سکوت ولایتی؛«مردِ آرام و صبور» سیاست در مقابل «قهرمانبازیهای» حدادعادل خواهد شکست؟
پایگاه خبری تحلیلی نامه نیوز (namehnews.com) :
پایگاه خبری تحلیلی نامه نیوز (namehnews.com) :
به گزارش نامه، انتخابات ریاست جمهوری یازدهم به تاریخ پیوست و «حسن روحانی» مرد پیروز این انتخابات نام گرفت، اما این تمام ماجرای انتخابات ریاست جمهوری یازدهم نبود، این روزها بازار اظهارنظرها و تحلیل های انتخاباتی داغ داغ است و در یک سو اصولگرایان هستند که به آسیب شناسی دلایل ناکامی خود در این انتخابات روی آوردند و در دیگر سو اصلاح طلبان خود را پیروز انتخابات دانسته و سرمست این پیروزی و پایان عزلت نشینی 8 ساله هستند. «رقابتها» چند ماه گذشته، این روزها جای خود را به برخی «گلهگذاریها» و «شکایتها» داده است. آن هم نه از سوی رقبا که از سوی همراهان دیروز! همراهانی که بر قصد وحدت و همراهی در کنار هم قرار گرفته بودند و حال این روزها برخی بر مدار تخریب و مبهمگویی علیه هlراهان همین روزهای نه چندان دورشان می چرخند و حرکت میکنند. چه کسی باعث شکست ائتلاف شد؟
1+2، یک طبیب، یک سردار و یک ادیب! دو به علاوه یکی که هیچگاه یک و دو آن مشخص نشد و سه برادر اصولگرای کنار هم قرار گرفته از ابتدا نام ائتلاف را بر همراهی خود نهادند تا اینگونه واژه ائتلاف را به کلید واژه حیاتی انتخابات ریاست جمهوری یازدهم تبدیل کنند و خود را محور وحدت بین اصولگرایان بدانند. ائتلافی که در نهایت به سرانجام نرسید و این جناح رقیب اصولگرایان بود که در ائتلاف دقیقه نودی خود موفق به فرستادن کاندیدایش به پاستور شد. پایان نافرجامی ائتلافی که شاید از همان نخستین روزهایی که هر سه چهره شاخص اصولگرا در قالب یک عهد نوشته شده کنار هم نشستند، سه چهره با دیدگاهها و مواضع سیاسی کاملات متفاوت، بسیاری پیش بینی میکردند که سرانجام خوشی در انتظار این عهد نوشته شده نباشد، چه آن در یک سر این مثلث محمدباقر قالیباف بود که 8 سال از عمر خود را در خیابان بهشت در قامت یک شهردار گذرانده بود و در همه این روزها خود را برای پوشیدن ردای ریاست جمهوی آماده کرده بود و حال بعید به نظر میرسید که حاضر به کنار کشیدن به نفع دیگری حتی برادران اصولگرایش باشد. غلامعلی حدادعادل که ریاست یک قوه بودن به مذاقش خوش آمده بود اما خیلی زود آن
را از دست داده بود و سرخورده از رقابت چندین ساله با علی آقای لاریجانی و نشستن بر صندلی ریاست بهارستان به دنبال ریاست پاستور بود. و در نهایت پیشنهاد دهنده ائتلاف، علی اکبر ولایتی؛ سیاستمدار طبیبی که سالهای بعد از وزارت خارجه را در سکوت و در قامت مشاورت رهبری گذرانده بود و به یکباره پا به میدان رقابتی سخت گذاشته بود. شاید از همان روز که محمدباقر قالیباف در جمعی خصوصی بنای گلهگذاری از سخنان حدادعادل که تلویحا از یک بودن خود و دو بودن قالیباف و ولایتی سخن گفته بود را باز کرد پیش بینی ها از پایان نافرجام این ائئلاف حکایت داشت. پیش بینی که با اعلام اسامی 8 احزار صلاحیت شده از سوی شورای نگبهان و قرار گرفتن هر سه عضو ائتلاف در بین احراز صلاحیت شدگان رنگ و بوی جدیتری به خود گرفت و بر بسیاری معلوم بود که هیچ یک از اعضای ائتلاف از میدان رقابت به نفع دیگری کنار نخواهد رفت. این امر زمانی جدیتر شد که اخبار از درون ائتلاف هر روز متناقض تر از روز قبل شد، یک روز از معیار بودن نظرسنجیها سخن گفته میشد و روز دیگر از محور بودن جامعتین، یک روز قالیبافیها از آرا بالای شهردار کلان شهر خبر میدادند و روز دیگر اخبار از اقبال
