احمدینژاد «کج دار و مریز» بازی نمیکند/ چرا نیکزاد کاندیدای ریاستجمهوری نشد؟
پایگاه خبری تحلیلی نامه نیوز (namehnews.com) :
پایگاه خبری تحلیلی نامه نیوز (namehnews.com) :
به گزارش نامه حرف و حدیث درباره کاندیدای مورد حمایت دولت و جریان حامی دولت در انتخابات ریاست جمهوری یازدهم، از ماهها قبل یکی از مناقشهبرانگیزترین بحثهای انتخاباتی بوده است. از همان روزهای اولی که تب و تاب انتخابات ریاستجمهوری در محافل سیاسی و رسانهای بالا گرفت، بیشتر سیاسیون و جریانهای سیاسی متفق القول بودند که دولت احمدینژاد در انتخابات یازدهم کاندیدایی خواهد داشت، اما حرف و نقل بر سر اینکه این کاندیدای مورد حمایت احمدینژاد در نهایت چه کسی خواهد بود، پراکنده و متنوع بود. اسفندیار رحیم مشایی، مرد جنجالی دولت و یکی از عوامل جدی تنش میان دولت دهم و سایر نهادهای کشور، اولین و جدیترین گزینه احمدینژاد برای ریاست جمهوری آینده بود. همان روزی که او از دفتر رئیس جمهور به دبیرخانه جنبش عدم تعهد اسباب کشی کرد و از یک سو فاصله مطمئنه را از مراکز اجرایی دولت حفظ کرد و از سوی دیگر در هیبت مردی با منصب دیپلماتیک به ملاقات با سفرا نمایندگان کشورهای خارجی پرداخت، عدهای میدیدند که مشایی در حال آماده شدن برای ریاست جمهوری یازدهم است. روزی که او با احمدینژاد از سفر مصر برگشت و هواخواهان جریان حامی دولت با
پلاکارتهای «زنده باد بهار» به استقبالش رفتند، دیگر خیلیها مطمئن شده بودند که مشایی کاندیدای دولت و شعار تبلیغاتی و انتخاباتیاش «زنده باد بهار» است، همان ترجیع بند حرفهای اینجا و آنجای محمود احمدینژاد که بیتوجه به انتقادها و اعتراضها در هر سخنرانی تکرار و تکرار میشد. گزینههایی که آلترناتیو مشایی بودند اما با این وجود خیلیها هم از همان ابتدا درباره کاندیداتوری مشایی ازسوی جریان حامی دولت مطمئن نبودند. آنها به مشکلات و حواشی متعدد پیرامون مشایی اشاره داشتند و میگفتند، چطور ممکن است فردی که از دیدگاه مقام معظم رهبری حتی صلاحیت معاونت ریاست جمهوری را هم ندارد، در شورای نگهبان برای کاندیداتوری در انتخابات ریاست جمهوری یازدهم تایید صلاحیت شود. بسیاری رد صلاحیت مشایی را قریب به یقین میدانستند و از این رو، معتقد بودند دولت کاندیداهای دیگری را برای انتخابات ریاست جمهوری آماده خواهد کرد. غلامحسین الهام، ابوالمشاغل دولت نهم که پس از سه سال دوری از دولت احمدینژاد، در سال پایانی دولت دهم بار دیگر به حلقه یاران احمدینژاد پیوست، یکی از کسانی بود که شایعاتی درباره احتمال کاندیداتوریاش ازسوی جریان حامی
دولت شنیده میشد. او مرد بیحاشیهای بود، از جنجالهای دو سال پایانی دولت دهم برکنار مانده بود و در ضمن میتوانست بار دیگر حلقه وصل و محل آشتی دولت و جبهه پایداری باشد. بنابراین آقای ابوالمشاغل همه ویژگیهای لازم را داشت تا کاندیدای احتمالی جریان حامی دولت شود. اما سومیی فردی که نامش در میان کاندیداهای احتمالی و جدی جریان حامی دولت برای انتخابات ریاست جمهوری بر سر زبانها افتاده بود، علی نیکزاد، وزیر پرکار و کم حرف مسکن و شهرسازی دولت دهم بود. نیکزاد برای کاندیداتوری ازسوی جریان حامی دولت آنقدر جدی شده بود که حتی شعار انتخاباتی احتمالی او هم آماده بود، مردمی که خوب حرف نمیزند، اما خوب عمل میکند. نیکزاد در اجلاس عدم تعهد در کنار محمود احمدینژاد بود، در همه مراسمهایی که برای افتتاح و کلنگ زنی برگزار میشد شانه به شانه احمدینژاد حضور داشت و اصلا دور آخر سفرهای استانی با شعار حل مشکل مسکن، در ابتدا و پیش از آنکه داستان دست به دست کردن پرچم ایران میان احمدینژاد و مشایی نوشته شود، برای معرفی نیکزاد به مردم بود، همان مردی که قرار بود قهرمان حل مشکل مسکن باشد. دولت بازی دوسویه را رها کرد اما دراین
