اعلمی:روحانی برخلاف احمدینژاد همگرایی بیشتری با رهبری خواهد داشت/ شاید حیات سیاس احمدینژاد به پایان خط رسیده باشد
پایگاه خبری تحلیلی نامه نیوز (namehnews.com) :
پایگاه خبری تحلیلی نامه نیوز (namehnews.com) :
به گزارش نامه، اکبر اعلمی، نماینده مجلس ششم با شعار «احیای منشور نوفل لوشاتو» وارد عرصه انتخابات شد و صراحتا اعلام کرد حتی حاضر نیست به نفع هاشمی کنار برود. صلاحیت او همانند خیلی دیگر از کاندیداها تایید نشد. اما خود در نامهای به هاشمی ردصلاحیتش در این انتخابات را عاقبتبخیری توصیف کرد. گفتوگوی تفصیلی «اعتماد» با اکبر اعلمی، نماینده سابق مجلس پیرامون انتخابات اخیر و مسائل جاری کشور را بخوانید. پیروزی آقای روحانی و رای ملت به او را چگونه و با چه بار معنایی ارزیابی میکنید؟ نخست هیچکس باور نمیکرد که در شرایط عادی حسن روحانی قادر به پیروزی در انتخابات آن هم در مرحله اول باشد و نظرسنجیهای مختلف هم درستی این نظر را تایید میکرد. درواقع اصولگرایان به این نتیجه رسیده بودند که با رد صلاحیت چهرههای شاخص کشور که اینبار دامنگیر برخی چهرههای شاخص اصولگرا مانند آقایان سعیدیکیا، متکی و ابوترابی هم میشد، میتوانند با تایید و ردصلاحیتهای مهندسی شده و چیدمان دلخواه تایید صلاحیتشدهها، پیروزی اصولگرایان مطلوب نظر خود را که مشخصا ناظر به یکی از آقایان جلیلی، قالیباف و ولایتی بود تضمین کنند. اما در
این میان مهندسین تایید و ردصلاحیتهای انتخاباتی از چهار نکته مهم غافل شده بودند؛ اول نادرستی محاسبات خود درباره وزن اجتماعی اصولگرایان، دوم ثبت نام هاشمی در انتخابات، سوم رفتارهای غیرقابل پیشبینی مردم و ناراضیان انتخابات 88 در واکنش به تصمیمات و چهارم عکسالعمل جریان سیاسی اصلاحطلب و تحولخواه جامعه در برابر عملکرد حذفی و انحصارطلبانه اصولگرایان.با ورود هاشمیرفسنجانی به انتخابات و علامت مثبتی که اینبار جامعه نسبت به کاندیداتوری وی از خود نشان داد و متعاقبا ردصلاحیت شدن غیرمنتظره او همراه با تعداد زیادی از کاندیداها از سوی شورای نگهبان همه معادلات و محاسبات را به هم ریخت و رفتار غیرقابل پیشبینی جامعه را تحت تاثیر خود قرار داد. در این بین حمایت آقایان هاشمی و خاتمی و جریان اصلاحات از روحانی کاملا قابل پیشبینی بود و چنان که در 26 فروردین سال جاری در گفتوگو با یکی از خبرگزاریها اعلام کرده بودم اطمینان داشتم که با تایید صلاحیت هاشمی، روحانی به نفع او کنار خواهد کشید و درصورت محروم شدن هاشمی از حضور در انتخابات، هاشمی و تیمش همراه با خاتمی و اصلاحطلبان با همه قوا برای حمایت از روحانی بسیج خواهند شد تا
دستکم رقبای اصولگرایشان به آسانی پیروز انتخابات نشوند. تا دو روز به برگزاری انتخابات هنوز موج انتخاباتی آغاز نشده و جامعه نسبت به روحانی اقبالی از خود نشان نداده بود، شما مشارکت گسترده مردم و پیروزی روحانی را مدیون چه عواملی میدانید؟ روحانی و عارف دستکم جزو اولویتها و ترجیحات اصولگرایان نیستند، فضا به سمت دو قطبی شدن میل کرد و پس از کنارهگیری عارف که با توصیه خاتمی صورت گرفت و حمایت جریان اصلاحات و تحولخواهان و در راس آنها آقایان خاتمی و هاشمی از روحانی، مردم را به این نتیجه رساند که اولا انتخاب روحانی اولویت اصولگرایان نیست و این طیف از پیروزی او اکراه دارند و حمایت هاشمی و خاتمی از وی این باور را در مردم کاملا تقویت کرد و ثانیا با انتخاب روحانی سیاست خارجی بهبود یافته و به پیروی از آن اوضاع اقتصادی کشور نیز بهتر از وضعیت کنونی خواهد شد، آخرین مناظره روحانی درباره سیاست خارجی این برداشت را تقویت کرد، لذا در روز پایانی تبلیغات، فضا برای ایجاد موج لازم، کاملا دو قطبی و به نفع روحانی شد. در واقع میتوان گفت که مشارکت 72 درصدی مردم در انتخابات و پیروزی روحانی در برابر اصولگرایان حداقل
مرهون 11 عامل و متغیر بوده است. مهمترین پیامهای انتخابات 92 از نظر شما کدامند؟ مهمترین پیام انتخابات 92 این بود که ثابت کرد در صورت یک انتخابات سالم، جریان اصولگرای حاکم در برابر اراده اکثریت مردم و جریان اصلاحطلب و تحولخواه جامعه تاب مقاومت نخواهد داشت، به نحوی که با عزم و ورود این جریان به انتخابات، آرای حسن روحانی متجاوز از مجموع آرای پنج رقیبی شد که همگی به عنوان اصولگرا شناخته میشوند و دستکم سه تن از آنها از سوی همه نهادها و جریان اصولگرای سنتی و افراطی بهشدت حمایت میشدند. از طرفی این انتخابات فاقد گفتمان سیاسی لازم بود. بنابراین اقبال بیش از 50 درصد مردم ایران به روحانی که به عنوان کاندیدای رقیب جریان اصولگرا و مورد تایید جریان اصلاحطلب تبلیغ میشد، به مفهوم نقد وضع موجود و نه گفتن به سیاستهای خارجی و داخلی و سیاست اقتصادی و آری گفتن به شرایطی متفاوت با شرایط حاکم محسوب میشود. پیام آن به مجلس و همچنین جریانات سیاسی اصولگرا که کاندیداهای دیگری را تبلیغ میکردند چه بود؟ تا جایی که به یاد دارم بنا بر گفته آقایان مظفر و آذروش 432 نفر از نمایندگان ادوار گذشته
مجلس و همچنین 150 نفر از نمایندگان کنونی از آقای قالیباف و 160 نفر از نمایندگان فعلی هم از آقای ولایتی حمایت کرده و از این دو کاندیدا برای تبلیغ حکم دریافت کرده بودند. اگر چگونگی اضافه شدن 20 نماینده به 290 نماینده مجلس نهم را نادیده بگیریم این حجم حمایت نمایندگان اصولگرا از آقایان قالیباف و ولایتی حاکی از فاصله عمیق میان علایق و ذائقه سیاسی وکلا با موکلینشان و درک نادرست آنها از خواستهها و مطالبات مردم است. همچنین در انتخابات اخیر قاطبه اصولگرایان و حامیان آنها همه توان خود را بسیج کردند تا به ترتیب یکی از آقایان جلیلی، قالیباف، ولایتی یا محسن رضایی پیرور انتخابات شود. بنابراین در خوشبینانهترین حالت اگر بپذیریم که 16 میلیون نفر با رویکردی کاملا سیاسی و بدون توجه به محبوبیت و ویژگیهای شخصی کاندیداها، به کاندیداهای اصولگرایان و جریان حاکم رای دادهاند، وزن اجتماعی آنها از 31 درصد جامعه تجاوز نخواهد کرد. اما اگر به طور واقعبینانه بخش زیادی از آرای آقایان محسن رضایی، قالیباف و جلیلی در استانهای زادگاه آنان یعنی خوزستان، چهارمحال وبختیاری و خراسان که تمایلات قومی و ناسیونالیستی بر گرایشات سیاسی چیره شده
