کد خبر: 46719
تاریخ انتشار :

تعارض فکر پادگانی با پیشرفت و عدالت

پایگاه خبری تحلیلی نامه نیوز (namehnews.com) :

پایگاه خبری تحلیلی نامه نیوز (namehnews.com) :

سید حمید لاری: این قابل انتظار بود که دکتر حسن روحانی در سومین مناظره صدا و سیما از در نقد به کارنامه هشت سال گذشته وارد شود و از طرف دیگر موضع دفاعی از دو دوره سازندگی و اصلاحات داشته باشد. این نحو ورود او به مناظره به شیوه ای بود تا جانب احتیاط رعایت شود و به نحوی حرف زد برنامه خود را بر مبنای خط مشی و تجربه گذشته با توجه به شرایط موجود تبیین کرده باشد اما وقتی که نوبت به انتقاد رقبا رسید قضیه فرق کرد و به خصوص در جواب به قالیباف آن رویه محتاطانه را کنار گذاشت و تندترین حرف را بر زبان راند. قالیباف ماجرای سالگرد 18 تیر در سال 82 را پیش کشید که به ادعای او، روحانی مخالف پیشنهاد او برای برگزاری مراسم از سوی دانشجویان در چارچوب قانون بوده و به او گفته بود که «ولش کنید مگر دنبال دردسر می گردید». روحانی در پاسخ به او اول دست به افشاگری زد و معلوم کرد که مجوز قالیباف برای حمله گازنبری به دانشجویان بوده و تنها به این هم اکتفاء نکرد و خطاب به قالیباف گفت: «از ابتدای زندگی سیاسی مسیرم روشن است هیچوقت پادگانی فکر و عمل نکردم. جزو افرادی هستم که حقوق خواندم، من سرهنگ نیستم، حقوقدان هستم. حواسمان باشد چگونه حرف می‌زنیم». فکر و عمل پادگانی و تقابل سرهنگ با حقوقدان؟! شاید قالیباف هیچ وقت انتظار شنیدن این را نداشت اما روحانی این را گفت تا خط تمایز و تقابل خودش را با او معلوم کرده باشد. این وضع آن قدر برای قالیباف سنگین بود که چاره ای نداشت درست بعد از آن موضع دفاعی بگیرد تا کارنامه گذشته اش را توجیه کرده باشد و برای همین از آزادی داشنجویان و اقوام و گروه ها و حتی گفتگو با نماینده رسمی دفتر تحکیم وحدت گفت و حتی واژه پادگانی را یکی دو بار گفت تا به هر نحو که شده سنگینی بار این واژه را از دوش خود زمین گذاشته باشد. با وجود این، از نوع واکنش قالیباف معلوم شد که روحانی کار خود را کرده و چیزی را رو کرده است که قالیباف سال ها برای پاک کردن آن زحمت کشیده بود. حالا بعد از افشاگری روحانی این مسئله مطرح شده که کارنامه قالیباف را می توان به عنوان کارنامه ای بر مبنای فکر و عمل پادگانی ارزیابی کرد مثل آن سرهنگی که نگاهش به امور درست همانند نگاهش به سربازانی به صف ایستاده است که فقط منتظر فرمان حمله او هستند؟ چه قالیباف بخواهد و چه نخواهد بخش نظامی از کارنامه او قابل حذف کردن نیست به دو دلیل. دلیل اول این که تا قبل از سال 87، کارنامه او تحت الشعاع بخش نظامی است و از این سال بود که او کت و شلوار پوشید تا مسئولیت شهرداری تهران را به عهده بگیرد. این بخش از کارنامه آن قدر سنگین است که قالیباف حتی در این دور از انتخابات سعی به استفاده از آن دارد به نحوی که دوره جنگ یا فرماندهی نیروی انتظامی را به نحوی با دوره شهرداری خود گره بزند که گویا مدیریتی سازمان مند و با هدف را مد نظر دارد. البته ناگفته نماند که او سعی دارد بخش هایی مثل راه اندازی بازداشتگاه های ویژه و ارتباط آن بازداشتگاه ها با قاضی مرتضوی معروف، تاسیس بازداشتگاه کهریزک و طاحی طرح امنیت اخلاقی را در این بخش از کارنامه خود مسکوت نگه دارد. بازداشتگاه های ویژه در زمان ریاست او بر نیروی انتظامی تا آنجا پیش رفت که صدای احمد مسجد جامعی، وزیر ارشاد وقت، را هم بلند کرد و نسبت به نحوه دستگیری و بازجویی از افراد اعتراض کند و بعد معلوم شد که این نحوه مقدمه ای بود که در دوره بعد و در قالب ارتقای امنیت اخلاقی به صورت وسیع تری اجرا شد. به هر حال، قالیباف نمی تواند بخش نظامی کارنامه خود را نادیده بگیرد و در این موضوع با محسن رضایی مشترک است. این بخش خواه ناخواه در حدود فکر و عمل پادگانی قابل تعریف است و اگر به بخش غیر نظامی گره زده شود به طور طبیعی این نتیجه به دست می آید که بخش غیر نظامی نیز در حدود همین نحو فکر و عمل پیش رفته است. وقتی که قالیباف در همین دوره از تبلیغات خود زمانمندی دو ساله را برای طرح هایش پیش می کشد تداعی همان نحوه فکر و عمل پادگانی را می کند که طرح ها و نیروهای اجرایی آن همانند سربازان به صف ایستاده و منتظر صدرو فرمان هستند. این نحوه فکر و عمل در خاطره تاریخی مردم ایران بی سابقه نیست زیرا در سال های دور، کسی مثل رضاخان نیز بر همین مبنا قدرت را به دست گرفت و امور کشور را اداره می کرد. شاید بعضی از افراد این نحو عمل را بپسندند و حتی آن را برای شرایط سخت لازم بدانند اما آیا این نحوه با دو مقوله اصلی پیشرفت و عدالت نسبتی دارد؟ تجربه رضاخانی نشان داده که این نحوه عمل با خود پیشرفت می آورد اما پیشرفت صوری و ظاهری و بدون مبنای محکم و اساسی و از طرف دیگر، این نحوه عمل حتی همان نسبت ظاهری نیز با عدالت ندارد. اکنون باید بار دیگر باید این نحوه عمل را تجربه کرد تا معلوم شود که از آن نه پیشرفت و نه عدالتی به دست نمی آید؟!

دیدگاه تان را بنویسید

 

نیازمندی ها