2+1 چند می شود؟!

اصلا عالم سیاست با هر عالم دیگری فرق می کند تا چه برسد به ریاضیات و به این خاطر است که در این عالم دیگر خبری از آن دقت و ضرورت عالم ریاضیات نیست و معادلات نتیجه هایی متفاوت و حتی عجیب و غریب دارند. یکی از این معادلات همین 2+1 است که نتیجه اش در عالم سیاست 3 نمی شود و می تواند چیز دیگری باشد. عالم سیاست است و آثار و نتایج خاص خود که مثلا در شکل ائتلاف پیشرفت 2+1 می شود 1 و باز از خواص این عالم است که در همین ائتلاف زمزمه نتیجه دیگری شنیده می شود به این صورت که 2+1 نه 1 است و نه به قول اهل ریاضیات 3، بلکه نتیجه آن 2 است.

ائتلاف پیشرفت از اول که تشکیل شد معادله 2+1 را پیش گذاشت و گفت که نتیجه آن 1 است به این ترتیب که سه نفر نامزد اصلی کار خودشان را بکنند، ستاد تشکیل بدهند، در انتخابات ثبت نام کنند، آدم بفرستند این طرف و آن طرف، با اصحاب رسانه مصاحبه کنند و سخنرانی و ملاقات به راه بیاندازند تا این که در نظرسنجی ها معلوم شود کفه کدامیک سنگین تر است. کفه هر کدام که سنگین تر شد دو تای دیگر در کمال احترام و متانت به نفع آن دیگری کنار بروند تا آن 1 طلایی نصیب او شود. شاید از اول هم می شد حدس زد قاعده نظرسنجی ها به نفع چه کسی تمام می شود، اما حالا که مدتی از این ائتلاف گذشته و چندین و چند نظرسنجی انجام شده، تکلیف ائتلاف و برنده آن 1 طلایی هم تا اندازه زیادی معلوم شده است.

خبرها از نظرسنجی می گویند که قالیباف بیش از 55 درصد، ولایتی 30 درصد و در آخر حداد عادل است که نزدیک به 15 درصد دارد. با این رقم ها دیگر جای حرف و حدیثی نیست که نظرسنجی به نفع قالیباف تمام می شود و سنگینی کفه به نفع او است اما ولایتی که وضعش را در سال جدید بهتر دیده و از 18 درصد قبل از عید به 30 درصد رسیده، انگار که اعتماد به نفس بیشتری پیدا کرده و حرف و حدیث آورده که چه کسی گفته ملاک نظرسنجی است؟ از کجا معلوم که نظرسنجی ها علمی باشند و غیر از این، نظر علماء و جامعتین حداقل باید ملاکی در کنار نظرسنجی باشد؟ ولایتی گفته که «نظرسنجی مقبولیت را نشان می دهد» و بعد از این دیدگاه علماء و مراجع پیش کشیده تا غیر از نظرسنجی، وزنه دیگری را در کفه اعضای ائتلاف و تعیین سنگینی آنها گذاشته باشد.

با این حساب دیگر معلوم نیست نتیجه 2+1 در ائتلاف پیشرف 1 یا حداقل 1 بر مبنای نظرسنجی باشد و اگر ولایتی همین جور پیش برود و در جواب به عده ای مدام بگوید «تا آخر هستم»، شاید نتیجه این معادله از اصل تغییر کند و بشود 2. چه می شود کرد، عالم سیاست است و مقتضیات آن. در این میان، حداد عادل می ماند که انگاری از همین حالا نتیجه کار خود را می داند و با پا پس کشیدن معترف به این شده که «راه پاستور از خیابان بهشت می گذرد» و این جوری شهرداری را به ریاست جمهوری وصل کرده است.