است و همچنین بخش قابل توجهی از آرای قالیباف در تهران که منحصرا ناشی از فعالیتهای او در شهرداری تهران و با رویکردی کاملا عمرانی به صندوقها ریخته شده و همچنین آرای آن دسته از رایدهندگان شهری و روستایی و طبقات متوسط جامعه که انتخابشان در میان کاندیداهای موجود از روی ناچاری و بدون توجه به گرایشات سیاسی بوده است را از مجموع آرای ماخوذه کسر کنیم، به این واقعیت میرسیم که در خوشبینانهترین حالت تعداد آرای هواداران و حامیان جریان اقتدارگرا و جناح موسوم به اصولگرایان اعم از سنتی و رادیکال آن، حداکثر 10 میلیون نفر (کمتر از 20 درصد جامعه) است که از این میان وزن اجتماعی اصولگرایان افراطی و تندرو که با همه قوا و امکانات از کاندیدای خاصی حمایت میکردند کمتر از چهار میلیون نفر (حدود 8 درصد جامعه) است و لذا اگر در کشور انتخاباتی با حضور همه سلیقههای سیاسی برگزار شود، تعداد آرای کاندیداهای اصولگرا از این رقم تجاوز نخواهد کرد. آمار و شواهد گذشته نیز این ادعا را ثابت میکند. حال اگر نتوان ثابت کرد که 6/18 میلیون رایی که به نفع روحانی در صندوقها ریخته شده است متعلق به هواداران و حامیان جریان اصلاحات و تحولخواه جامعه است
اما میتوان مدعی شد که علاوه بر 20 میلیون نفری که به روحانی رای دادهاند یا آرای باطله خود را به صندوقها ریختهاند، 14 میلیون نفر باقیمانده واجدین شرایط هم که به دلایلی از شرکت در انتخابات خودداری کردهاند، دستکم جزو منتقدان و مخالفین عملکرد جریان اصولگرایی هستند که به عنوان اصولگرایان شناخته شده و فعالیت میکنند. وانگهی شکست جلیلی به عنوان نماینده و سخنگوی دیپلماسی جهادی جمهوری اسلامی ایران در برابر روحانی که او را متهم به انفعال در برابر فشارهای کشورهای غربی میکردند، به منزله نه گفتن مردم به رویکرد سالهای اخیر در عرصه سیاست و دیپلماسی است و اکثریت مطلق مردم خواهان پایان دادن به تنشها و پیگیری سیاست معتدل هستند. علاوه بر این باتوجه به حمایت اشخاصی مانند آقایان خزعلی، علیرضا پناهیان، اللهکرم، علمالهدی، آیتالله مصباح و جریان فکری مصباح و جبهه پایداری از آقای جلیلی، معلوم شد که در خوشبینانهترین حالت وزن اجتماعی این اشخاص و جریانات در ایران و میزان تاثیر و نفوذ آنها روی مخاطبین خود کمتر از 8 درصد کل جمعیت کشور است. ضمنا با توجه به اعلام حمایت جریاناتی مانند موتلفه، جامعه مدرسین حوزه علمیه قم و بخشی
از جامعه روحانیت مبارز از جمله جامعه روحانیت آذربایجان شرقی از آقای ولایتی، حتی اگر تاثیر سایر عوامل و هواداران شخص وی را صفر در نظر بگیریم، در خوشبینانهترین حالت نفوذ و تاثیرگذاری این اشخاص و جریانات روی مخاطبین خود معادل با حدود 4 درصد از مردم کشور بوده است. ارزیابی شما از نتایج این انتخابات چیست و کدام یک از اشخاص و جریانات سیاسی از نتیجه این انتخابات سود بیشتری میبرند؟ گرچه در این انتخابات ظاهرا اصولگرایان و جریان حاکم با شکست سختی مواجه و اصلاحطلبان و تحولخواهان و جناح معتدل و میانهروی جامعه پیروز شده و کم و بیش زمینه لازم برای خروج آنان از انزوای سیاسی فراهم شد، لیکن به دلایلی که اشاره میشود نتیجه و ثمره این انتخابات بیش از همه نصیب نظام، جامعه روحانیت، رهبری و اصولگرایان معتدل و قوه مقننه شد: پس از هشت سال، دوباره قدرت اجرایی کشور به دست یک روحانی افتاد که همگرایی او با روحانیون و حوزههای علمیه قم به مراتب بیشتر از تعامل احمدینژاد و تیمش با آنها خواهد بود. باتوجه به مشی و روحیه اعتدالگرایانهیی که روحانی دارد، برخلاف احمدینژاد نه تنها همگرایی بیشتری با رهبری خواهد داشت
