کد خبر: 380935
تاریخ انتشار :

دولتی که سخن حامیانش را نمی‌شنود!

پایگاه خبری تحلیلی نامه نیوز (namehnews.com) :

پایگاه خبری تحلیلی نامه نیوز (namehnews.com) :

عباس موسایی * یکم؛ کلکسیون ناکامی‌های دولت‌های نهم و دهم و حاکمیت یک‌پارچه اصولگرایان در دهه منتهی به خرداد ۹۲ به شکل گیری جنبشی اعتراضی و بهبود خواه انجامید که شخصیتی با سابقه اصولگرایی، اما متفاوت از گذشته را بر کرسی ریاست جمهوری نشاند. دکتر حسن روحانی آنگاه در موقعیت رقیب جدی و پیروز انتخابات قرار گرفت که در جایگاهی متفاوت و معترض به وضع موجود، ظاهر شد. او بسان مظهر امید و نخ تسبیح مطالبات مشترک آسیب‌دیدگان، مطرودان، محذوفان، و در یک کلام گستره وسیعی از ایرانیانی که مطلوب‌ترین راه بهبود اوضاع را در صندوق‌های رای جستجو می‌کردند، ظاهر شد. حضور خردمندانه آنانی که غایبشان می‌خواستند و غیاب عقلانیت در آنانی که حضورشان در قدرت نتیجه غیاب‌ها بود، زیبایی سیاست‌ورزی اصلاح‌طلبانه را به منصه ظهور رسانید. دوم؛ آن زیبایی و شور، اما از همان روزهای نخست تشکیل دولت، در چنبره دو گروه مخالفان بهبود خواهی و منفعلان فرصت طلب محبوس شد؛ این‌سو کشان سوی خوشان وآن‌سو کشان با ناخوشان. فرصت طلبان به نام مد روز شده اعتدال، چنان زمام امور را در اختیار خود در آورده و فرصت‌ها سوختند که امروز و نزدیک به پنج ماه به انتخابات ریاست جمهوری، بازندگان بحران ساز خرداد ۹۲دستیابی مجدد به قوه مجریه را دور از دسترس نمی‌بینند. منفعلان درون دولت بدون درک الزامات و اقتضائات زمینه و زمانه، تصلبی زودهنگام و آسیب‌زا به دولت تحمیل کرده اند. آنها باری سنگین بر دوش دولتی تحمیل کرده اند که وارث میراثی نابسامان و ثقیل از گذشتگان نیز بود. سوم؛ امروز هر چند حامیان روحانی در سطوح مختلف، اقتدار و درایت‌های او را در مواردی فراتر از حد انتظار می‌دانند، اما نگرانی خود را از پیامدهای تصلب دولت نیز پنهان نمی‌کنند. وجه مشترک مواضع رهبران بهبودخواه (هاشمی و خاتمی و...)،تئوریسین‌ها و نظریه ورزان سیاسی اصلاح‌طلب (تاجیک، حجاریان، جلایی‌پور، تاج‌زاده و...)، کنشگران و فعالان سیاسی (عارف، سلامتی، رمضان‌زاده، عرب‌سرخی، ناصری، میردامادی، صفایی فراهانی و...) به طور علنی و خصوصی، حمایت توام با گلایه از برخی رفتارهای دولت است. این نارضایتی‌ها در طیف گسترده‌ای از حامیان دولت از احزاب و مطبوعات اصلاح‌طلب و اعتدالی، نمایندگان حامی دولت، فعالان سیاسی استانی و شهرستانی و... به وضوح دیده می‌شود. اینکه شخصیت بزرگی چون‌هاشمی رفسنجانی لزوم تغییر در تیم اطلاع رسانی دولت را در مطبوعات مطرح می‌کند، حکایت از بی‌توجهی دولتیان به هشدارهای دلسوزانه منادیان اصلاح و اعتدال دارد. متاسفانه نگرانی حامیان دولت در سطوح مختلف از حالت جنینی عبور کرده و وارد مرحله پیشرفته‌تری شده است. اصرار دولت بر استمرار حضور برخی از مدیران نا کارآمد، به بهانه سال پایانی، از هیچ منطقی غیر از توجیه، پیروی نمی‌کند. اینان نه تنها گرهی از کار فروبسته مردم باز نمی‌کنند که مانع مفصل بندی استواری در سطوح مختلف حامیان منطق اعتدال و اصلاح اند. موخره؛ برای خنثی‌سازی پوپولیسم منفی و تقویت مولفه‌های پوپولیسم مثبت،دولت نیازمند تغییر رویه ای اساسی است. بخش اعظم باری که امروز بر دوش رئیس‌جمهور سنگینی می‌کند باری است که می‌بایست توسط اعضای قوه مجریه از کابینه تا نیروهای میانی و پایینی برداشته می‌شد. اگر روزی‌هاشمی می‌گفت من به اندازه کافی سیاسی هستم و لازم نیست که همه اعضای کابینه‌ام سیاستمدار باشند، امروز اما، دولت نیازمند سیاست‌ورزی مردم محور تمام اعضای خود است. کلید این قفل شدگی در دست روحانی است. ایشان بدون باز کردن قفل و تصلب تحمیلی دولت، توان مقابله با تخریب‌های مخالفان و خنثی‌سازی ترفندهای آنان را ندارد. تغییر در سطوح کابینه، مدیران میانی، استانداران، فرمانداران و... می‌تواند روح تازه‌ای به شبکه حامیان دولت دمیده و تقویت جنبش مردمی بهبودخواه در مقابل پوپولیسم منفی را در پی داشته باشد. شواهد حاکی از ان است که توپخانه افراطیون، برحملاتش خواهد فزود و از منفعلان درون دولت کاری ساخته نیست. امید است روحانی توان و شجاعت استفاده از شاه کلید شجاعت تغییر را در خود تقویت نماید.
* فعال سیاسی اصلاح‌طلب

دیدگاه تان را بنویسید

 

نیازمندی ها

پیشنهاد ما