جامعتین و دیگر تشکلهای اصولگرا به ولایتی خبر میداد. در این میان شاید این غلامعلی حدادعادل بود که چندان در مرکز توجه نظرسنجیها یا تصمیمات جامعتین و دیگر تشکلهای اسم و رسم دار اصولگرا نبود. داستان سه ائتلافی هرآنچه بود در نهایت جامعه مدرسین، اکثریت تشکلهای استانی جامعه روحانیت مبارز و دیگر تشکلهای اسم و رسم دار اصولگرا چون موتلفه و جبهه پیروان رسما از کاندیداتوری طبیب ائتلاف حمایت کردند اما این حمایت هم موجب کنار رفتن دو عضو دیگر ائتلاف نشدند. و قالیباف و حدادعادل نه تنها تا پایان سومین مناظره انتخاباتی باقی ماندند بلکه در جریان مناظرات اظهاراتی را علیه ولایتی مطرح کردند تا آنجا که دیگر کاندیداها چون محسن رضایی این رویه اعضای ائتلاف را دستاویزی برای انتقاد از آنها قرار داد و اعلام کرد این چه ائتلافی است که اعضای آن با هم دعوا دارند. در این میان اما غلامعلی حدادعادل که در نظرسنجیها و دیگر تحلیلهای انتخاباتی شانس پایینتری نسبت به دو عضو دیگر ائتلاف داشت و درخشش چندانی در مناظرههای انتخاباتی از خود نشان نداده بود به فاصله چند روز مانده به انتخابات ریاست جمهوری با صدور بیانیهای انصراف خود از حضور در
ادامه رقابتها را اعلام کرد. حدادعادل اما در بیانیه خود نه از ائتلاف سخن گفت و نه از کنار رفتن به نفع اعضای ائتلاف. و به جای آن از کنار رفتنش به نفع وحدت اصولگرایان سخن گفت. و حال چند هفته از پایان انتخابات ریاست جمهوری او کنار رفتنش از انتخابات ریاست جمهوری را نتیجه پایبند بودن خود به ائتلاف میداند. و البته در ضمن آن دیگر اعضای ائتلاف و مشخصا علی اکبر ولایتی را اعضای بدعهد این ائتلاف میخواند «من به عهد خودم وفادار ماندم و ائتلاف کردم. اما اینکه چرا ائتلاف در مجموع رخ ندارد، این مسئله را باید از بقیه سؤال کنید. من بر عهدی که بستم استوار ماندم. ای کاش وحدتی که مقصود اصلی ما از ائتلاف بود حاصل میشد.انصراف من 2 روز پس از آخرین مناظره بود زیرا حضور خود را در مناظرهها و تبلیغات لازم دیدم و فکر نمیکنم کسی منکر این قضیه باشد. من اگر زودتر انصراف میدادم فرصت خود را از دست میدادم. ماندم تا سیاه نمایی نکرده باشم. من ماندم تا حرف نظام و انقلاب را بزنم.»، «در هر صورت ما قرار داشتیم اگر بین بنده و ولایتی و قالیباف یکی رای بیشتری داشت 2 نفر دیگر کنار برود و ما نباید میماندیم. کنار رفتن ما از انتخابات از روز اول
محتمل بود و نظرسنجیها حکایت میکرد که فرد دیگری از من جلوتر است بنابراین کار معقولی انجام دادم.» این سخنان حدادعادل که در آن خود را پایبندترین دانسته بود و در ضمن آن به ولایتی کاندیدای مورد تایید جامعتین کنایه زده بود در حالی بیان شد که حدادعادل در بیانیه انصرافی خود هیچ اشارهای به کنار رفتن به نفع اعضای ائتلاف نکرده بود و در همان روزها علاوه بر اینکه خبرها از اختلافات شدید او با دیگر اعضای ائتلاف حکایت داشت، کنار رفتن حدادعادل را به دلیل شانس پایین او در انتخابات و اقدامی پیش دستانه قلمداد میشد که در راستای توافقات قبلی بین اعضای ائتلاف نمی دانستند. اما این همه ماجراهای آن روزها و این روزهای سه هم موتلف سابق نیست چه آنکه محمدباقر قالیباف و طیف همراهان او از بعد از انتخابات ریاست جمهوری موج جدیدی از انتقادات علیه ولایتی را آغاز کردند تا با مقصر جلوه دادن وی، اینگونه شکست سنگین شهردار پایتخت را توجیه کرده باشند. این درحالیست که بسیاری از تحلیلها از بعد از پایان سومین مناظره انتخاباتی و اظهارات عجولانه قالیباف درباره حوادث کوی دانشگاه که تلاش داشت با یادآوری انها حسن روحانی را به گوشه رینگ ببرد ولی خود
