اصغرزاده: روحانی نمیتواند به دلخواه میخ اعتدال را وسط زمین اصولگراها بکوبد/ خاتمی و هاشمی برندههای بزرگ انتخابات بودند
پایگاه خبری تحلیلی نامه نیوز (namehnews.com) :
پایگاه خبری تحلیلی نامه نیوز (namehnews.com) :
به گزارش نامه، محمدابراهیم اصغرزاده که خود کاندیدای انتخابات ریاستجمهوری بود پس از عدم احراز صلاحیت توسط شورای نگهبان به حمایت از حسن روحانی پرداخت و او را بهترین گزینه برای اداره کشور معرفی کرد. حال پس از اتمام انتخابات و پیروزی نامزد اصلاحطلبان تلاش کردیم تا تحلیلش را از پیروزی اصلاحطلبان و موج مصادره به مطلوب اصولگرایان جویا شویم. اصغرزاده معتقد است اعتدال به معنای نفی آن چیزی است که در هشت سال گذشته بر کشور رفته است. او هاشمی و خاتمی را برندههای بزرگ بازی انتخابات میداند. مشورح گفتگوی وی با اعتماد را بخوانید؛ برنده و بازنده اصلی انتخابات اخیر چه کسانی هستند؟ عرصه انتخابات بازی برد - برد است. کسانی که تلاش کردند بازی را صفر و صد یا مرگ و زندگی کنند از نتیجه دلخواه عقب میمانند. به نظرم حکومت و مردم به نسبت قابل قبولی برنده انتخابات بودند. هدایت و تدبیر رهبری انتخابات را به سمت حماسهآفرینی سیاسی پیش برد. آقایان خاتمی و هاشمی هم گامهای بلندی برای تحکیم جایگاه اجتماعی خود برداشتند. کاری که خاتمی کرد چه در راضی کردن عارف به کنارهگیری و چه حمایت بیدریغ از روحانی او
را در موقعیت سیاستمداری زیرک و باهوش قرار داد که شایسته رهبری جبهه وسیعی از اصلاحطلبان است. هاشمی هم یکی از برندگان انتخابات اخیر بود. بدون کیاست و عنصر غافلگیری در رفتار انتخاباتی آقای هاشمیرفسنجانی این نتیجه به دست نمیآمد. چه کسانی در ردیف بازندهها قرار میگیرند؟ بازندگان اما کسانی بودند که تلاش کردند عرصه انتخابات را به رفراندومی جهت نمایش دوگانه مقاومت/ سازش رایدهندگان و ملت تبدیل کنند. کشاندن پای ارزشهای ایدئولوژیک و راهبردی کلان نظام به رد یا تایید در انتخاباتی که همه کاندیداها از تبار روشن فعال در نظام برخوردار بودند و از فیلتر چند لایه شورای نگهبان رد شده بودند خطای استراتژیک فاندامنتالها یا اصولگرایان تندرو بود. همان کسانی که الان هم در پی مصادره نتیجه انتخابات هستند. تردید نکنید انتخابات اخیر بازندههای بزرگی داشت. بازنده اصلی آن جزماندیشی، تحجر و نگاه پادگانی به جامعه و کشور بود. تفکری که به مردم مانند رعیت مینگرد و میخواهد اعتبار و هویت ملت را مال خودسازی کنند کنار زده شد البته حالا برای تبیین نتیجه انتخابات و رویکرد دولت نسخه پیچی میکنند. و البته شک نکنید مترصد
بازگشت مجدد و بازگرداندن آب رفته به جوی پس از شکست است. سرمقاله مینویسند و ادعا میکنند که آقای روحانی چون اصالتا متعلق به جبهه اصولگراست و خودش هم نگفته که اصلاحطلب است پس اصلاحطلبان شکست خوردهاند. وقتی هم که بازار رقابت انتخاباتی داغ بود همین مدعیان امروزی از تخریب ایشان دریغ نداشتند و حاضر نبودند اندکی از توهم پیروزی کاندیدای خود عقبنشینی کنند. یادمان نرفته پیروزی شخصی مانند روحانی را پیروزی اندیشه سازشکاری و وادادگی میدانستند. شما پیروزی روحانی را چگونه ارزیابی میکنید؟ مخصوصا اینکه محوریترین شعار ایشان اعتدال است. نقطه عزیمت رویکرد آینده دولت آقای روحانی دقیقا همین جاست. آقای روحانی نمیتواند به دلخواه میخ اعتدال را وسط زمین اصولگراها بکوبد زیرا اساسا اعتدال به رویگردانی از سیاستهای هشت ساله اصولگراها در حمایت از روشهای افراط و تفریطی دولت آقای احمدینژاد اطلاق میشود. اعتدال به عبارتی همان رویکرد عقلانی تدریجی و اصلاحطلبانه است؛ جریانی که کنشگری سیاسی و تغییرات را در چارچوب موازین قانونی میپذیرد و خود همواره قربانی تندرویهای چپ و راست بوده است. بعید میدانم در میان 18
