روایت ناطق نوری از تشکیل حزب کارگزان/ آیتالله هاشمی از من خواست نام فائزه را در لیست انتخابات قرار دهیم
پایگاه خبری تحلیلی نامه نیوز (namehnews.com) :
به گزارش نامه، خاطرات شخصیتهای سیاسی و مذهبی میتواند برای علاقهمندان به تاریخ و سیاست ایران بسیار جالب توجه باشد. یکی از این سیاستمدارن ناطق نوری است. رئیس سابق مجلس شورای اسلامی که عهده دار ریاست دفتر بازرسی نهاد مقام معظم رهبری است در خاطرات خود به نحوه تشکیل کارگزاران سازندگی اشاره میکند. وی می گوید: معمولا آقای هاشمی که عضو شورای مرکزی جامعهی روحانیت هم هستند، به طور فعال در جلسات جامعه روحانیت شرکت نمیکردند؛ مگر این که جلسه نزد ایشان و با میزبانی ایشان تشکیل میشد. غیر از فصل انتخابات و نزدیک شدن به انتخابات هم، ایشان کمتر حضور پیدا میکردند. میگفتند: «از لحاظ امنیتی برای شما مشکل است، چون محافظین میآیند و همه چیز را به هم میریزند و من از این وضع ناراحت میشوم، اجازه بدهید من نیایم»؛ اما در مقطع انتخابات به طور جدی میآمدند. ایشان اهل فکر، طرح و پیشنهاد هم هستند، در جمعبندی قضایا، به خاطر تجربهی بسیار زیادی که دارند، موفق میباشند. ما نیز در جلساتی که در آستانه مجلس پنجم مطرح بود، اشخاصی را معرفی میکردیم. در رابطه با مجلس پنجم، قبلا کار کارشناسی انجام و لیست هم تهیه شده بود. هم چنین قرار شد در شورای مرکزی جامعه روحانیت، رأیگیری مخفی یا علنی هم برای انتخاب عدهای انجام شود. تا این که مطرح شد جریانهای دیگری هم هستند و میخواهند لیست بدهند. استنباط من این است که « ظاهرا با آقای هاشمی» صحبت کرده بودند و تصمیم داشتند که یک تشکیلاتی راه بیندازند و فقط به دنبال بهانه بودند که توجیهی برای تشکیلاتشان بیایند. آقای هاشمی گفتند: «یک عدهای هستند که خواستهایی دارند و اگر شما به خواستههایشان عمل کنید، آنها لیست نخواهند داد. در غیر این صورت، آن ها اقدام به تهیهی لیست میکنند». خواسته آنها این بود که حداقل پنج نفر از افرادی را که معرفی میکنند ما در لیست خودمان قرار دهیم. واقعیت این است که از قبل برنامهها ردیف بود و آنها هم کسانی را پیشنهاد داده بودند که ما نمیتوانستیم همه را به راحتی قبول کنیم. آقای هاشمی ادامه دادند: آقایان امامی جمارانی، توسلی، محمدعلی انصاری، محجوب و یک نفر دیگر که بعدا گفتند عبدالله نوری. ابتدا اعضای جامعه روحانیت این اسامی را نپذیرفتند و بیان کردند که بعضی از اینها از مجمع روحانیون هستند، مگر آنها کسی از ما را در لیستشان میگذارند، ولی در عین حال میگفتیم اگر هم قرار شد اینها بیایند، یک هماهنگی میشود و جریانی به وجود نمیآید. به دنبال این رفتیم که ببینیم جریان چیست؟ خودم به آقای امامی جمارانی تلفن کردم. ایشان گفت: «من اصلا کاندید نیستم و نمیخواهم به مجلس بیایم»؛ آقای توسلی و آقای انصاری هم همینطور. بنابراین معلوم شد که اصلا موضوع چیز دیگری بوده و آن بحث کارگزاران بود که آقای هاشمی آنها را مطرح کرده بود. آقای محجوب میپذیرفت و رد نمیکرد، ایشان در لیست آن طرف بود و خوب چه بهتر که در لیست این طرف هم باشد. آقای عبدالله نوری را هم آقای هاشمی ـ در مجلس ختم مادرشان ـ گفت که در لیست بگذارید. در شورای مرکزی جامعه روحانیت، این مسأله مطرح شد و تأکید گردید که این افراد را آقای هاشمی معرفی کردهاند. پس از رأیگیری در شورا، آقای محجوب رأی آورد، اما آقای عبدالله نوری رأی نیاورد که در لیست قرار بگیرد و آقایان دیگر هم در جامعهی روحانیت اصلا آن را نپذیرفته بودند. آقای هاشمی از این قضیه متأثر شدند، اما من گفتم که در جامعه رأی نیاورد. بالاخره