کد خبر: 43914
تاریخ انتشار :

وعده‌های توخالی/ چرا سوگیری شعارهای کاندیداهای انتخابات ریاست‌جمهوری بیشتر به سمت زنان است؟

پایگاه خبری تحلیلی نامه نیوز (namehnews.com) :

پایگاه خبری تحلیلی نامه نیوز (namehnews.com) :

به گزارش نامه به نقل از هفته‌نامه متن یکی از کاندیداهای ریاست‌جمهوری می‌گوید: «سه وزیر زن در کابینه‌ام خواهم داشت.» دیگری تاکید می‌کند: «یک‌سوم اعضای دولتم را از بین جوانان و دختران نسل سومی انتخاب می‌کنم.» و کاندیدای دیگر ریاست‌جمهوری هم معتقد است: «زنان باید در مناسبات سیاسی-اجتماعی کشور مشارکت جدی‌تر داشته باشند. در شعار زنان را تکریم می‌کنیم ولی در عمل تا رسیدن به مرحله احقاق حقوق زنان فاصله زیادی داریم.» اینها بخشی از شعارهای انتخاباتی کاندیداهای یازدهمین دوره ریاست‌جمهوری برای زنان است؛ شعارهایی که فقط با هدف به‌دست آوردن رای زنان عنوان می‌شوند و بعد از انتخابات به فراموشی سپرده خواهند شد.
شعارهای خوش‌رنگ برای زنان
زنگ آغاز انتخابات یازدهم ریاست‌جمهوری به صدا درآمد. حالا دیگر کاندیداهای ریاست‌جمهوری یازدهم شروع به تبلیغات انتخاباتی کرده‌اند و هرکس به نوبه خود درباره زنان شعار می‌دهد؛ شعارهای خوش‌رنگی که در هر دوره انتخابات از سوی کاندیداها مطرح می‌شود، اما هنگامی که همین افراد بر صندلی ریاست‌جمهوری تکیه می‌زنند، به دست فراموشی سپرده می‌شوند. بعضی وقت‌ها هم در مسند ریاست‌‌جمهوری مصوبات و قوانینی را به اجرا می‌گذارند که چندان خوشایند زنان نیست. این موضوع در انتخابات سال 84 جایگاه ویژه‌ای داشت؛ آن سال‌ها که محمود احمدی‌نژاد به‌عنوان گزینه ریاست‌جمهوری در میان مردم مطرح شد، هیچ یک از فعالان اجتماعی فکر نمی‌کردند که او با وعده‌های اجتماعی و همچنین قول‌هایی که به زنان داد، بتواند بر صندلی پاستور تکیه زند. او به زنان وعده داده بود که بیمه زنان خانه‌دار، بیمه مهریه، کاهش ساعت کاری و دورکاری آنها را اجرایی کند. اما این دولت نه‌تنها پای قول و قرارش نماند، بلکه بسیاری از مصوباتی که به مجلس داد، خوشایند زنان نبود. حالا بسیاری از کاندیداهای ریاست‌جمهوری فهمیده‌اند که برای به‌دست آوردن رای بیشتر باید به زنان وعده‌های جنجالی دهند و از سوی دیگر جامعه هم فهمیده که این قول و قرارها انگار بیشتر برای به‌دست آوردن رای است.
وعده‌های کاندیداها بعد از انتخابات و رئیس‌جمهور‌شدنشان، درگیر مشکلات و مباحث مختلفی می‌شود که کلا لاینحل‌شدنش برای جامعه محرز می‌شود. این روزها هم که تنور انتخابات داغ است، تبلیغات بسیاری در حوزه زنان به چشم می‌خورد. هر کاندیدای انتخاباتی شعارهای مختلفی درباره زنان می‌دهد در همایش‌‌ها و مناسبت‌های مختلف درباره برنامه‌های خود برای زنان حرف می‌زند. یک کاندیدای انتخاباتی وعده می‌دهد که یک زن می‌تواند وزیر امور خارجه شود و اگر پیروز انتخابات شود، یکی از خانم‌های اقتصاددان را رئیس بانک مرکزی خواهد کرد. دیگر کاندیدای انتخابات می‌گوید اشتغال زنان و امنیت اجتماعی و اخلاقی برای آنان بسیار مهم است و جامعه‌ای موفق است که به ظرفیت انسانی خود توجه کند و از زنان در همه ابعاد جامعه استفاده کند.
زنان در همه عرصه‌های اجتماعی و اقتصادی و... حق شرکت دارند. کاندیدای دیگر انتخاباتی معتقد است که اگر رئیس‌جمهور شود، قطعا سه وزیر زن در کابینه خواهد داشت. این همه تبلیغات برای زنان چه مفهومی خواهد داشت؟ وعده‌هایی که به اعتقاد بسیاری از فعالان زنان، هیچ‌یک به سرانجام نمی‌رسد. این موضوع البته مورد توجه رهبر معظم انقلاب هم بوده است ایشان با تاکید بر اینکه حضور زنان در مشاغل و مناصب اجرایی اشکالی ندارد، تاکید می‌کنند: «آن بخشی که مورد اشکال و در واقع امتداد همان گفتمان غربی است، افتخار کردن به تعداد بالای زنان شاغل در مناصب اجرایی است.» رهبر انقلاب اسلامی در تبیین این موضوع افزودند: «اینکه ما به حضور بالای زنان در مناصب اجرایی افتخار کنیم، دیدگاهی غلط و در واقع انفعال در برابر گفتمان غربی است.»