میلیون رایدهنده به آقای روحانی کسی را بتوان یافت که مراد خود را از اعتدال به خنثی بودن، عدم قطعیت و انفعال در برابر تندروی و رادیکالیسم تعبیر کند. مناظره سوم کاندیداها در تلویزیون را که فراموش نکردهاید. دیدید که موضع شفاف آقای ولایتی در بیان فرصتسوزی تیم مذاکرهکننده هستهیی ایران چه موجی از تحسین و تشویق در محافل و گروههای مرجع اصولگرا به پا کرد. برخی هم میگویند این انتخابات بازی برد برد بود. آیا واقعا همه در این انتخابات برنده بودند؟ کنشگران اجتماعی از نظریه بازی در مطالعه طیف گستردهیی از موضوعات استفاده میکنند. از جمله نحوه تعامل تصمیمگیرندگان در محیط رقابتی به شکلی که نتایج تصمیم هر عامل یا بازیگر بر نتایج کسب شده به وسیله سایر عوامل موثر باشد. در واقع ساختار اصلی این نظریه در بیشتر تحلیلها شامل ماتریسی چند بعدی است که در هر بعد مجموعهیی از گزینهها قرار گرفتهاند که در این ماتریس نتایج کسب شده برای عوامل در ازای ترکیبهای مختلف از گزینههای مورد انتظار است. یکی از اصلیترین شرایط بهکارگیری این نظریه در تحلیل محیطهای رقابتی, وفاداری عوامل متعامل در رعایت منطق بازی است که در
صورت رسمیت شناختن و کاربرد آن عدم قطعیت و پیشبینیناپذیر بودن نتایج کاهش مییابد. بعضی افراطیون از ابتدای شکلگیری جمهوری اسلامی با تفسیر خاص خود از تناسب جمهوریت و رای مردم با حکومت اسلامی مورد ادعای آنها با استفاده از الگوی حق و باطل درصدد یکسانسازی و تسطیح جامعه بوده، به عبارتی دیگر مطابق نظریه بازیها درصدد شکل دادن به بازی برد - باخت در حوزه داخل و خارج و کسب نتیجه برد برای خود به عنوان جبهه حق و باخت برای طرف مقابل به عنوان جبهه باطل بودهاند. اما تاکنون نتوانسته به این مهم دست پیدا کنند. به نظر میرسد آنچه در این انتخابات رخ داد نوعی عقبنشینی اصولگراها از کسب نتیجه برد مطلق برای خود به یک تعامل برد - برد است هر چند میتواند این پذیرش را لااقل برای دوره چهار ساله تاکتیکی دانست. شرایط نظام را در این بازی چگونه ارزیابی میکنید؟ اگر قبول کنیم که مشکلات نقطه شروع تغییر است، امروز جمهوری اسلامی از انواع مشکلات متعدد رنج میبرد، بنابراین حکومت با قبول شجاعانه آرای مردم در این انتخابات مهر تایید زده بر مطالبات جامعه و در واقع مطالبات جامعه را به رسمیت شناخته است. این وضعیت منجر به باز
شدن منافذی عقلانی برای مدیریت بحرانها میشود، که در صورت بهرهبرداری درست و حداکثری از آن، امکان ایجاد تغییراتی گام به گام جهت بهبود زندگی مردم وجود دارد.اگر چه ممکن است که روحانی به عنوان یک شخصیت میانهرو قبل از هر چیزی در کارها و عملکردهایش برنامههایی با ریسک پایین را در اولویت قرار بدهد، اما اینکه جامعه چه منفعتی خواهد دید بستگی به ابرام و پایداری جامعه در پیگیری اهدافش دارد، یادمان باشد که مشارکت پروسهیی ممتد و مستمر برای همه دوران و نه فقط در ایام انتخابات است که رای دادن بخشی از این فرآیند را تشکیل میدهد. اصلیترین مطالبات مردم در این انتخابات چه بود؟ نسل جوان در این انتخابات اراده متین خود را در وادار کردن راست افراطی به عقبنشینی نشان داد. این هوشمندی نسلی است که میکوشد در همین حکومت و با همین ساختار شیوه زندگی خود را تغییر دهد و استانداردهای آن را بالا ببرد. نسل جدید خیالپرداز نیست، بلکه پراگماتیست است و میخواهد زندگی خود را تکهتکه از جریان افراطی که گلوی او را میفشارد پس بگیرد. آنها برخلاف کسانی که از انتخابات ذوقزده شدهاند، دچار توهم نیستند و میدانند که با انتخاب
