کد خبر: 498240
تاریخ انتشار :

نامه نیوز بررسی کرد؛

آیا روسیه ایران را قربانی خواهد کرد؟/مسکو سود زیادی از قهر تهران و واشنگتن می برد/ معامله بزرگ بین امریکا و روسیه بر سر ایران صورت خواهد گرفت؟/بازی با کارت ایران برای دریافت امتیاز از اروپا و آمریکا

پایگاه خبری تحلیلی نامه نیوز (namehnews.com) :

پایگاه خبری تحلیلی نامه نیوز (namehnews.com) :

گروه بین الملل نامه نیوز: با خروج امریکا از برجام، تهران روابط با بروکسل و تداوم مذاکرات برجامی با انها و همچنین رایزنی با روسیه برای کاهش تلاطم اقتصادی و ارزی در کشور، مقابله با تحریمهای یکجانبه امریکا و ایجاد سهولت در صدور انرژی را در صدر سیاست خارجی خود قرار داده است.
از این رو شاهد سفر دکتر روحانی رئیس جمهور کشورمان برای مذاکره با اتریش و سوئد، سفر دکتر ولایتی به مسکو(همزمان با سفر نتانیاهو به این کشور) و تداوم مذاکرات اروپایی ظریف و معاونین وزیرخارجه برای مقابله با تحریم های یکجانبه امریکا بودیم.
واشنگتن به خروج امریکا از توافق، بسنده نکرده و جمهوری اسلامی ایران را در مظان اتهامات مختلفی قرار داده است.
اتهاماتی همانند بیانیه ۱۲ بندی پمپئو وزیرخارجه امریکا خطاب به ایران، اتهاماتی مانند ایجاد بحران در یمن، سوریه و لبنان، فعالیتهای موشکی و منطقه ای و حمایت از تروریسم.
اما باید اذعان کنیم که هریک از اعضای توافق برجام، منافع حداکثری خود را دنبال میکنند.
با خروج امریکا از این توافق، اروپا یا باید، تداوم برجام و همکاری با تهران را ادامه دهد و منافع حداکثری را در ارتباط با امریکا از دست دهد، یا واشنگتن را انتخاب کند و پا روی تعهدات حقوقی و سیاسی خود که حاصل سالها مذاکره و چانه زنی است بگذارد.در این صورت هم، بسیاری از منافع اقتصادی خود در تهران را، از دست میدهد.
روسیه هم به عنوان عضو دیگر برجام، چنانچه، تهران را انتخاب کند، منافع حداکثری خود را در ارتباط با امریکا از دست میدهد و با بحرانهای جدی تری روبرو میشود.
چنانچه تهران به سمت مذاکره با امریکا گرایش پیدا کند، بالتبع روسیه هم، سودی را که از تداوم بازی (ایران-روسیه) کسب میکند، از دست میدهد.
همکاری روسیه با نتانیاهو و ترامپ در موضوع سوریه و تلاش برای خارج کردن ایران از سوریه، تعطیلی پایگاه های نظامی ایران در این کشور، توافق در موضوع موشکی و توقف فروش موشکهای استراتژیک به تهران و همچنین همکاری در تحریم ایران، منافع بیشتری نصیب مسکو میکند.منافعی که وسوسه انگیز است‌. منافعی همچون استقرار دائمی پایگاه های نظامی روسیه و تضمین خروج امریکا، امتیاز در بحران اوکراین و موضوع انرژی همچون نورداستریم ۲ یا رقابتهای استراتژیک در شرق اروپا.
با این تفاسیر، ایا روسیه برای کسب منافع حداکثری،ایران را قربانی خواهد کرد؟ خیر
نکته ظریف اینکه،اگر بازی-روسیه یکبار به اجرا گذاشته شود، همکاری با حریف، هرگز عاقلانه نیست، زیرا انگیزه ای برای همکاری وجود ندارد. اما اجرای مکرر بازی و طولانی بودن آن، احتمال همکاری بین رقبا را افزایش میدهد. زیرا بازیگران میتوانند از جریان نتایج حاصل شده، سود برند، و حتی با در پیش گرفتن راهبردهای پیچیده ای(به شکل چراغ خاموش) باهم ارتباط برقرار کنند.