فعالان زنان چه می‌گویند؟
در سال‌هایی که گذشت، در حوزه زنان اتفاقات زیادی افتاده است که بعضی از آنها خوشایند بوده‌اند و بعضی ناخوشایند. بی‌تردید وضعیت زنان شرایط کلی جامعه تاثیر می‌پذیرد. در برنامه اول توسعه، کشور درگیر جنگ تحمیلی بود و دیدگاه‌هایی مبنی بر اینکه تنها نقش زنان مادری و همسری است، وجود داشت. هرچند در این سال‌ها امکانات آموزشی برای زنان تدارک دیده شد، امکان تحصیل آنها در دانشگاه‌ها به وجود آمد و موانع فرهنگی آموزش دختران از سر راه برداشته شد که نتیجه آن را سال‌ها بعد در پیشی گرفتن دختران از پسران در ورود به دانشگاه شاهد بودیم.
دهه دوم انقلاب مقارن با دوران سازندگی بود و شرایط زنان نیز تحت تاثیر این دوران قرار گرفت. در آن زمان نگاه‌ها به مسائل فرهنگی و اجتماعی معطوف شد و یکسری از ملزومات مربوط به زنان پایه‌ریزی شد؛ به‌طوری که دفتر امور زنان تاسیس شد و پایه‌های بعضی فعالیت‌ها بنا نهاده شد. دهه سوم همزمان با غلبه گفتمان اصلاح‌طلبی بود و در برنامه چهارم، مباحث توسعه سیاسی مقدم بر مسائل دیگر، مطرح و باعث شد زنان تا حدودی آگاهی جنسیتی پیدا کنند. به اعتقاد فعالان زنان، در برنامه چهارم توسعه، تا حدودی خلاهای قبلی در برنامه‌های مربوط به زنان جبران شده بود.
هرچند نمی‌توان گفت این برنامه به طور مطلق مطلوب بوده است. این روند ادامه یافت تا اینکه دولت اصولگرا شکل می‌گرفت و سیاست‌ها سمت و سوی دیگری پیدا می‌کردند؛ به عنوان مثال اولین گام با تغییر نام مرکز امور مشارکت زنان به مرکز امور زنان و خانواده خود را نشان می‌دهد و بازهم در این دوره شاهد تاکید بر حضور زنان در خانواده بودیم. سهیلا جلودارزاده، نماینده پیشین مجلس شورای اسلامی در این باره می‌گوید: «مشکلات حوزه زنان به نوعی دستخوش مسائل سیاسی دولت‌ها شد. بسیاری از کاندیدا‌های انتخاباتی برای رسیدن به کرسی ریاست‌جمهوری، وعده‌های بسیاری به زنان جامعه داده‌اند. بسیاری مواقع دولت‌هایی که بر سر کار آمده‌اند، مشکلات این حوزه را فهمیده‌اند، اما شاید به خوبی نتوانسته‌اند اقدامات قابل توجهی در این زمینه انجام دهند، البته اقداماتی در‌خور حقوق زنان انجام داده‌اند، اما متاسفانه باید اعلام کرد دولت‌های نهم و دهم نه‌تنها هیچ اقدامی برای زنان انجام نداده‌اند، بلکه بسیاری از قوانین مخالف حقوق زنان هم در این دولت به تصویب رسید.»
توران ولی‌مرادی در این‌باره به خبرآنلاین می‌گوید: «مسئولان با آنچه کرده‌اند، آنچه گفته‌اند و آنچه به جریان انداخته‌اند، نشان داده‌اند که چه بسیار فرصت‌ها که زنان به آن راه نداشته‌اند و چه بسیار تبعیض‌ها که صورت گرفته است. از این رو امروز به نقطه‌ای رسیده‌ایم که ضروری می‌دانیم آنان که در مراکز تصمیم‌گیر و تصمیم‌ساز قرار دارند، باید خود را موظف بدانند که نقش و جایگاه زن را به‌طور شفاف بیان کنند. نگرشی که انقلاب اسلامی نسبت زن داشت و زنان هم این انقلاب را به پیش بردند و به پای آن ایستادند.» سالی که گذشت برای زنان با نگرانی‌های بسیاری همراه بود؛ چه برای کسانی که در حال انتخاب رشته بودند و با محروم شدن از تحصیل در بعضی از رشته‌ها و دانشگاه‌ها مواجه شدند، چه برای افرادی که نگران تصویب قوانینی مثل مشروط شدن خروج دختران از کشور به اجازه ولی‌ بودند و همچنین موادی از لایحه حمایت از خانواده و طرح‌هایی که ممکن بود به از دست دادن فرصت‌های شغلی‌ زنان منجر شود. این سال به جای اتفاق مثبت قابل اشاره، پر بود از ارائه طرح‌ها، لوایح و پیشنهادهای گوناگون که واکنش‌های بسیاری را هم به دنبال داشت حال باید دید رئیس‌جمهور آینده چقدر پای قول و قرارهایش با زنان می‌ماند.

دیدگاه تان را بنویسید

 

نیازمندی ها