روحانی، رادیکالیسم و بنیادگرایی پایان نیافته است و مشخص نیست که از رییسجمهور با محدودیتهای قانونی چه حاصل شود. ولی پیش داوری هم درست نیست که گفته شود او هیچ کاری نخواهد کرد. او مجبور است که اصلاحاتی را بپذیرد. زیرا مشکلات بیش از تصور ما جدی است. او برای بهبود زندگی روز مره مردم و آینده ایران هم مجبور است کاری کند. از جمله باید سیاست خارجی که با شلوغ کاری احمدینژاد کشور را در انزوا و رکود و تنش با خارج قرار داده اصلاح کند و آن را که با اقتصاد ایران گره خورده است را کنار بگذارد. او فهمیده است که اقتصاد امروز جهانی است و با دشمنی با غرب که سکاندار این اقتصاد است نمیتوان مشکلات کنونی ایران را بر طرف کرد. ولی آیا او میتواند این سیاست خصمانه را کنار بگذارد؟ مجبور است. من به صراحت میگویم که دولت روحانی بدون اصلاحات دوام نخواهد یافت. من نمیدانم که روحانی با این نیاز و با این سرنوشت چه خواهد کرد؟ آیا آنچه در کشورهای خاورمیانه رخ داده است، روحانی را وادار خواهد کرد تا در برابر تندروها بایستد . آیا واقعا آقای روحانی نماد تغییر است؟ ساختار قدرت حکومت در یک فرد یا یک جناح خلاصه
نمیشود که تصور کنیم با تغییر آن فرد یا جناح مشکلات بر طرف میشود. یک سیستم، یک نظام، یک حکومت و هر نام دیگری که بخواهیم برآن بگذاریم ساختاری است حقوقی، امنیتی، نظامی، اقتصادی، سیاسی، فرهنگی، و درباره ایران مذهبی همراه با تنیدگیهای پیچیده که آن را نمیتوان به رفتار یک فرد یا گروه کاهش داد. باید سنجید که با انتخاب روحانی در ساختار قدرت چه تغییری رخ میدهد. این را امروز نمیتوان داوری کرد. انتخاب آقای روحانی یک پیروزی برای مردم بود یا احساس پیروزی؟ قطعا پیروزی بود، ظرف 48 ساعت آرایش بازی طراحی شده به هم ریخت. اکثر گروهها و شخصیتهای سیاسی و کارشناسان غافلگیر شدند. نباید در پیروزی مردم تردید کرد. حتی اگر افکار عمومی خود به صورت پیچیدهیی مهندسی شده باشند. در این صورت «احساس پیروزی» هم کم از پیروزی ندارد. باید حتی با درایت این «احساس پیروزی» را با همکاری و ابتکار به یک پیروزی واقعی تبدیل کرد. و این هم بستگی به این دارد که مطالبات و بسیجکنندگی مردم در کشور در فضای جدید تا چه اندازه سازمان پذیر و پایدار بماند و بتواند به عنوان اهرم در خدمت تغییر و اصلاح در برابر ساختار اداری و حقیقی موجود به
موفقیت حقوقی دست یابد. اصلاحطلبی در سال 92 یعنی چه؟ آیا اعتدال همان اصلاحطلبی است؟ اصلاحطلبی یعنی اذهان جامعه را به جای عزم تخریب هر آنچه که هست، به سمت امکان اصلاح و حرکت از ممکنات سوق دادن. بخشی از تحریمکنندگان و کسانی که رای ندادند تلاش دارند حرکت منطقی مردم را ناشی از فریب خوردن و تحکیم وضع موجود قلمداد کنند و از طرفی با طرح شعارهای تند و احیانا نارس و زودهنگام، مسیر اصلاح گام به گام را رادیکالیزه و از میان 18 میلیون رای آقای روحانی یارگیری کنند. از رییسجمهور هنوز بر مسند تکیه نزده و سکان را تحویل نگرفته، مطالبات مازاد بر شعارها و برنامههای مطرح شده انتظار دارند. با وجود ادعای مردمی بودن اصلاحات تا این اندازه وابسته به فرد هستند؟ این پدیده خاص اصلاحطلبان نیست. فقدان احزاب و سامانیابی منطقی و عدم تعریف و تبیین مبانی اصلاحات و اصولگرایی باعث شده است که اصلاحطلبان نیز مانند اصولگرایان سهلترین روش را انتخاب و برای رسیدن به قدرت به جای ارائه برنامه و سرانجام کارنامه خود، به شخصیتها وابسته شوند. تودهها نیز بیش از اینکه مطالبهمحور باشند اغلب به خصوصیات فردی و
شهرت اشخاص توجه و گرایش دارند و به دنبال افراد مشهور میروند. همین امر گروههای سیاسی را هم تشویق و ترغیب میکند تا بجای انتخاب راه دشوار یعنی تحزب گرایی واقعی و کار روی برنامه که امری دشوار است، روی اشخاص سرمایهگذاری کنند. آیا نوعی آشتی ملی رخ داده و دولت باید مظهر آن باشد؟ اعتمادسازی جادهیی دو طرفه است. رویداد حیاتی انتخابات به طرز معجزهآسا زنگار کدورتهای گذشته را شست. ابهاماتی که در دو طرف ایجاد شده بود را به اعتماد تبدیل کرد. وقتی رهبری رسما اعلام کردند رای مردم حقالناس است یا کسانی که نظام را قبول ندارند بیایند برای کشورشان رای دهند بستر حضور کسانی فراهم شد که طبیعتا به کاندیدایی دورتر از بقیه نسبت به مرکزیت نظام قرار داشت. هیچکس نمیتواند بیاعتنا به خواست و رأی جامعه و «نه» بزرگ آنان به روش نادرست مدیریت و اوضاع نامساعد اقتصادی، اجتماعی و بینالمللی کشور باشد. جالب آنکه اصولگراها که پیشنهاد آقای هاشمی مبنی بر تشکیل دولت وحدت ملی را رد کردند و آن را طرح و توطئهیی برای تطهیر فتنه گران و وارد کردن آنان به دولت خواندند اینک مدافع آن شدهاند. با این حال باید از هر گونه آشتی و
همکاری استقبال کرد. البته مردم کاری کردند کارستان، با رای خویش، موضع و نظر خود را اعلام کردند. ضروری است اما اصولگراها نیز به جای حرفهای کلیشهیی در این زمینه صریح و شفاف موضع خود را روشن کنند تا آشتی و سازش ملی پایدار شود. این خط و نشان تندروها برای روحانی به چه منظور است؟ دوستانی هستند که کارشان تبدیل فرصت به تهدید است. از دشمن بدترند، حکایت یک روزنامه خاص است. در روزهایی که مردم از پیروزی در انتخابات و به پایان رسیدن هشت سال ریاستجمهوری محمود احمدینژاد چنان خوشحال هستند که به کمترین بهبود در اوضاع رضایت میدهند، این روزنامه گویی خوش دارد دایم به مردم نیش بزند که خوشحالیشان بیدلیل است. این روزنامه در سرمقالهیی خطاب به حسن روحانی نوشت: «تشکر رییسجمهوری منتخب از آقای خاتمی با توجه به نقش ویرانگری که وی در فتنه 88 داشته است، به این نگرانی دامن میزند که مبادا دکتر روحانی از خطری که سران و عوامل فتنه 88 میتوانند برای دولت ایشان پدید آورند، غفلت کند.»در حالی که بسیاری از مردم کشور و رهبران اصلاحات و چهرههای میانهرو کشور، رعایت انصاف در شمارش آرا را نشانهیی از عقلانیت نظام و حکومت
دانستهاند و از مقامات عالیه به دلیل این اقدام تشکر کردهاند، اقدامی که کشور را از شرایط افراط خارج کرد، گویی روزنامه خاص بنا دارد بگوید نه! عقلانیتی در کار نیست. هرچه مردم با وجود محدودیتهای ساختاری، به نسیم امید دل خوش میکنند و میخواهند فصل تازهیی از کار و تلاش را در کشور به راه اندازند، دوستان در روزنامههای خاص همچنان در نفیر ناامیدی میدمند و میخواهند امید مردم را به یأس مبدل کنند.
دیدگاه تان را بنویسید