بلکه به دلیل شناختی که از مناسبات حاکم بر نهادهای قدرت و خصوصا مجلس دارد از این پس ضمن منتفی شدن یا به حداقل رسیدن دامنه ناسازگاریها و کاهش تنشهای شدید و مخرب میان قوای درون حاکمیت و طیف موسوم به اصولگرا با دولت، شاهد افزایش همگرایی و تعامل سازنده میان دولت با حاکمیت، نهادهای انتصابی و مجلس خواهیم بود و لذا به دلیل همین رویکرد کاملا متعادل و غیرتهاجمی و فراجناحی، کم و بیش انتظار میرود که با مدیریت درست، کشور به سمت نوعی ثبات و آرامش، وحدت و وفاق اجتماعی و هدایت رود و از تنشهای سیاسی و بیانگیزگی گروههای سیاسی و اجتماعی که آفت یک جامعه است کاسته شود و حاصل آن باز به نفع نظام مستقر تمام خواهد شد. با توجه به تجربه تعامل مثبت روحانی با غرب در سمت دبیر شورای عالی امنیت ملی و همچنین اقبال 18 میلیون از آحاد ملت نسبت به روحانی در انتخابات اخیر که به استقبال کشورهای غربی و اروپایی از نتایج انتخابات و در نتیجه تمایل توام با اعتماد و اطمینان بیشتر آنها برای مذاکره با دولت جمهوری اسلامی و کاهش تنشهای بینالمللی و تهدیدات خارجی و همچنین متوقف شدن موقت تحریمهای اضافی منجر شده است، این مساله یک پیروزی برای نظام
محسوب میشود. تخلیه بخش زیادی از عقدهها و کینههای اجتماعی ناشی از حوادث پس از انتخابات 88، بایگانی شدن پرونده مربوط به مناقشات انتخاباتی سال 88 و تحتالشعاع قرارگرفتن آن در برابر نتایج انتخابات 92 و مشروعیت بخشیدن به سازوکار انتخابات توسط اصلاحطلبان و بخش زیادی از معترضان انتخابات قبلی آن هم با پرداخت کمترین هزینهیی، یکی از بزرگترین دستاوردها و برگ برندههایی است که در این انتخابات نصیب نظام و حاکمیت شد. کاهش نسبی استرسها، بازگشت نشاط سیاسی در میان جوانان، افزایش نسبی نرخ امید به زندگی و آینده، بازگشت آرامش نسبی به جامعه و حتی بازار پولی و ارزی، از دیگر آثار مثبت این انتخابات است که حاصل آن باز به نفع نظام و رهبری است و اگر به طور صحیحی مدیریت شود لاجرم حفظ و بقای بیشتر نظام را تضمین خواهد کرد. چرا اصولگرایان با آن همه اعتماد به نفس و اطمینان از پیروزی خود، شکست خوردند؟ پارهیی از عملکرد و سیاستهای افراطی، تنگنظرانه، انحصارطلبانه و تمامیتخواهانه جریان حاکم در هشت سال گذشته که کشور را با بحرانهای سیاسی، اجتماعی و اقتصادی شدیدی مواجه ساخته است، مهمترین عامل شکست اصولگرایان در
