کد خبر: 48113
تاریخ انتشار :

زیباکلام: اولین کار روحانی این باشد که پراید من را قرض بگیرد و با آقایان هاشمی، خاتمی و سیدحسن خمینی با دسته گل و شیرینی به منزل عارف بروند

پایگاه خبری تحلیلی نامه نیوز (namehnews.com) :

پایگاه خبری تحلیلی نامه نیوز (namehnews.com) :

به گزارش نامه، صادق زیبا کلام از مدافعان تمام قد روحانی در انتخابات بود، آنقدر تمام قد ایستاد که حتی در فیلم انتخاباتی روحانی هم حاضر شد و سخن گفت. او قسمتی از پیشنهادات خود برای دولت حسن روحانی را در گفت‌وگویی با آرمان بیان کرده است. که در ادامه می آید؛ شما اگر در مقام یک مشاور بخواهید به آقای روحانی در خصوص اولین کارهایی که باید از فردا انجام دهد مشورت بدهید، چه پیشنهاداتی به ایشان مطرح می‌کنید؟ اولین کاری که آقای روحانی باید بکند، باید بیاید پراید بنده را قرض بگیرد و بعد به همراه آقای هاشمی رفسنجانی و خاتمی و سید حسن خمینی یک دسته گل و یک جعبه شیرینی بگیرند و به منزل آقای دکتر محمدرضا عارف بروند. آقای روحانی وقتی می‌خواهند گل را به آقای عارف تقدیم بکند به ایشان می‌گوید: آقای عارف ما از طرف ملت ایران و از طرف تمام کسانی که به من رای داده‌اند، آمدیم و از کار بزرگی که شما کردید تشکر می‌کنیم و می‌گوییم کار شما کاری تاریخی بود که قطعا به یاد ملت ایران خواهد ماند. بعد هم می‌آیند پراید بنده را که قرض گرفته بودند برمی‌گرداندند. چرا من می‌گویم این کار واجب‌تر از هر کار دیگری است؟ چون این درسی خواهد بود به نفع جوانان، دوم خردادی‌ها و حتی اصولگرایان که باید انسان در زندگی قدرشناس باشد و باید وقتی که پیروز شد به فکر کسانی که برای پیروزی او فداکاری کردند باشد. این درسی اخلاقی- سیاسی برای جامعه ایران خواهد بود. اما بعد از این نکته دوم و نکات دیگر؛ آقای روحانی خوشبختانه در جریان برنامه‌های انتخاباتی‌اش قول نداد یک روزه و دو روزه اقتصاد را درست کند. روحانی باید به مردم بگوید که ما قوه مجریه را گرفته‌ایم اما بقیه نهادها دست اصولگرایان و رقبای ماست. معنی این حرف این نیست که رئیس جمهور یازدهم از اول کارش دنبال شانه‌خالی کردن از بار مسئولیت‌هاست. او باید توضیح دهد همچنان متعهد است که سیاست‌های غلط را درست کند و محور آنها را عقل و تدبیر قرار دهد. باید بگوید می‌خواهم با دنیا آشتی کنم و خیلی از کشورها نظیر فرانسه، ایتالیا، آلمان، استرالیا و ... هستند که دلیلی ندارد علیه ایران باشند. همان کشورهایی که در اوج جنگ 8 ساله علیه ما نبودند در این 8 سال علیه ما شدند. گام مهم دیگر آقای روحانی گام بسیار سختی است اما چاره‌ای ندارد جز انجام دادن آن و آن این که باید با سران نظام بنشینند و مساله پرونده اتمی را در چارچوب یک نگاه واقع‌بینانه تحلیل و بررسی کنند و برای آن راهکار واقع‌بینانه بدهند. نکته دیگر این است که در عرصه داخلی باید از اقتصاددانان داخلی، صرف نظر از گرایشات سیاسی استفاده و در اسرع وقت سازمان برنامه و بودجه را احیا کند. نکته بعدی اینکه باید سفرهای استانی را تعطیل کند چرا که این سفرها وسیله‌ای بود برای افزایش محبوبیت دولتمردان، بدون اینکه گامی موثر برای توسعه پایدار مناطق مختلف کشور برداشته شود. برنامه‌ها و طرح‌های یک استان لزوما نباید در همان استان بررسی شود و در طول 2-3 روز مثلا 700 طرح تصویب شود. طرح‌ها را باید متخصصان کشور و برنامه‌ریزان در سازمان برنامه و بودجه و طی سلسله مراتب خاص کارشناسی معین کنند که در ارتباط با سیاست‌های کلان توسعه اقتصادی کشور باشد. از این دست اولویت‌ها مثل محیط زیست و ورزش و فرهنگ و ... زیاد است. در یک کلام آقای روحانی باید اصل را بر این قرار