کد خبر: 43907
تاریخ انتشار :

رئالیسم جادویی در سیاست/ پاسخ بهاری به سؤال قانونی و «بروم بروم‌»های کاندیداها

پایگاه خبری تحلیلی نامه نیوز (namehnews.com) :

پایگاه خبری تحلیلی نامه نیوز (namehnews.com) :

به گزارش نامه به نقل از «حاشیه» یکی از کاندیداهای ریاست‌جمهوری گفته است من رفتم شورای امنیت وزارت کشور، شورای امنیت ملی نه‌ها، آن یک جای دیگر است. رفتم اجازه بگیرم توی دانشگاه کار انتظامی بکنم؛ اول اجازه ندادند، بعد حرف زشت زدم و از ترس اجازه دادند. آقا من با باتوم، تَرکِ موتور بودم و دانشجونماها را تنبیه می‌کردم. این‌جور آدمی هستم من. عجیب اس‌وقس‌دار هستم. یک کاری را بخواهم بکنم، اصلاً یک جور عجیب و غریبی می‌افتم به جانش. کجا بودم؟ تونل توحید بودم؟ بله. چنان کلنگی زدم، آقا من یک کلنگ می‌گویم، شما یک کلنگ می‌شنوید. سریع افتتاحش کردم. الان، شما نمی‌دانم، دیده‌اید، ندیده‌اید؟ چنان جنوب شهر را‌ آباد کرده‌ام که دسته دسته مردم از شمال شهر می‌روند جنوب شهر یا برعکس. می‌گویید نه؟ بروید ببینید متروی خط یک چه خبر است. همیشه‌ خدا شلوغ است. جای سوزن انداختن نیست. کجا بودم؟ دانشگاه را می‌گفتم، نه؟ بله، چنان عزتی برای دانشگاه قائل بودم، چنان عزتی قائل بودم، به جان شما، هر روز کارم بود، می‌رفتم درِ کوی، دانشجوها تشویقم می‌کردند، خوش و خندان برمی‌گشتم. کجا بودم؟ جبهه بودم؟ گریه باید بکنم؟ ... یکی دیگر از کاندیداها را مقام اجرایی کشور (که می‌خواهد انتخابات را هم اجرا بکند) آورد برای ثبت نام، سفارشش را بکند. خیلی همچین با عدالت و مهرورزانه این عمل را انجام داد. مثل یک نسیم بهاری هم دم گوش آن کاندیدا گفت، بگو من مرخصی بودم که قانون‌بازی هم کرده‌ باشیم. در پرانتز بگویم که قانون‌بازی یک چیزی است مثل خاله‌بازی که در امورِ به‌اصطلاح سیاسی، رایج است. بعد که خبرنگارها از آن مقام پرسیدند آن کار قانونی بود یا نه، سکوت کرد. وقتی هم فضولی کردند که حالا آمدیم ردصلاحیت‌ شد سفارش‌شده‌ شما، آن‌وقت چه؟ گفت: فصل بهار است، لذت ببرید. یک‌جوری گفت فصل بهار، انگار که هر فصل، چهار سال دارد. خیلی از کاندیداها در یک طیف، به نفع یکی کنار رفتند. می‌گویند نتیجه‌ انتخابات به نفع همان یکی می‌شود. در طیف دوم هم همین اتفاق افتاد اما می‌گویند این یکی ردصلاحیت می‌شود. در یک طیف سوم که قبل از اینها نزدیک به طیف اول بود، همه حاضر و آماده در صحنه هستند. در طیف چهارم، به یکی گفتند چرا به نفع یکی کنار نمی‌روی؟ گفت شما مطمئن هستید آن یکی رد صلاحیت نمی‌شود؟ من کنار بکشم به نفع او، بعد او ردصلاحیت شود، آن وقت شما بنشینید به ریش ما دو تا بخندید؟ مثل آن آقایی بشود که برای یکی کنار کشید و آن هم برای یکی دیگر کنار کشید و آن آخری ردصلاحیت شد؟ این بود تحلیل مجملی از بازی کاندیداتوری در این دوره. در این دوره خیلی از بزرگان هم اظهارنظرهای حاشیه‌پسند کردند. یکی از آنها فرمود: در روی زمین انسانی بهتر از یکی از کاندیداها نمی‌شناسم. در پی این افاضات، آن کاندیدا به نفع یکی دیگر انصراف داد. یک منبع که نخواست نامش فاش شود گفت: مانده‌ام که آن کاندیدا آیا آن نفر بهتر را نمی‌توانست به آن بزرگ معرفی کند که او هم بهترین واقعی را بشناسد و اگر خودش بهترین بود، چرا به نفع آن یکی کنار کشید؟ وسط همین حرف‌ها، یکی دیگر از بزرگان فرمود: اینکه دم انتخابات، سند رو کنیم، نشانه پستی است... خیلی از کاندیداها، احساس تکلیف نکرده‌اند، برای خودشان خیال کرده‌اند. همان منبع گفت: سؤال این است: کسانی که یک موضوع را چهار سال دیرتر از موعد عنوان می‌کنند، آیا فراموشی گرفته‌اند یا نشسته‌اند برای خودشان خیال کرده‌اند؟ برم برم یک کاندیدا پشت سر هم می‌گوید می‌خواهم به نفع یکی از کاندیداها کنار بروم. بروم؟ می‌روم‌ها؟ بروم؟ آدم با خودش می‌گوید خوب آقا، برو. بفرما. صلاح مملکت خویش خسروان دانند. می‌خواهی بروی، برو. ولی چرا این‌قدر زود؟ چه آمدنی بود، چه رفتنی؟ فردا صبح دوباره جلوی دکه، روزنامه‌ها را‌ داری مرور می‌کنی، دست ایشان بلند است: خداحافظ! من دارم می‌روم. برای اتحاد بیشتر من می‌روم و چه و چه. یک ساعت توضیح داده است و یک کسانی هم اظهارنظر کرده‌اند که پیامدهای جدایی ایشان از تنور انتخابات مثل جدایی نادر از سیمین است یا بیشتر. به هر حال، هر رفتن و هر جدایی، به‌ویژه جدایی یک نامزد، می‌تواند رویدادی قابل بحث باشد. چه کنیم دیگر. این هم رفت. سخت است این همه احساس تکلیف را بگذاری و کنار بکشی برای یکی که ممکن است خودش هم رد صلاحیت شود. بیایی، بعد هم بروی. همین رفت‌وآمد هزینه دارد. تازگی‌ها زیاد هم شده‌ است این هزینه. حالا دولت بگوید افزایش کرایه تاکسی‌ها قانونی نیست. خب که چه؟ شده است دیگر. حالا ما که از جاده خاکی می‌رویم شاید کمتر حس کنیم اما آحاد مردم که حس می‌کنند. به هر حال، فکر می‌کنی، به سلامتی رفته است. دوباره پس فردا دستش به حالت بای بای درآمده که من رفتم. خداحافظ! برای فلانی کنار کشیدم‌ها. وگرنه من که کنار بکش نبودم، چون فلانی آمد، کشیدم. آقا ما کم کم طلبه شده‌ایم که ایشان بماند. خیلی کارش نوستالژیک است. مثل همان آقایی است که می‌گفت فسادها را می‌گویم؛ بگویم؟ عکس همسر شما را نشان بدهم؟ پسر شما آقازاده بود، بگویم چه بود؟ گوش آقای استاندار را بکشم؟ از ساعت دو؟ از ساعت سه؟ پس چن تا؟ و الی آخر. خلاصه اینکه اوشان هم مثل ایشان بودند یا برعکس. حالا شاکی نشوید که از نظر جناحی و این‌ چیزها، مخالف هم هستند. مهم این است که آن آقا، بگم بگم می‌کرد و این آقا هم برم برم می‌کند. خوب است حالا آن کاندیدا هم هی می‌گوید کسی به خاطر من انصراف ندهد. هی ایشان تأکید می‌کند که من دارم برای شما انصراف می‌دهم. خب آقا بده. نده. هر کاری می‌خواهی بکن. ولی زودتر. ببین چقدر وقت مردم را گرفتی. حالا 30-20 میلیون آدم منتظر هستند ببینند شما آخرش چه کار می‌کنی؟ اگر هستی که محکم بیایند در صحنه و شما را انتخاب کنند. اگر نیستی که محکم بیایند در صحنه و هر کس که شما می‌گویی را انتخاب کنند. خلاصه اینکه تکلیف این مردم را روشن کن.

دیدگاه تان را بنویسید

 

نیازمندی ها