انتخابات اخیر بوده است. وقتی گفته میشود جریان حاکم، پرواضح است که این جریان شامل دولت احمدینژاد و سایر اصولگراهاست که قدرت را در انحصار خود داشته و هریک در ایجاد وضع موجود یا دفاع از آن سهیم بودهاند. بنابراین اگر اصولگرایان به تعبیر شما با اعتماد به نفس به پیروزی خود در انتخابات یازدهم ریاستجمهوری امیدوار بودهاند، این امر دو دلیل عمده میتواند داشته باشد: اول ناتوانی اصولگرایان از درک درست وزن اجتماعی خود و عمق نارضایتیهای گسترده در جامعه و همچنین ارائه تحلیلهای اشتباه و غیرواقعی از رفتارهای مردم در انتخابات و رویکرد آنان نسبت به انتخابات و شیوه مواجهه با آن. در این صورت باید به قدرت تشخیص و ارزیابی و تحلیلهای سیاسی آنها نسبت به شرایط کشور و مطالبات مردم تردید کرد. دوم چیدمان مدیریت شده کاندیداهای ریاستجمهوری و اطمینان از عدم حضور کاندیداهای برجسته و مقبول مردم در رقابتها و نیز اطمینان از اینکه موقعیت و پایگاه اجتماعی آقایان روحانی یا عارف تا پایان انتخابات دستخوش هیچگونه تغییر معناداری نخواهد شد و این دو همچنان به رقابت با یکدیگر خواهند پرداخت، سبب ایجاد چنین اعتماد به نفسی در آنها شده و به
آنها اطمینان داده بود که یکی از آقایان قالیباف، جلیلی یا ولایتی پیروز انتخابات خواهد شد. لیکن چنان که اشاره شد ثبت نام هاشمیرفسنجانی و سپس ردصلاحیت او که به مظلومیت و افزایش مقبولیت اجتماعی او انجامید و متعاقبا کنارهگیری عارف از رقابتها و حمایت رفسنجانی و خاتمی و جریان اصلاحات و تحولخواه جامعه از روحانی و متمرکز و معطوف شدن آرای تحولخواهان به سمت روحانی از یکسو و اشتباه بزرگ قالیباف در مناظره و واکنش روحانی به آن و وحشت و دلهره مردم از به قدرت رسیدن آقای جلیلی دو روز قبل از رایگیری همه معادلات و پیشبینیهای اصولگرایان را به هم ریخته و موج انتخاباتی لازم را به نفع آقای روحانی که دیگر به عنوان کاندیدای تحولخواهان شناخته میشد ایجاد کرد. اگر اصولگرایان روی یک کاندیدا ائتلاف میکردند، آیا شانس پیروزی آنها افزایش نمییافت؟ خیر! در این انتخابات جامعه به صورت دو قطبی درآمده بود، که یک قطب آن اصرار داشت روحانی پیروز انتخابات شود و قطب دیگر یا اصلا تمایلی به پیروزی وی نداشت یا بدون اینکه نسبت به او حساسیت منفی چندانی داشته باشد بیشتر در مقام رای دادن به افراد دیگری به جز روحانی بود تا از این
طریق مطلوبیت نهاییاش را افزایش دهد. سرانجام معلوم شد که جمع آرای پنج کاندیدا کمتر از آرای روحانی بود، بنابراین با کنار رفتن چهار نفر دیگر به نفع یک نفر هیچ تغییر معناداری در نتیجه انتخابات رخ نمیداد. از طرفی دافعه بعضی از کاندیداهای اصولگرا بیش از دافعه روحانی بود، لذا تعدد کاندیداهای اصولگرا آزادی عمل و دامنه انتخاب مخالفان روحانی یا افراد بیکشش نسبت به او را وسیعتر و رای مخالفان هریک از پنج کاندیدای رقیب روحانی را به سمت چهار نفر دیگر هدایت کرد. اما اگر تنها یکی از پنج کاندیدای رقیب روحانی به رقابت با او میپرداخت قطعا بخشی از آرایی که میان پنج نفر توزیع شده بود، سهم روحانی میشد و تعداد آرای وی به مراتب بیش از آرای کنونی بود. اگر عارف از انتخابات کنارهگیری نمیکرد آیا باز هم روحانی میتوانست پیروز انتخابات باشد؟ باتوجه به لب مرز بودن آرای آقای روحانی و اینکه وی با تفاوت حدود 350 هزار رای در مرحله اول پیروز انتخابات شد، اگر عارف از رقابتها کنارهگیری نمیکرد آرای روحانی بین او و عارف توزیع میشد و بدون تردید انتخابات دومرحلهیی میشد و به احتمال زیاد روحانی و قالیباف به مرحله دوم