ما یک جهت داریم، یک خط داریم، به آنها میگفتم: «اگر میخواهید کار سیاسی کنید، باید جهتدار حرکت کنید. ..» و همین بهانهای شد که کارگزاران اعلام موجودیت کنند. یقینا در مورد این جریان، قبلا برنامهریزی و مطالعه شده بود زیرا یک حزب به این زودی تشکیل نمیشود و نمیتواند به این سرعت آن چنان سریع وارد میدان شود و تبلیغات گستردهای راه بیندازد. آقای هاشمی در یک مقطعی، به من گفتند: «فائزه ـ دختر ایشان ـ را هم در لیست بگذارید». من گفتم اصلا جامعهی روحانیت با این تفکر نمیسازد، آقای مهدوی کنی و دیگران ایشان را قبول نمیکنند؛ در واقع معرفی این نامزدها بهانهای برای اعلام موجودیت کارگزاران بود. وقتی کارگزاران سازندگی اعلام موجودیت کرد، مقام معظم رهبری یک برخوردی با آنها کرد و فرمود: «آنهایی که وزیر هستند و مسؤولیت دارند نمیتوانند در این تشکیلات باشند». لذا چند وزیر که در لیست کارگزاران بودند، کنار رفتند و دیگران که ماندند وزیر نبودند، بلکه افرادی همانند مرحوم نوربخش رییس بانک مرکزی، آقای کرباسچی شهردار تهران و آقای محمدعلی نجفی که آن موقع در آموزش و پرورش خدمت میکرد، بودند. کارگزاران بدین نحو تشکیل و مدتی بعد هم وارد میدان تخریب شدند. حداقل تخریب آنها این بود که با حجم پول زیاد، روزنامهی «بهمن» را راه انداختند که آقای مهاجرانی « رئیس کارگزاران » در آن حرفها و حملاتی علیه من داشتند. از جمله این که مطلبی را با عنوان «آرزو خواهی لیک اندازه خواه» در ارتباط با من نوشته بودند. اصلا پردهبردریها از آنجا شروع شد که بیان کردند که جناح راست و جناح بازار، یک جلسهای را با آقای ناطق گذاشته، سرمایهداران را جمع کرده و دو میلیارد تومان پول از اینها گرفته است که همه دروغ بود، درواقع، عدهای جمع شده بودند و در آن مجلس 12 میلیون تومان به ما دادند. اگر کسی از خود کارگزاران میپرسید که شما از کجا پول میآورید، میگفتند: «ما با صنعت و صنایع ارتباط داریم، مراکز تولید به ما میدهند»؛ بنابراین آنهایی که از مرکز تجارت پول میگیرند، مشروع نیستند، اما از جای دیگر مشروع است؟! که البته لیست آن شرکتهایی که اینها پول گرفتند و خودشان هم نوشتند را من دارم. آقای کرباسچی لیست آن شرکتهایی که برای انتخابات از آنها پول گرفته بود را بنا به دستور رهبری به ایشان دادند. ما نیز لیست مالی خودمان را به ایشان دادیم. من مسؤول کلی بودم و خودم در دریافت پول دخالت نمیکردم، اما کارهای مقدماتی و پیگیری آنها را خودم انجام میدادم. از لحاظ منبع مالی، ما نه کارخانه داریم نه تجارت، نه واسطهکاری و رانتخواری، ناچار بودیم از همین آدمهای متدین که هم فکر ما هستند، پول بگیریم؛ البته آنها هم حاضر بودند برای تفکرشان پول خرج کنند. وقتی کارگزاران وارد شدند، با حجم عظیمی از تبلیغات، جامعهی روحانیت را بایکوت کردند. دوستان ما میگفتند: «شما چطور تبلیغات ندارید». میگفتیم: «داریم، ولی این قدر تبلیغات آن طرف زیاد است که نمی توانیم خود را نشان دهیم». با این کیفیت، در انتخابات مجلس پنجم، خانم فائزه هاشمی وارد صحنه شدند که رأی بالایی هم آورد. البته حرفهای خود او هم رأی آور بود، در مجلس پنجم رأی اول تهران از من بود، اما بعضیها قائل به آن بودند که رأی اول برای خانم فائزه هاشمی بوده است. گاهی خود آقای هاشمی پیگیری میکرد و گاهی فرزندان او میرفتند در وزارت کشور و پای دستگاه کامپیوتر میخوابیدند و میخواستند ببینند این رأیها چه شده است. در این جریان به آقای بشارتی و تابش که مسئولیت انتخابات را داشتند، خیلی جفا شد، آن ها واقعا سالم عمل کرده بودند.
دیدگاه تان را بنویسید