همه چالش های آقای پرزیدنت/ چرا ترامپ در سیستم حل نمی شود؟

گروه بین الملل نامه نیوز: ترامپ در حال حاضر با چالشهای بسیاری در درون امریکا روبرو است. در ابتدا گفته می شد او رفته رفته با سیستم همراه خواهد شد. ولی این اتفاق نیفتاد و او بیش از گذشته به جنگ ساختارهای گذشته امریکا رفت. آیا این وضعیت اجتناب ناپذیر است یا او با مشکلاتی برخورد خواهد کرد؟

آقای دونالد ترامپ از ابتدا خیلی علاقمند بود که خودش را به‌عنوان نیروی خارج از تشکیلات معرفی کند، کسی که آمده با فساد و تباهی در واشنگتن مبارزه کند، در جریان رقابت‌های انتخاباتی از عباراتی مثل کشیدن سیفون توالت در واشنگتن و خشکاندن باتلاق فساد در واشنگتن صحبت می‌کرد ، اما آقای ترامپ خارج از تشکیلات نبوده است. آقای ترامپ اتفاقا چند بار تلاش کرد رئیس جمهور شود و به قولی رئیس جمهور ساز هم بوده، یعنی کسانی است که تلاش می‌کردند افراد را در مقام روسای جمهور قرار دهند و از کنار و از قِبَل این افراد امتیازاتی را به دست بیاورند. به هر حال وال استریت یکی از ارکان اصلی تشکیلات در ایالات متحده است و آقای ترامپ چهره سرشناس وال استریت بوده، چهره رسانه‌ای بوده، پس بنابراین چهره تشکیلاتی بوده است. اما برای این‌که مطالبات و انتظارات مردم آمریکا در دوره پس از بحران 2008-2007 مبتنی بر نقد تشکیلات بود، آقای ترامپ برای موفقیت در رقابت‌ها این رویکرد را در پیش گرفت، به این امید که بتواند آرا را به دست بیاورد که اتفاقا این روند هم باعث شد که در انتخابات پیروز شود. دولتی هم که تشکیل داد، دولت ضدتشکیلاتی نبود؛ کسانی که وارد دولت شدند، یا کهنه‌کارهای سیاست بودند یا چهره‌های سرشناس وال استریت بودند یا از جامعه اطلاعاتی بودند. تلاش‌هایی صورت گرفت، جریانی که با آقای ترامپ وارد قدرت شدند که بیشتر حول آقای استیو بنن بودند، ‌رویکرد انقلابی به ساختار سیاسی داشتند و خواهان یک دگرگونی اساسی بودند، ماه‌های اول ریاست جمهوری ترامپ میداندار بودند، اما به ترتیب حذف شدند. خود آقای استیو بنن از دولت خارج شد، برای این‌که در نهایت این تشکیلات بود که خواستِ خودش را تحمیل کرد. هم به خود آقای ترامپ و هم به جریان ضدتشکیلاتی که با آقای ترامپ آمده بود. حالا دو سال است که الان می‌گذرد، می‌شود گفت دونالد ترامپ در حوزه‌های کلان مبتنی بر خواست تشکیلات سیاسی عمل کرده است، اما همچنان اختلاف نظر دارد. اختلاف نظرش هم این است که به نظر می‌رسد ایالات متحده استراتژی خودش را در قبال موضوعات داخلی و خارجی تغییر می‌دهد، نه این‌که یک دولت انقلابی برای براندازی مناسبات ساخته‌شده توسط تشکیلات باشد. ایالات متحده ، تا چند سال پیش رویکرد جهان‌وطنی را دنبال می‌کرد و معتقد بود که ایفای نقش بین‌المللی و تقویت نهادهای بین‌المللی، تضمین‌کننده منافع ایالات متحده است و کارویژه‌ی لیبرال دموکراسی را در داخل پیگیری می‌کرد، اما بنا به دلایلی که می‌شود در موردش بحث کرد، به نظر می‌رسد این رویکرد ناموفق بوده و جریانی در داخل آمریکا به قدرت رسیده که آقای ترامپ آن جریان را نمایندگی می‌کند، معتقد هستند که کارویژه‌های لیبرال دموکراسی در ایالات متحده جوابگو نیست و رویکرد جهان‌وطنی می‌تواند منافع آمریکا را به خطر بیندازد، برای همین در داخل با تفکرات چندجانبه ای مخالفت می‌کنند، محدودیت‌های ورود اتباع کشورهای مهاجران را می‌گذارند، بحث دولت کوچک را در مباحث اقتصادی دنبال می‌کنند ، در عرصه بین‌المللی هم که مقابله با تمام نشانه‌هایی از بین‌الملل‌گرایی و یا جهانی‌شدن؛ در عرصه اقتصادی، سیاسی، اجتماعی و امنیتی را دارند دنبال می‌کنند. بنابراین این جدال در سطح ایدئولوژیک در جریان است، نه در سطح ساختار سیاسی. ساختار سیاسی همچنان به قوت خودش باقی است.