صعود میکردند، در این صورت هیچ تضمینی برای پیروزی روحانی در مرحله دوم وجود نداشت و چه بسا یک ماه دیگر قالیباف بر صندلی ریاستجمهوری جلوس میکرد. بنابراین کنارهگیری عارف در وهله اول عامل پیروزی روحانی در مرحله نخست انتخابات و در وهله دوم شکست قطعی قالیباف شد اما در هر صورت احتمال پیروزی عارف در انتخابات بسیار ضعیف بود. دیدگاههای اقتصادی و سیاسی و فکری دکتر روحانی را چگونه ارزیابی میکنید؟ درست است که آقای روحانی قبل از انتخابات اخیر در صفبندیهای مرسوم جزو اردوگاه اصلاحطلبان محسوب نمیشد و خود نیز چنین ادعایی نداشت اما جزو اردوگاه اصولگرایان هم به شمار نمیرفت. آنچه مسلم است حسن روحانی در حوزه سیاست و امنیت یک شخصیت مجرب و کارآزموده است و با توجه به شناختی که از سوابق سیاست خارجی وی دارم، میتوان گفت که اگر مشکل خاصی پیش نیاید وی بارویکردی منطقی، انعطافپذیر و توام با تدبیر و درایت سکان سیاست خارجی کشور را به سمت تنشزدایی هدایت خواهد کرد و در اثر همین رویکرد، اقتصاد کشور نیز تا حدودی بهبود خواهد یافت. دانشآموخته دانشکده حقوق بودن، سالها حضور در کمیسیون امنیت ملی و برخورداری از
تجربیات گوناگون وی در زمینههای گوناگون، سرمایه گرانقدری است که میتواند به کارآمدی کلید انتخاباتیاش در گشودن قفل معضلات جامعه کمک شایانی کند. اگر نزدیکی و همراهی فکری آقای روحانی با هاشمیرفسنجانی و همچنین رویکرد سایت خبری آفتاب که کم و بیش انعکاسدهنده مواضع سیاسی و فکری حسن روحانی بوده است را همراه با شرایط جدید تحمیل شده، مواضع بیان شده او در ایام انتخابات و همچنین بهرهگیری او از گرایشات مختلف سیاسی و فرهنگی در ستادهای انتخاباتیاش و انتظارات آفریده شده را شاهد و قرینهیی برای داوری قرار دهیم، در این صورت میتوان گفت که در چهار سال آینده، انتظار میرود اوضاع کشور بهبود یافته و وضعیت مردم و خصوصا طبقه متوسط جامعه نسبت به دو، سه سال اخیر بهتر شود اما گمان نمیکنم که گشایش خارق العادهیی رخ دهد. با این آرایش جدید نیروهای سیاسی در ریاستجمهوری و شورای شهر «پیشبینی شما» از آینده حیات سیاسی اصلاحطلبان چیست؟ از ترکیب شورای شهر سایر شهرستانها اطلاعی ندارم، اما در تهران با وجود استقبال کم مردم از انتخابات شورای شهر، نزدیک به نیمی از لیست منسوب به اصلاحطلبان رای آورد که این خود علامت خوبی
است و دستکم در چهار سال آینده اصلاحطلبان از انزوای مطلق خارج و از فضای مناسبتری برای نفس کشیدن و فعالیت سیاسی برخوردار خواهند شد و امیدوارم که کشور کم و بیش از این حالت یکصدایی و تک قطبی بودن خارج و از نشاط سیاسی بیشتری بهرهمند شود و اگر اینبار اصلاحطلبان عاقلانهتر عمل کرده و به جای شخصیتمحوری به دنبال برنامهریزی و مطالبهمحوری باشند به تدریج میتوانند موقعیت و جایگاه سیاسی خود را در درون حاکمیت ترمیم و تثبیت کنند. «پیشبینی شما» درباره واکنش اصولگرایان به وضعیت جدید در چهار (یا احتمالا هشت) سال آینده چیست؟ طیف افراطی و رادیکال اصولگرایان به دلیل خوی و خصلت انحصارطلبانه و اصولگرایانهیی که دارند و خود را قیم مردم و صاحب انقلاب، کشور و نظام تلقی و دیگران را غیرخودی و دشمن میپندارند، در برابر شرایط جدید مقاومت کرده و به طرق مختلف به کارشکنی خواهند پرداخت و همچنان بر حذف اصلاحطلبان از قدرت اصرار خواهند ورزید و تا جایی که بتوانند به سهمخواهی از دولت روحانی روی خواهند آورد. اما اصولگرایان عاقل و معتدل که گروه خونی آنان با روحانی یکی است به همراهی و همکاری با دولت وی روی خواهند آورد
و یقینا موقعیت آنان در مقایسه با دوران احمدینژاد بهتر خواهد شد و از رضایتمندی بیشتری نیز برخوردار خواهند شد. با توجه به اینکه شما حقوقدان هستید ارزیابیتان از احضار احمدینژاد به دادگاه توسط اصولگرایان چیست؟ اتهاماتی که متوجه احمدینژاد شده است از سه حالت خارج نیست، یا او صرفا متهم به تخلف از وظایف قانونی است. در این صورت طبق بند 10 اصل 110 قانون اساسی و ماده ?? قانون وظایف و اختیارات رییسجمهور، رسیدگی به تخلفات وی در صلاحیت دیوانعالی کشور است و در صورت احراز چنین تخلفاتی مجلس طبق آییننامه داخلی خود میتواند مراتب را به قوه قضاییه ارجاع دهد و یا اینکه وی صرفا متهم به ارتکاب جرایم عادی است که وصف کیفری دارد. در این صورت طبق اصل 140 قانون اساسی به اتهامات رییسجمهور با اطلاع مجلس در دادگاههای عمومی رسیدگی خواهد شد و در حالت سوم اتهامات وی تلفیقی و ترکیبی از دو حالت اشاره شده است که قهرا رسیدگی به اتهاماتی که وصف کیفری دارد در صلاحیت محاکم دادگستری است. احضار احمدینژاد توسط شعبه ?? کیفری استان تهران بیانگر این واقعیت است که اتهامات احمدینژاد از نوع دوم و دارای وصف کیفری است و با توجه به
شرایط زمانی چنین احضاریهیی امیدوارم که طرح چنین شکایتی با انگیزههای سیاسی و با هدف انتقامگیری و تخریب نباشد. آینده سیاسی احمدینژاد و بدنه اجتماعی هوادار او چگونه رقم خواهد خورد؟ اگر وضع به همین منوال پیش برود با اتمام دوران ریاستجمهوری احمدینژاد، حیات سیاسی او و یاران نزدیکش به پایان خط خواهد رسید. پرونده بعضی از اطرافیان وی مانند آقایان رحیمی، مشایی و بقایی تحت رسیدگی قرار خواهد گرفت و چه بسا بعضی از اشخاص حقیقی و حقوقی هم به برخوردهای انتقامجویانه با شخص احمدینژاد روی آورند. اما من امیدوارم که نظام و آقای روحانی از تجربیات احمدینژاد و مدیران سالم و باکفایت او حداکثر استفاده را بکند. حضور احمدینژاد در نهادهایی مانند مجمع تشخیص مصلحت نظام نیز میتواند مفید واقع شود. از وزن و دامنه به تعبیر شما بدنه اجتماعی هواداران احمدینژاد اطلاعی ندارم و به احمدینژاد توصیه میکنم که برای ارزیابی وزن اجتماعی خود و تیمش خوب است در فرصت باقیمانده از زمان ریاستجمهوریاش اقدام به تاسیس یک حزب کند و از این طریق ضمن حضور فعال در عرصه سیاست، وزن اجتماعی خود و هوادارانش را هم محک زده و در دوران نقاهت
سیاسی از ظرفیتهای آنان برای حضور در صحنه سیاست و پیشبرد اهدافش استفاده کند.
دیدگاه تان را بنویسید