کد خبر: 39836
تاریخ انتشار :

ماجرای اقدام موسوی تبریزی برای کشیده زدن به مهندس بازرگان/گوش کردن به این حرفها خلاف شرع است

ماجرای اقدام موسوی تبریزی برای کشیده زدن به مهندس بازرگان/گوش کردن به این حرفها خلاف شرع است
پایگاه خبری تحلیلی نامه نیوز (namehnews.com) :

پایگاه خبری تحلیلی نامه نیوز (namehnews.com) :

به گزارش نامه، مجلس اول شورای اسلامی بی‌شک از پربارترین و جنجالی‌ترین مجالس ادوار ایران بوده است که در آن تمام جریان‌های سیاسی با سلایق مختلف در آن حضور داشتند. از مهندس بازرگان تا صادق خلخالی در این مجلس نمایندگی مردم را به عهده داشتند. آیت‌الله نوری همدانی از مراجع معظم تقلید قم در خاطرات خود به افتتاحیه این مجلس و دیدار با برخی نمایندگان در قم و ماجرای سخنرانی مهندس بازرگان اشاره می‌کند و می‌گوید: در روز اول افتتاح مجلس، پیش از ظهر ما با جمعی از رفقا به تهران رفتیم و در افتتاح مجلس شرکت کردیم. بعد از ظهر همان روز قرار شد که آقایان وکلا بیایند به قم و جلسه‌ای هم در اینجا داشته باشیم. ما از تهران برگشتیم و بعد از ظهر به مدرسه فیضیه رفتیم سالن مطالعه کتابخانه، مملو ازجمعیت بود و آقایان خامنه‌ای، رفسنجانی و وکلا همه تشریف داشتند. عده‌ای از غیر وکلا، از علمای تهران هم آمده بودند و عده‌ای از علمای قم هم حضور داشتند. آقای مهندس بازرگان و آقای عزت‌الله سحابی هم آمدند، منتها قدری دیر آمدند. آقای رفسنجانی قدری صحبت کردند و بعد از صحبت ایشان، آقای مهندس بازرگان پا شدند و رفتند پشت تریبون. ابتدا علت تأخیر را این طور بیان کردند که بله، در خدمت یکی از علما بودم. «البته منظورشان یکی از روحانیون مسئله‌دار بود»، سپس صحبت را طوری زمینه‌چینی کردند که خوب است علما فقط نظارت داشته باشند و در اداره مملکت دخالت نکنند. تعبیر ایشان این بود که قداست خود و مقام و موقعیت علمی خودشان را حفظ کنند. اسمی هم از آیت‌الله‌العظمی سید محمد تقی خوانساری (رحمةالله علیه ) بردند و گفتند که ایشان هم در سیاست دخالت می‌کرد، ولی نه به‌طوری که خودش مدیریت را به عهده بگیرد، بلکه راهنمائی می‌کرد. در ضمن حرف، می‌خواست از پیشامدها انتقاد کند و این را هم باز به حساب سوءمدیریت علما بگذارد. لذا گفت که یک خانمی چند روز قبل در میدان تجریش، در میان جمعیت سخنرانی کرد و گفت: "ای مردم! من پیش از انقلاب نماز می‌خواندم، قرآن می‌خواندم، روزه می‌گرفتم، ولی حالا، بعد از انقلاب، نماز نمی‌خوانم، قرآن نمی‌خوانم و روزه هم نمی‌گیرم و بعد یک‌مرتبه چادرش را برداشت و انداخت کنار و گفت این هم حجابش! البته ایشان را بلاجواب نگذاشتند. یک نفر از وکلا گفت: «جناب مهندس بازرگان! این هم از برکت دولت موقت شما بود. » بعد ایشان جوکی را تعریف کرد و گفت: «در اطراف اصفهان جائی هست که از نظر فرهنگی و اقتصادی در مضیقه هستند. اینها وقتی که در زمستان ضرورت پیدا می‌کند که غسل کنند، چوبی دارند که روی آن علامت می‌گذارند. وقتی بهار آمد و هوا خوب و آب زیاد شد، می‌روند آن چوب را به همان مقداری که علامت گذارده شده است، زیر آب می‏کنند و درمی‌آورند. » بعد خودش خندید! یکی از وکلا گفت: اگر این راست باشد، جای خنده نیست، بلکه جای گریه است. چرا باید وضع مملکت ما به اینجا رسیده باشد؟ ما باید سعی کنیم که این وضعیت را درست کنیم. به هر حال، مهندس بازرگان همین طور صحبت می‌کرد که علما خوب است در سیاست و مدیریت مملکت دخالت نکنند، چون تجربه‌شان کم است. آنها باید فقط نظارت داشته باشند. ما که تجربه‌مان زیاد است، بهتر است مدیریت مملکت را به عهده داشته باشیم و ... که ناگهان آقای سید حسین موسوی تبریزی، داماد ما، که یکی از وکلای دوره اول مجلس شورای اسلامی از تبریز بود و در آخر جمعیت نشسته بود، از جایش بلند شد. آستین‌هایش را کم‌کم بالا زد و قدم به قدم جلو آمد و گفت: «گوش کردن به این حرفها خلاف شرع است.» و آمد و دستش را با سرعت و شدت بلند کرد و خواست کشیده بسیار محکمی به صورت آقای مهندس بازرگان بزند که بعضی از کسانی که در اطراف آقای بازرگان بودند بلند شدند و نگذاشتند. خلاصه مجلس به هم خورد. فردای آن روز رفتم جماران خدمت حضرت امام. خلوت بود و کسی هم نبود و تا رسیدم گفتند: امام فراغت دارند بفرمائید. من رفتم و مطالبی که در نظر داشتم به عرض رساندم. بعد از آن به امام عرض کردم: جریان دیروز مدرسه فیضیه، خدمتتان عرض شد؟ فرمودند: «نه » شروع کردم به بیان کردن. وقتی که حرف‌های مهندس بازرگان را گفتم، امام خیلی گرفته شدند. معلوم بود ناراحت شده‌اند. بعد تا گفتم که آخر مجلس یکی از طلبه‌های قم «اول اسم نبردم» نشسته بود و ایشان از جای خود برخاست و آستین‌هایش را بالا زد و قدم به قدم به طرف مهندس بازرگان جلو آمد و گفت گوش کردن به این حرفها خلاف شرع و از گناهان کبیره است و وقتی به نزدیک بازرگان رسید، دستش را برد بالا که کشیده‌ای به صورت مهندس بازرگان بزند که آقایان پا شدند و گرفتند و نگذاشتند؛ امام خیلی خوشحال شدند و فرمودند: «آن آقا کی بود؟ » بعد سؤال کردند: «بقیه نشسته بودند؟ » بنده عرض کردم: آن آقا، سید حسین موسوی تبریزی بود. امام خیلی خوشحال شدند و فرمودند: «احسنت! " امام روحاً از اینکه کسی در جای خودش اقدام کند و شجاعت به خرج بدهد و حرف بزند و کار بکند، خیلی خوششان می‌آمد.»

دیدگاه تان را بنویسید

 

نیازمندی ها

پیشنهاد ما