دهد که ما باید در بلندمدت کار کنیم و از شیوه‌های عوام‌گرایانه به دور باشیم. آقای روحانی باید از همین امروز به خودش تعهد دهد که به خاطر خوشایند مردم و به خاطر افزایش محبوبیت کاری نکند و از اینکه جایی به خاطر تصمیمات درست و بلند مدت هم او را «هو» کردند و به او اعتراضی صورت گرفت هم نترسد. آقای روحانی باید ببیند چه چیزی برای 10 سال آینده ایران لازم است و کار کارشناسی را انجام دهد. مهم‌ترین چیزی هم که ما می‌خواهیم صداقت است، بدون هراس از تبعات آن. شما در بسیاری از مطالب و سخنان خود تاکید داشته‌اید که پیش‌زمینه شرایط مطلوب در هر حوزه‌ای توسعه یافتگی سیاسی است. در این زمینه چه توصیه‌ای به دولت یازدهم دارید؟ نقطه آغاز توسعه سیاسی از اینجاست که دولت خود را عقل کل نداند. اولین نکته‌ای که الفبای توسعه سیاسی است این است که آقای روحانی و دولتش یاد بگیرند که بگویند «نمی‌دانیم». این «نمی‌دانیم» یعنی رفتن به سمت استفاده از کارشناسان در حوزه‌های مختلف. آقای روحانی باید بداند که در همه زمینه‌ها اظهارنظر نکند و در هر موضوعی لب به سخن نگشاید. توسعه سیاسی فقط آزادی مطبوعات نیست. توسعه سیاسی فقط داشتن حزب آزاد و مستقل از حکومت و آزادی بیان و ... نیست. مهم‌ترین رکن توسعه سیاسی این است که افراد و از جمله دولت و دولتمردان خود را عقل کل ندانند. بنابراین باید دولت بداند که دیگرانی در این کشور هستند که از وزرا و دولتمردان کارآمدتر و کارشناس‌تر هستند. چرا جامعه به سمت انسداد می‌رود؟ به خاطر این است که دولت خودش را از دیگران عاقل‌تر می داند. بنابراین وقتی دیگران نظری می‌دهند که مغایر فکر دولت است، دولت جلوی آن را می‌بندد. لذا توسعه سیاسی اینطور نیست که ایشان از فردای ریاست جمهوری بخشنامه کند که احزاب و مطبوعات آزادند. ایشان همین که خود را و دولتش را عقل کل نداند بقیه موارد به شکل طبیعی ایجاد خواهند شد. دولت در حقیقت باید توسعه سیاسی را از خودش آغاز کند. یکی از مسائلی که وجود دارد این است که ما به هر تقدیر انتخابات‌های دیگری را نیز پیش رو داریم که عدم توسعه‌یافتگی سیاسی این خطر را ایجاد می‌کند که باز هم جناح رقیب فضا را از دست ما خارج کند. نمونه اصلی‌اش انتخابات مجلس دهم است. فکر می‌کنید آقای روحانی تا آن زمان چه کار باید بکند تا امکان رقابت سیاسی آزاد و استاندارد ایجاد شود؟ در بلندمدت قطعا آقای روحانی باید به این سمت حرکت کند که آنچه در ایران مانع فعالیت احزاب می‌شود برداشته شده و درگاه ورود سلایق به عرصه رقابت سیاسی قانونمند شود. یعنی افراد نباید به دلیل دیدگاه‌های سیاسی امکان فعالیت سیاسی نداشته باشند. کاری که آقای روحانی در مقام فردی که باید حافظ قانون اساسی باشد باید انجام دهد این است که اصول مربوط به حقوق ملت و حقوق احزاب سیاسی را احیا کند و روی آن تاکید داشته باشد. روحانی قطعا در این مسیر خیلی با زحمت مواجه خواهد شد اما باید قرص و محکم بایستد و البته شرط سیاست این است که به انکار اصولگرایان هم روی نیاورد. آقای روحانی نیاز نیست در مقام رئیس جمهور شخصا وارد تقابل با نهادهای مختلف شود و یا دولت را به دستگاه تولید نقد تبدیل کند، دولت یازدهم باید فقط فضایی ایجاد کند که جامعه مدنی و کارشناسان بتوانند در یک‌سری مناسبات انتقادی با نهادهای دیگر وارد تعامل شوند. ما نیاز به بحث داریم، بحثی که یک طرف آن دولت نباشد و طرف دیگر آن نهادهای دیگر. یک سر بحث باید قطعا جامعه مدنی باشد. این پیش زمینه توسعه سیاسی است و قطعا نمی‌توانیم توقع داشته باشیم که ابتدا به ساکن دولت یازدهم کار توسعه سیاسی را با احزاب شروع کند.

دیدگاه تان را بنویسید

 

نیازمندی ها