ماجرای رهبر ارکست شدن شجونی در زندان قصر/ آن ها گفتند«شاهنشاه ما پاینده بادا» ما « ای ایران مرز پر گهر را خواندیم»
پایگاه خبری تحلیلی نامه نیوز (namehnews.com) :
پایگاه خبری تحلیلی نامه نیوز (namehnews.com) :
به گزارش نامه، خاطرات شخصیتهای سیاسی و مذهبی میتواند برای علاقهمندان به تاریخ و سیاست ایران بسیار جالب توجه باشد. یکی از این سیاستمدارن جعفر شجونی است. عضو جامعه روحانیت مبارز تهران که سابقه نمایندگی مجلس را نیز در کارنامه خود دارد در خاطرات خود به زندان رفتنش در رژیم پهلوی اشاره میکند و میگوید:
زندگی در زندان قصر را باید به دو مرحله تقسیم کرد. اوایل ما زندانیها در آنجا آقایی و ریاست میکردیم. دستور میدادیم برایمان غذا و میوه بیاورند. این وضعیت تقریبا تا سالهای ۴۵ یا ۴۶ ادامه داشت. اما بعدها که ساواک قوت گرفت دیگر این حرفها قدغن شد.
در دوره اول حتی ما با لباس خودمان در زندان بودیم. آیتالله طالقانی، من، محلاتی، مروارید، مقدسیان و اعتمادزاده که معمم بودیم همه با لباس روحانیت در زندان میگشتیم. حتی گهگاه سخنرانی میکردیم و روضهخوانی داشتیم.
اما بعدها که ساواک قوی و سختگیریها بیشتر شد زندان که میرفتیم لباس روحانیت را از ما میگرفتند و حتی مثلا وقتی بعد از دو سال از زندان بیرون میآمدیم اثری از لباس نبود و دست آخر با همان پیراهن و شلوار به خانه میرفتیم. یادم هست یکبار که من بعد از چندی دوباره به زندان قصر برگشتم تازه سختگیریها شروع شده بود.
وقتی وارد زندان شدم آیتالله طالقانی به من گفت: «شجونی به داد ما برس». گفت اینها اجبار کردهاند که ما صبحها برویم صبحگاه و سرود «شاهنشاه ما پاینده بادا» را بخوانیم. آن موقع تودهایها بریده بودند و برای همین میآمدند و برای شاه دعا میکردند.
خلاصه من گفتم که رهبر ارکستر کیست و ایشان گفت آقای حکیمی. گفتم از فردا صبح من رهبر ارکستر میشوم. فردا صبح همه رفتیم در صف و آقای طالقانی عقبتر ایستاد و اعضای نهضت آزادی و مهندس بازرگان هر کدام چهارتا چهارتا ایستادند.
من هم رفتم حکیمی را کنار زدم و خودم رهبر ارکستر شدم، اما به جای اینکه «شاهنشاه ما پاینده بادا» را بخوانم شروع کردم به خواندن «ای ایران ای مرز پر گهر» و همه زندانیها هم با من شروع به خواندن کردند. مامورین هم که نقشه ما را فهمیدند دیگر اجازه ندادند من رهبر ارکستر شوم.
دیدگاه تان را بنویسید