پای چوبین اصلاح طلبی در نمایش تلویزیونی
پایگاه خبری تحلیلی نامه نیوز (namehnews.com) :
به گزارش نامه، بالاخره انتظار برای دیدن مناظره کاندیداهای انتخابات ریاست جمهوری به سر آمد و هر هشت کاندیدا عصر روز جمعه در جام جم جمع شدند تا برنامه مناظره را اجرا کنند اما نتیجه کار هر چیزی بود جز آنچه مخاطبان برنامه انتظارش را داشتند، یک مناظره جدی، چالش برانگیز و مهم تر از همه سیاسی. آنچه که مردم دیدند بیشتر یک نمایش تلویزیونی بود که خاطره سال های دور آن برنامه قدیمی مرحوم منوچهر نوذری را زنده می کرد. دکوراسیون صحنه و نحوه چینش افراد با وجود ظاهر تزیینی به همان برنامه شباهت داشت که این بار به جای آن خدا بیامرز، مرتضی حیدری نقش او را به عهده داشت که تنها فرقش در ظاهر موبد بود اما نمی توانست از پس جذابیت های مجری گری نوذری بربیاید. این نمایش تلویزیونی آن قدر ضعیف بود که در همان موقع پخش مستقیم شوخ طبعان را تحریک کرد تا برای ارسال پیامک های طنزشان دست به کار کند و بعد نوبت اهل رسانه و سیاست رسید تا یکی بعد از دیگری زبان به طعن و انتقاد صدا و سیما و مدیریت آن باز کنند. به هر حال، ضعف برنامه چیزی نیست که بتوان پنهان کرد و مدیریت صدا و سیما هم باید به فکر بیافتد تا با یک برنامه مناظره دیگر به فکر جبران مافات باشند. نکته جالب توجه در طی پخش برنامه واکنش کاندیداها به نحوه اجرای مناظره بود که بدون مشاوره با آنها تنظیم شده بود. به همین دلیل، کاندیداها از قبل آماده این نحو اجرای برنامه نبودند و به نوعی نسبت به آن منفعل بودند. معلوم است که این نحو اجرای مناظره به هیچ صورت در شان و مقام رقابت انتخاباتی ریاست جمهوری ایران نیست و بدتر از همه وضعیت انفعال کاندیداها بود که مجبور بودند بدون حق انتخاب خود را تسلیم برنامه ریزی مسئولین برنامه کنند. این وضعیت نمی توانست بدون اعتراض باشد و به همین جهت کاندیداها یا به نحوه تنظیم سوال ها یا نسبت به اصل برنامه مناظره اعتراض داشتند که در این میان، عارف نقش بیشتری در اعتراض در اصل برنامه داشت. اعتراض عارف کمی وضعیت انفعالی را تخفیف داد و به عنوان یک کاندید از موضع فعال وارد مقوله مناظراه شد. حرکت اعتراضی عارف نقطه مثبت او در مناظره بود اما همین نقطه مثبت در جریان مناظره مبدل به نقطه ضعف او شد تا آنجا که در پاسخ به عکس مربوط به یک معدن پاسخی به طور کامل دور از انتظار و عجیب و غریب داد. اگر به صورت نمادین به حرکت اعتراضی او توجه کنیم، می توان گفت که آن نماد تحرک سیاسی اصلاح طلبان در طول عمر بیش از یک دهه و نیم است. این نماد آن مثل معروف پای چوبین استدلالیان از مولانا را به یاد می آورد که با وجود ظاهر استدلالی آن اما سخت بی تمکین است و نمی توان اعتمادی به آن داشت. در واقع، عراف می توانست به راحتی برای اعتراض خود هم مبنای روشنی را در چند دقیقه بیان کند و هم آن که بر اساس این مبنا تا آخر برنامه عمل کند، اما او تنها ظاهری استدلالی برای اعتراض خود بیان کرد و در عمل حتی به همین مقدار هم وفادار نماند و همین که سوال های تستی تمام شد حرکت اعتراضی او هم به آخر رسید تا نوبت به آن پاسخ به عکس معدن برسد. این نحوه کنش سیاسی چیزی است که در طول عمر اصلاحات به صورت ها و در زمینه های مختلف دیده شده و نتیجه کار هم مثل همین مناظره بوده است. به همین جهت است که جریان اصلاحات درست از همان نقطه قوت خود ضربه خورده و به عبارت دیگر، این جریان پتانسیل هایی را فعال کرده که نقطه قوت آن بوده اما از یک سو نتوانسته تبیین و راه کارهای مناسبی و اصولی از آنها ارائه دهد و از طرف دیگر، به همان تبیین نیم بند نیز وفادار نبوده و در عمل تنها پتانسیل های خود را هدر داده است. عارف نیز به عنوان یکی از وارثین جریان اصلاحات در حد بسیار کوچک و نمادین بر همین رویه عمل کرد و اکنون باید پرسید که مخاطبان او چگونه می توانند به این رویه اعتماد کنند و به قول مولانا، چگونه می توانند به پای چوبین او تمکین کنند؟! سید حمید لاری
دیدگاه تان را بنویسید