در این راستا، طولانی بودن اختلاف ایران با امریکا و از طرفی ناامیدی از اروپا، تهران را بالاجبار به سمت کرملین هدایت میکند.
تداوم این رابطه در دوران دولت نهم و دهم(سیاست شرق گرایی)، انگیزه همکاری در روسیه را تقویت میکند.
همانطور که گفته شود، اگرچه سود حاصل از همکاری روسیه با ایران، در مقایسه با سودِ حاصل از پیمان شکنی او، اندک است، اما با برقراری همکاری پایدار، سودی که در طول اجرای مکرر بازی، بدست می آید، بیش از منافعی خواهد بود که از یک بار پیمان شکنی بدست می اید.
در واقع طول مدت بازی و سالهای طولانی تحریم ایران از سوی امریکا و نبود ارتباط مناسب ایران با سایر بازیگران همانند اروپا، مسکو را به همکاری و عدم پیمان شکنی گسترده سوق میدهد.
سودی که مسکو از فضایِ قهر الود تهران با امریکا میبرد،بیش از سودی که احیاناً با پیمان شکنی بدست می اورد.
رفتار مسکو همیشه ترکیبی از همکاری و عدم همکاری بوده و خواهد بود.
یعنی در عین اینکه در موارد استراتژیک همانند تحریمها و قطعنامه های شورای امنیت، علیه ایران رای میدهد و حاضر به وتوی قطعنامه نمیشود، در موارد تاکتیکی حاضر به همکاری با تهران میشود‌.چرا که همین قطعنامه های ذیل فصل هفتم منشور و در مرحله بعد، "خروج امریکا از برجام"، شرایط را برای بازیِ کرملین مهیا میکرد. از این رو‌، در مدتی که ترامپ از تصمیمش برای خروج از برجام برجام، سخن میگفت،مسکو، فعالیتی برای ماندن واشنگتن در توافق، ترتیب نداد.
در روزهایی که دکتر عباس عراقچی در حال رایزنی با مسئولین اروپایی برای تهیه بسته حمایتی از برجام و ترغیب شرکتهای اروپایی به ماندن در ایران بود،در آن سوی میدان، پوتین، همصدا با عربستان سعودی،با ترامپ هم داستان شده و برای جبرانِ نفت ایران، تولید نفت خود را افزایش داده است.
جبران نفت ایران از سوی عربستان و دیگر اعضای اوپک، ضمن جبران کمبود انرژی در جهان، از افزایش بی رویه قیمت نفت و بنزین، جلوگیری میکند.موضوعی که باید آن را به عنوان چراغ سبزی به کاخ سفید، جمهوری خواهان و علیه منافع تهران تلقی کرد‌.
از این رو دکتر ولایتی برای تاثیر بر رفتار مسکو، به کرملین سفر کرد.اما حاصل این سفر، هدیه ای در حد روابط کالا به کالا بود.
دکتر ولایتی پس از دیدار با پوتین به خبرنگاران گفت: "آماری که پوتین در این جلسه بیان کرد، حاکی از این بود که وی تاکید داشت روابط نفتی ایران و روسیه تا سقف ۵۰ میلیارد دلار ادامه پیدا کند. این رقم بالایی است و می‌تواند جایگزین شرکت‌های غربی شوند که ایران را ترک کرده‌اند."
الکساندر نواک وزیر انرژی روسیه هم، در پاسخ به موضع ولایتی، از شروع توافق نفتی دو کشور بصورت نفت در برابر کالا( کالا به کالا) خبر داد.
یعنی در عین اینکه‌، برای همراهی با ترامپ و عربستان، تولید نفت خود را افزایش داد، ایران را هم تحریم نکرد.اما حاضر به روابط تجاری و نفتی با ارز دیگر همانند یورو یا ارز خودشان نشده است.