بازنده این جدل شد از آن حکایت داشت که آرا قالیباف به یکباره سقوط کرد و به سمت روحانی و ولایتی متمایل شد. سقوط رایی که حتی انتظار می رفت به دنبال آن قالیباف به نفع ولایتی که توانسته بود در جریان مناظرات به خوبی ظاهر شود کنار برود. شهردار خلبان اما سر پرسودایی برای ریاست جمهوری داشت و قطعا حاضر نمی شد تلاش 8 ساله را به یکبار کنار نهد. در مقابل ولایتی که این روزها به مشی همیشگی خود در مقابل اظهارنظرهای تندورانه از موضع سکوت پیش میرفت برای اولین بار در واکنش به اظهارات مطرح شده از سوی دو عضو ائتلاف صراحتا اظهار کرد در صورت ادامه یافتن تخریبها این سکوت را خواهد شکست. وی با تعجب ازاظهارات اخیر حدادعادل اظهار کرد« من از اظهارات اخیر آقای دکتر حداد عادل تعجب کردم ؛ چرا که ایشان بخشی از مسائل پشت پرده ائتلاف 1+2 را اطلاع دارند و میدانند که توافقات مورد ادعای طرف مقابل عاری از صحت است. البته دلیل کنار کشیدن ایشان از ادامه رقابتها نیز چیز دیگری بوده است، زیرا در بیانیه انصراف خود اعلام نکردند که به نفع ائتلاف و یا حتی شخص خاصی کنار میروند.» وی اینگونه ادامه داد«در یک ماهه اخیر حجم تخریب و تهمت علیه بنده چنان
بوده که گاه دیگران را به تاسف وامی داشت. شرایط ائتلاف را ناقص و یک سویه بیان می کنند و تصور میکنند که تکرار یک حرف نادرست موجب تصدیق آن خواهد شد که یقینا چنین نیست. آنچه به اینجانب مربوط میشده است را پاسخ نگفتم تا شیرینی حماسه حضور ملی در انتخابات در کام ملت تلخ نشود. اکنون که در آستانه ماه مبارک رمضان یعنی ماه تهذیب و خود سازی قرار داریم، ترجیح میدهم سکوت خود را ادامه دهم، اما این خویشتن داری منوط به پایان یافتن رفتارهای غیر اخلاقی است.» کاندیدای نهای جامعه مدرسین حوزه علمیه در انتخابات در ادامه می گوید«عالم سیاست، پختگی، وزانت و صبوری میطلبد. خود و دیگران را به صبر و مدارا و واقع بینی سفارش میکنم. پر واضح است که اخلاق مداری در سیاست امری نیست که لقلقه زبان باشد و سابقه رفتارهای سیاسی یک فرد بهترین گواه آن است.» و این شعر پایانی سخنان ولایتی نیز شاید کنایه سنگینی به وزانت و سابقه پررنگ سیاستمداری اش در مقابل دو عضو دیگر ائتلاف بود «بودم آن روز من از طائفه دُرد کشان /که نه از تاک ، نشان بود و نه از تاک نشان» در این میان اما مواضع غلامعلی حدادعادل بیش از همه جالب می نماید، چه آنکه او در سخنانی که روز
جمعه در برنامه شناسنامه داشت تلاش مضاعفی را برای نشان دادن خود به عنوان محور اصلی وحدت در دوران ریاستش بر قوه مقننه داشت. آنگونه که او روایت می کرد«وحدت اصولگرایان مهمترین کار من در مجلس هفتم بود حفظ وحدت در حضور احمدینژاد و با او به قول عوام کار حضرت فیل بود یعنی کار بسیار سختی بود. زیرا احمدینژاد در هیچ تعریفی نمیگنجید و روش خود را داشت. در آن زمان اصلاح طلبان خیلی علاقه داشتند که درگیری و زاویه مجلس و دولت را زیاد کنند من نیز به نحوی عمل کردم که اصولگرایان تجزیه نشدند یعنی خط بهینهای میان نقطههای بیشینه و کمینه تعیین کردم.» حدادعادل در این سخنان خود حتی پا را فراتر نهاد و پیروزی اصولگرایان در مجلس هشتم را نتیجه مدارای خود با دولت در مجلس هفتم دانست و عنوان کرد:« من آینده را میدیدم! وقتی در اسفند 86 مردم پای صندوقهای رای رفتند اصولگرایان 2 فهرست نداشتند و به همین دلیل در مجلس هشتم اکثریت بارز با اصولگرایان بود. نتیجه مدارایی که با دولت داشتیم در مجلس هشتم که رئیس آن نبودم میدیدم.» موضعگیریهای اخیر حدادعادل و محور دانستن خود در امر وحدت اصولگرایان، آن هم اصولگرایانی که او میگوید با کوچکترهای
آنها سروکار دارد نه با بزرگانش،شاید بیانگر تلاشی زودهنگام از سوی او برای تصاحب یکی از کرسی های ریاست دو قوه مجریه و مقننه طی یک سال یا 4 سال آینده باشد. چه انکه حدادعادل در 8 سال اخیر در هر میدان زورآزمایی که وارد شده است با شکست بدرقه شده و انتخابات ریاست جمهوری یازدهم نیز گرچه خود از میدان بیرون رفت اما اخبار و آمار حکایت از شکست قطعی او در صورت باقیماندن تا پایان راند مسابقه را داشت. صندلی بهارستان شاید دیگر برای مرد ادیب سیاستمدار آنقدر کوچک و تکراری شده است که این روزها مواضع تعجب برانگیزی را در عالم سیاست بگیرد و خود را فراتر از وزانت سیاسی اش معرفی کند!
دیدگاه تان را بنویسید