او از ائتلاف قطعا آسیبهایی به ائتلاف سه گانه اصولگرایان وارد خواهد کرد. از یک سو حرف و حدیث درباره انشقاق و اختلاف میان ائتلاف سه گانه قالیباف، ولایتی و حدادعادل آسیب جدی به کاندیدای نهایی آنها وارد خواهد کرد. کاندیدای نهایی ائتلاف، چهره سیاسی خواهد بود که حتی برای یک رقابت و یک انتخابات نتوانست با دو چهره سیاسی دیگر همسویی و انسجام داشته باشد، بنابراین او رئیس جمهور خوبی نخواهد بود، او رئیس جمهوری خواهد شد که غیر از خودیها و منتسبانش با هیچ کس کنار نمیآید و احتمالا کشور را اتوبوسی اداره میکند. شکل گرفتن این انگاره به معنای کاهش وزرن سبد رأی کاندیدای نهایی ائتلاف 2+1 است، چه این کاندیدا ولایتی باشد، چه قالیباف! از سوی دیگر اگرچه حدادعادل رأی پایداری و رهپویان را از دست داد و نتوانست سبد رأی ائتلاف را سنگینتر کند، اما او هنوز در بهارستان و در ساختار کنونی مجلس نهم طرفداران و هواخواهانی دارد. اگرچه این هواخواهان به پرتعدادی دوستداران علی لاریجانی نبودند و
نتوانستند حدادعادل را رئیس مجلس کنند، اما واقعیت آن است که آنقدرها هم کم نیستند. ماندن حدادعادل در ائتلاف در شرایط حداقلی میتواند این مزیت را برای ائتلاف داشته باشد که در صورت پیروزی کاندیدای ائتلاف در انتخابات ریاست جمهوری، او حمایت نسبی و البته جدی مجلس نهم را پس از رسیدن به صندلی پاستور با خود خواهد داشت و این فرصت مهمی برای رئیس جمهور آینده خواهد بود.
دیدگاه تان را بنویسید