در این راستا، اگر اروپا خرید روزانه ی یک میلیون بشکه نفت با ارز یورو را تضمین کند،قدم محکمتر و بهتری نسبت به روسیه برداشته است.لذا با این معیار، اروپا صادق تر و نزدیکتر از روسیه، بنظر می رسد.
با توجه به اینکه طی ماه های اخیر تولید نفت امریکا افزایش داشته است و نفت کانادا و امریکا هم،طی دو ماه اینده به بازار آسیا وارد میشود، افزایش تولید نفت‌ از سوی مسکو را باید حرکتی منطقی در جهت حفظ سهم خود در بازار جهانی تعبیر کرد.
انچه غیرمنطقی است، تداوم راهبرد تک گزینه ای بودن سیاست حارجی ایران جمهوری اسلامی ایران است. راهبردی که منابع انسانی،طبیعی، مادی و معنوی این کشور را هدر می دهد.
سیاست "یکی به نعل یکی به میخ" مسکو همانند همراهی نسبی با تهران در خرید انرژی و سرمایه گذاری در حوزه انرژی، در عینِ افزایش تولید نفتی برای همراهی با ترامپ و شروع تجارت کالا به کالا، بارها به گونه ای متفاوت اجرا شده است.
همکاری نسبی با ایران در پرونده سوریه(حمایت از بشار اسد و جنگ با داعش) و عدم همراهی با ایران در دفاع از حمله موشکی رژیم صهیونیستی به پایگاه های نظامی ایران در سوریه و احیاناً همکاری و یا سکوت در قبالِ تجاوز رژیم صهیونیستی به حوزه نظامی سپاه پاسداران در جنوب این کشور، طولانی کردن پروسه ی فروش اس ۳۰۰ به ایران و در مرحله بعد، فروشِ آسان این موشکها به رقبای منطقه ای ایران همچون عربستان سعودی، ترکیه و حتی پاکستان، برای ایجاد موازنه در منطقه و جلوگیری از برتری استراتژیک تهران، مثالهایی از این دست است.
لذا رفتار زیگزاگی و متناقض روسیه و استفاده از کارت بازی ایران، به این خاطر است، که روسها از تنگناهای ایجاد شده در روابط ایران با اروپا و امریکا و تک گزینه ای بودن راهبرد ایران بعد از خروج امریکا از برجام، مطلعند.
نتیجه اینکه، روسها قصد دارند با ترس برامده از حضور نظامی ایران در سوریه، از امریکا و اسرائیل، در ازای محدودسازی قدرت ایران و محور مقاومت در سوریه، امتیاز بگیرند و از طرفی سران این کشورها را به خروج امریکا از سوریه، با شرط حمایت حداقلی روسیه از کُردهای سوری هم پیمانِ امریکا، متقاعد کنند.
از این رو جان بولتون مشاور امنیت ملی امریکا، از " احتمالِ یک معامله بزرگ بین امریکا و روسیه، خبر داده است که بر اساس آن، نیروهای ایرانی از سوریه خارج شده و به ایران بازگردند."
نکته اخر اینکه، در اجرای مکرر بازی ایران-روسیه، امکان بکارگیری راهبرد " این به آن در" برای انتقال پیام به حریف و " مقابله به مثل " وجود دارد. راهبرد " این به آن در"، پیمان شکنی طرف مقابل را بی مجازات نمیگذارد.
اما به نظر میرسد، باتوجه به فشار همه جانبه واشنگتن و همراهی عملی بروکسل و حتی بازیگران آسیایی چون هند، کره جنوبی و ژاپن در تحریم ایران و از طرفی، نِفرت رهبران ایرانی از واشنگتن و عدم رغبت برای رهایی از معمای زندانی، شرایط و امکانِ اتخاذ راهبرد " این به آن در"، برای مجازات پیمان شکنی مسکو، وجود ندارد.
در حقیقت، در یک معنای دیگر، " این به آن در" به معنای "چشم پوشی " است.
یعنی اگر طرف مقابل، بعد از عهدشکنی، از نو شروع به همکاری کرد، رقیب هم، همکاری را از سر میگیرد.

دیدگاه تان را بنویسید

 

نیازمندی ها