میان گروه سومی هم بودند که میگفتند باتوجه به حواشی حول و حوش اسفندیار رحیم مشایی و بویژه مخالفت صریح مقام معظم رهبری با معاون اولی او در سالهای قبل، احتمال رد صلاحیت او از سوی شورای نگهبان بسیار بالاست، بنابراین دولت قطعا باید برای ورود منسجم به انتخابات ریاست جمهوری، گزینه جایگزینی را هم در کنار او داشته باشد. هنگامی که احمدینژاد همزمان با فعالیت تبلیغاتی برای اسفندیار رحیم مشایی و تکرار شعار زنده باد بهار، سفرهای استانی را هم با شعار حل مشکل مسکن، محلی برای معرفی و تبلیغ علی نیکزاد بویژه در شهرستانها و نقاط دور افتادهتر میکرد، عدهای میگفتند احمدینژاد بازی انتخابات را دوسویه و موازی پیش میبرد و سرمایه گذاری انتخاباتی تبلیغاتی خود را همزمان برای کاندیداتوری مشایی و نیکزاد هزینه میکند. آنهایی که به بازی دوسویه و موازی دولت برای انتخابات ریاست جمهوری یازدهم معتقد بودند، کم نبودند و نشانههای این بازی دوسویه و سرمایه گذاری همزمان برای کاندیداتوری مشایی و نیکزاد آنقدر در رفتار تبلیغاتی و انتخاباتی دولتیها پررنگ بود که بسیاری از ناظران سیاسی نیز با اعتقاد به این بازی دوسویه منتظر کاندیداتوری
نیکزاد و مشایی در کنار هم باشند. هنگامی که در آخرین دقایق روز پایانی ثبت نام از کاندیداهای ریاستجمهوری اسفندیار رحیم مشایی به همراه محمود احمدینژاد برای ثبت نام به ستاد انتخابات کشور آمد، علی نیکزاد هم آنها را همراهی میکرد و همه منتظر بودند تا نیکزاد هم برای کاندیداتوری اسم بنویسد. کاندیدا شدن علی اکبر جوانفکر، مشاور مطبوعاتی رئیس جمهوری و محمدرضا رحیمی، معاون اول احمدینژاد صبح همان روز، احتمال کاندیداتوری نیکزاد، به عنوان سومین کاندیدای جایگزین برای مشایی را تقویت میکرد. چرا نیکزاد نیامدنی شد؟ اما نیکزاد در نهایت بدون آنکه برای کاندیداتوری در انتخابات ریاست جمهوری یازدهم ثبت نام کند از ستاد انتخابات کشور بیرون آمد و این سؤال را پیش روی بسیاری از ناظران سیاسی قرار داد که با ثبت نام نکردن نیکزاد برای کاندیداتوری، آیا جوانفکر یا رحیمی قرار است کاندیدای جایگزین مشایی در صورت رد صلاحیت احتمالی او باشند؟ این دو اگرچه یاران حلقه نزدیک احمدینژاد و مشایی بودند، اما هیچ کدام در میان اقشار مردم ظرفیت رأی آوری وزیر پرکار و کم حرف مسکن، علی نیکزاد را نداشتند. این ابهام تا دو روز بعد از پایان ثبت نامها
وجود داشت. دو روز بعد هنگامی که جوانفکر به نفع مشایی و رحیمی برای خدمت از کاندیداتوری انصراف دادند، ناگهان مشخص شد که دولت بازی دوسویه برای انتخابات را رها کرده و قصد دارد تنها با یک کاندیدای قطعی و صد درصدی به صحنه انتخابات بیاید؛ اسفندیار رحیم مشایی! شاید اگر دولت حضور کاندیداهای جایگزین مشایی بویژه نیکزاد را در دستور کار خود قرار میداد، در واقع میپذیرفت که امکان رد صلاحیت مشایی وجود دارد و در صورت رد صلاحیت او، دولت با مهره دیگری بازی خواهد کرد. اما حذف همه گزینههای جایگزین و تنها نگه داشتن مشایی در زمین بازی انتخابات از سوی دولتیها به این معناست که دولت به هیچ عنوان قصد ندارد رد صلاحیت احتمالی مشایی ازسوی شورای نگهبان را بپذیرد. سناریوی جایگزینی وجود نخواهد داشت و در صورتی که مشایی تایید صلاحیت نشود، دولت بازی انتخابات را با کاندیدای دیگری دوباره جلو نخواهد برد، بلکه با رد صلاحیت مشایی احتمالا بازی و قواعد بازی دولتیها برای انتخابات تغییر خواهد کرد.
دیدگاه تان را بنویسید